Auteur: Krisbiesbroeck

“Als het hart afdwaalt of afgeleid raakt, breng het dan heel zachtjes terug naar het punt en plaats het teder opnieuw in de tegenwoordigheid van zijn Meester. En zelfs als je tijdens het hele uur niets anders zou doen dan je hart terugbrengen en het opnieuw in de tegenwoordigheid van onze Heer plaatsen—ook al dwaalt het telkens weer af—dan zou je uur toch zeer goed besteed zijn.”

— Franciscus van Sales

Commentaar

Wat een troostrijke en tegelijk diep spirituele uitnodiging. Franciscus van Sales herinnert ons eraan dat gebed geen prestatie is, maar een relatie. Het hart is als een kind dat telkens weer afdwaalt, maar telkens opnieuw mag thuiskomen. Niet met strengheid, maar met tederheid. Deze houding weerspiegelt Gods geduld en liefde: Hij verlangt niet naar perfectie, maar naar nabijheid.

In een wereld vol afleiding en innerlijke ruis is dit citaat een balsem. Het leert ons dat zelfs het herhaald terugkeren naar Gods aanwezigheid—hoe vaak ook nodig—is op zichzelf al een daad van liefde en overgave. Het is een oefening in zachtmoedigheid, in trouw, en in het erkennen van onze afhankelijkheid.

++++++++++

Gebed

Heer van mijn hart, Wanneer ik afdwaal, roep mij zachtjes terug. Help mij om niet te oordelen over mijn zwervende gedachten, maar om ze teder bij U te brengen, zoals een kind dat telkens weer thuiskomt. Laat mijn gebed geen strijd zijn, maar een rustplaats waar ik mag zijn wie ik ben. En als ik niets anders doe dan terugkeren, laat dat genoeg zijn. Want U bent genoeg.

Amen.

*************

“Vaak staat de Heer een val toe, zodat de ziel nederiger wordt. En wanneer zij terugkeert naar het juiste handelen en groeit in zelfkennis, vordert zij verder in de dienst aan onze Heer, zoals we zien bij vele heiligen.”

— Teresa van Ávila

++++++++++++

Commentaar

De val is geen einde, maar een doorgang. Het is alsof God ons soms laat struikelen, niet om ons te straffen, maar om ons te laten zien hoe afhankelijk we werkelijk zijn van Zijn genade. En juist in die afhankelijkheid, in het besef van onze kwetsbaarheid, ontstaat ruimte voor echte dienstbaarheid en liefdevolle overgave.

+++++++

GEBED:

Heer van genade,

U kent mijn hart, mijn zwakheden, mijn vallen. Laat mij niet wegvluchten in schaamte, maar leer mij te buigen in nederigheid.

Geef mij de moed om terug te keren, om opnieuw te kiezen voor liefde, voor waarheid, voor dienstbaarheid.

Laat mijn misstappen geen muren zijn, maar bruggen naar Uw hart.

Zoals de heiligen vóór mij, wil ik groeien in zelfkennis, en in het stille vertrouwen dat U zelfs mijn gebrokenheid gebruikt om Uw licht te laten schijnen.

Amen.

************

 Levendige Vlam van Liefde

  door Johannes van het Kruis 

1.Levendige vlam van liefde, Die mijn ziel teder verwondt in haar diepste kern, Daar gij niet langer drukt, vervolmaak mij nu, als het uw wil is, Breek het web van deze zoete ontmoeting.

2.O zoete gloed! O verrukkelijke wond! O zachte hand! O fijne aanraking Die smaakt naar eeuwig leven en elke schuld vereffent! In het doden hebt gij de dood veranderd in leven.

3.O lampen van vuur! in wier glans De diepe spelonken van gevoel, Eens duister en blind, Nu geven zij, zo zeldzaam, zo heerlijk, Warmte en licht aan hun Geliefde.

4.Hoe zacht en liefdevol wekt Gij in mijn hart, Waar Gij in het geheim alleen woont; En in uw zoete ademhaling, Vervuld van goedheid en glorie, Hoe teder vult Gij mijn hart met liefde.

+++++++++++++++

Commentaar: Mystieke Liefde als Vernietigende Genade

Johannes van het Kruis beschrijft hier een mystieke ervaring waarin Gods liefde niet alleen troost biedt, maar ook radicaal transformeert. De “wond” van liefde is geen pijnlijke straf, maar een tedere aanraking die het diepste van de ziel raakt. In deze ontmoeting wordt de dood niet overwonnen door strijd, maar getransformeerd door liefde. De beelden van vuur, ademhaling, aanraking en licht zijn allemaal symbolen van Gods intieme aanwezigheid—niet als een verre macht, maar als een geliefde die in het geheim woont in het hart.

De derde strofe is bijzonder krachtig: gevoelens die ooit blind waren, worden nu bronnen van licht en warmte. Dit is geen abstracte theologie, maar een diepe psychologische en spirituele transformatie. Johannes nodigt ons uit om de liefde van God niet alleen te begrijpen, maar te ondergaan—om ons te laten verwonden, verlichten en vernieuwen.

+++++++++

 Gebed: In de Vlam van Uw Liefde

 

Eeuwige Liefde, Gij die mijn hart raakt met een vlam die niet verteert maar zuivert,

 Kom binnen in mijn diepste kern, Waar ik U niet kan begrijpen, maar wel ontvangen.

Breek de webben van mijn zelfbescherming, En laat mij gewond worden door Uw tedere genade.

Laat mijn duistere gevoelens, mijn verborgen angsten, Verlicht worden door Uw lampen van vuur.

Adem in mij Uw goedheid, Zacht en stil, maar krachtig genoeg om mij te doen leven.

Woon in mij, Niet als een gast, maar als mijn Geliefde. En laat mijn hart, in stilte en overgave,

Vervuld worden van Uw levende vlam.

 

Amen.

 

**************

1.De Eucharistie is mijn snelweg naar de hemel.

2.Iedereen wordt geboren als een origineel, sterf niet als een fotokopie.

3.Verdriet kijkt naar zichzelf, vreugde kijkt naar God.

4.Altijd dicht bij Jezus zijn, dat is mijn levensplan.

5.Niet ik, maar God.

6.Hoe meer we de Eucharistie ontvangen, hoe meer we op Jezus gaan lijken.

7.De Maagd Maria is de enige vrouw in mijn leven.

8.De hemel wacht al eeuwig op ons.

9.Voor de Eucharistie staan maakt ons heilig.

10.Het Oneindige is ons vaderland.

Heilige Carlo Acutis.

+++++++++++++

Commentaar

Wat opvalt in deze uitspraken is de radicale eenvoud en vurige liefde van Carlo Acutis voor Christus, vooral in de Eucharistie.

Hij spreekt met de helderheid van een kind en de diepte van een mysticus. Zijn woorden zijn geen abstracte theologie,

maar een directe uitnodiging tot heiligheid, tot authenticiteit, tot vreugde in God.

“Sterf niet als een fotokopie” is een krachtige oproep tot innerlijke vrijheid en originaliteit in Christus.

“Niet ik, maar God” echoot de spiritualiteit van Franciscus van Assisi en Paulus: leven in overgave.

Zijn liefde voor Maria is teder en exclusief, zoals een kind dat zich veilig weet in haar mantel.

En telkens keert hij terug naar de Eucharistie als bron, als weg, als ontmoeting.

Carlo’s spiritualiteit is Eucharistisch, mariaal, en diep persoonlijk. Hij nodigt ons uit om niet alleen te geloven,

 maar om ons leven te laten doordrenken van het mysterie van Gods aanwezigheid.

+++++++++++++

GEBED:

Heer Jezus Christus, 

U bent het levende Brood, neergedaald uit de hemel. 

Zoals Carlo U zocht in de Eucharistie, 

wil ik U zoeken met een zuiver hart en een open ziel.

Maak mij origineel in Uw liefde, 

vrij van de maskers van deze wereld. 

Laat mijn vreugde in U geworteld zijn, 

mijn blik gericht op Uw glorie.

Heilige Maagd Maria, 

moeder van zuiverheid en vertrouwen, 

leid mij naar Uw Zoon met dezelfde tederheid 

waarmee U Carlo hebt begeleid.

Laat mijn leven een pelgrimstocht zijn 

naar het Oneindige, mijn ware vaderland. 

En geef mij de genade om te zeggen: 

Niet ik, maar God.

Amen.

***************

 

“De Eucharistie is het brood dat kracht geeft. Het is tegelijk het meest welsprekende bewijs van Zijn liefde en het krachtigste middel om Zijn liefde in ons te laten groeien.

 –Heilige Pier Giorgio Frassati

++++++++++

 Commentaar:

Deze uitspraak is doordrenkt van mystieke eenvoud en vurige overtuiging.

Frassati, zelf een jonge man vol leven en dienstbaarheid, herkent in de Eucharistie niet slechts een ritueel, maar een levend teken van Christus’ liefde.

“Brood dat kracht geeft” verwijst naar de geestelijke voeding die ons sterkt in momenten van zwakte, twijfel of strijd.

“Welsprekend bewijs van Zijn liefde” herinnert ons eraan dat Christus zich volledig geeft—niet in woorden alleen, maar in lichaam en bloed.

“Middel om Zijn liefde in ons te laten groeien” nodigt ons uit tot transformatie: de Eucharistie is geen eindpunt, maar een begin van een leven dat steeds meer op Christus lijkt.

Voor Frassati was de Eucharistie het centrum van zijn dagelijks leven, zijn bron van vreugde, zijn kracht om de armen te dienen en zijn kompas in het gebed.

Zijn woorden dagen ons uit: hoe laten wij de liefde van Christus in ons groeien?

++++++++++

Gebed:

Heer Jezus, U geeft ons uzelf in de Eucharistie—brood dat kracht geeft, liefde die zich volledig schenkt. Laat dit heilig mysterie niet slechts een moment zijn, maar een bron van voortdurende vernieuwing. Vorm ons hart naar het Uwe, zodat wij, gevoed door Uw liefde, Uw aanwezigheid mogen uitstralen in de wereld. Geef ons de moed van Frassati, om U te zoeken in gebed, U te vinden in de armen, en U te volgen met vreugde.

 Amen.

*************

Mijn Vader, ik geef mij over aan U: doe met mij wat U wilt! Wat U ook met mij doet, ik dank U.

Ik ben tot alles bereid, ik aanvaard alles, ik dank U voor alles, omdat Uw wil in mij en in al Uw schepselen mag geschieden.

Ik verlang niets anders, mijn God. Ik leg mijn ziel in Uw handen, ik geef haar aan U, mijn God, met heel de liefde van mijn hart, omdat ik van U houd.

En het is voor mij een noodzaak van liefde mijzelf te geven, mijzelf in Uw handen te leggen zonder maat, met een oneindig vertrouwen, want U bent mijn Vader.

Charles de Foucauld

+++++++++

Commentaar

Dit gebed van Charles de Foucauld is een diepe uitdrukking van volledige overgave aan God. Het is geen passieve berusting, maar een actieve daad van liefde en vertrouwen. De herhaling van “ik geef mij over” en “ik dank U” onderstreept een houding van innerlijke vrijheid—vrijheid die voortkomt uit het loslaten van controle en het aanvaarden van Gods wil, ongeacht de uitkomst.

De Foucauld spreekt hier niet over specifieke omstandigheden, maar over een existentiële houding: een leven dat geworteld is in vertrouwen, zelfs als de weg onbekend is. Zijn woorden herinneren aan Jezus’ gebed in Getsemane: “Niet mijn wil, maar de uwe geschiede.” Het gebed nodigt ons uit om onszelf niet te definiëren door wat we doen of bezitten, maar door wie we zijn in relatie tot God.

++++++++

Gebed in dezelfde geest:

Goede Vader, leer mij mijzelf los te laten, niet uit angst, maar uit liefde.

Laat mijn hart rusten in Uw wil, zelfs als ik die niet begrijp.

Geef mij de moed om U te vertrouwen in vreugde en in pijn,

in helderheid en in duisternis. Ik geef U mijn leven, mijn plannen,

mijn angsten, mijn hoop. Vorm mij naar Uw beeld, en laat mijn

ziel zingen: “U bent genoeg.”

*************

O Christus Jezus, wanneer alles duister is en wij onze zwakheid en hulpeloosheid voelen, geef ons het besef van Uw aanwezigheid, Uw liefde en Uw kracht. Help ons om volmaakt te vertrouwen op Uw beschermende liefde en versterkende macht, zodat niets ons bang of bezorgd maakt. Want als wij dicht bij U leven, zullen wij Uw hand, Uw bedoeling, Uw wil in alle dingen herkennen.

Saint Ignatius van Loyola

++++++++++++

Commentaar:

Dit gebed ademt de geest van de ignatiaanse spiritualiteit: een diepe overgave aan Christus, juist in momenten van duisternis en kwetsbaarheid. Ignatius erkent dat menselijke kracht tekortschiet, en dat het juist in die leegte is dat Gods aanwezigheid het meest nodig en voelbaar wordt. De kern is niet het vermijden van lijden, maar het leren zien van Gods hand in het lijden.

De zin “wanneer alles duister is” herinnert aan de geestelijke nacht die velen ervaren—een periode waarin God afwezig lijkt. Maar Ignatius nodigt ons uit om in die nacht te blijven vertrouwen, niet op ons gevoel, maar op Gods trouw. Het gebed is tegelijk een smeekbede en een geloofsverklaring: “Help ons om volmaakt te vertrouwen…”—niet omdat we dat al kunnen, maar omdat we het verlangen hebben.

++++++++++

Gebed

Heer Jezus,

Wanneer mijn hart donker is en mijn kracht verdwijnt, kom dan dichtbij. Laat mij Uw liefde voelen als een mantel om mij heen, Uw kracht als een adem in mijn borst. Leer mij vertrouwen, zelfs als ik niets zie. Laat angst geen stem hebben in mij, en zorgen geen wortel schieten. Want als ik dicht bij U leef, leer ik Uw hand herkennen in alles wat gebeurt— zelfs in het gebroken, het onbegrijpelijke, het stille. Blijf bij mij, Heer.

Amen.

***************

Een Gebed van Niet-Weten

Een Gebed van Niet-Weten

Mijn Heer God, ik heb geen idee waar ik heen ga. Ik zie de weg die voor mij ligt niet. Ik weet niet met zekerheid waar hij zal eindigen. En ik ken mezelf eigenlijk niet, en het feit dat ik denk dat ik Uw wil volg, betekent niet dat ik dat werkelijk doe.

Maar ik geloof dat het verlangen U te behagen, U in feite behaagt. En ik hoop dat ik dat verlangen heb in alles wat ik doe. Ik hoop dat ik nooit iets zal doen buiten dat verlangen om.

En ik weet dat, als ik dit doe, U mij zult leiden op de juiste weg, ook al weet ik daar niets van. Daarom zal ik U altijd vertrouwen, ook al lijk ik verdwaald en in de schaduw van de dood. Ik zal niet bang zijn, want U bent altijd bij mij, en U zult mij nooit alleen laten om mijn gevaren onder ogen te zien. Amen.

Thomas Merton

++++++++++++

Commentaar

Dit gebed is een meesterwerk van spirituele nederigheid. Merton erkent de grenzen van zijn eigen inzicht en de ambiguïteit van het innerlijk leven. Hij stelt geen eisen aan God, maar biedt zijn verlangen aan als een offer—een verlangen om te behagen, zelfs als hij niet zeker weet of hij dat werkelijk doet.

Wat mij raakt is de paradox: juist in het niet-weten ontstaat het diepste vertrouwen. Merton leert ons dat geloof niet begint bij zekerheid, maar bij overgave. Zijn woorden zijn een uitnodiging om onze controle los te laten en ons te laten leiden, zelfs als de weg duister is.

Voor allen, die zo vaak zoeken naar de stem van God in de stilte en de schaduw, is dit gebed een echo van jouw eigen verlangen: om geleid te worden, niet door helderheid, maar door trouw.

++++++++++++

Gebed van Vertrouwen in het Niet-Weten:

Heer,

 Ik weet niet waar U mij naartoe leidt. Mijn stappen zijn onzeker, mijn hart soms verward. Maar ik verlang ernaar U te behagen, en ik vertrouw erop dat dat verlangen genoeg is. Leid mij, zelfs als ik de weg niet zie. Wees mijn gids in het duister, mijn troost in de stilte, mijn kracht in de schaduw. Laat mij rusten in het weten dat U met mij bent, dat U mij nooit alleen laat, zelfs niet wanneer ik mij verloren voel. Ik geef U mijn niet-weten, mijn verlangen, mijn vertrouwen.

Amen

**************

Uit de navolging van Christus.

Thomas a Kempis

Over nederigheid en vrede:

Maak je niet al te veel zorgen over wie met je is en wie tegen je is; maar laat het je grootste zorg zijn dat God met je is in alles wat je doet. Heb een zuiver geweten, dan zal God je krachtig beschermen; niemand kan je deren als

God besluit je te helpen:

Als je weet hoe je in stilte kunt lijden, zul je zeker Gods hulp ontvangen. Hij weet immers het beste wanneer en hoe Hij je zal bevrijden. Leg jezelf in Zijn handen, want God helpt je en verlost je van alle verwarring.

Het is vaak goed voor ons, en helpt ons nederig te blijven, wanneer anderen onze zwakheden kennen en ons ermee confronteren.

Wanneer een mens zich vernedert om zijn fouten, behaagt hij anderen gemakkelijker en sust hij degenen die hij heeft gekwetst.

God beschermt en bevrijdt een nederig mens; Hij bemint en troost een nederig mens, Hij begunstigt een nederig mens; Hij overlaadt hem met genade; na zijn lijden verheft God hem tot heerlijkheid;

Hij openbaart zijn geheimen aan een nederig mens en trekt die mens in zijn vriendelijkheid uitnodigend tot Zich. Wanneer een nederig mens in verwarring raakt, ervaart hij vrede, omdat hij standvastig staat in God en niet in deze wereld. Denk niet dat je enige vooruitgang hebt geboekt, tenzij je je de laagste van alle mensen voelt.

Bewaar bovenal de vrede in jezelf, dan zul je vrede onder anderen kunnen scheppen. Het is beter om vredelievend te zijn dan geleerd. Een hartstochtelijk mens denkt vaak kwaad van een goed mens en gelooft gemakkelijk het slechtste; een goed en vredelievend mens keert alle dingen ten goede.

Een mens die in vrede leeft, wantrouwt niemand. Maar een mens die gespannen en opgewonden is door het kwaad, wordt geplaagd door allerlei vermoedens; hij is nooit in vrede met zichzelf, noch staat hij toe dat anderen in vrede zijn; hij spreekt vaak wanneer hij zou moeten zwijgen, en hij verzuimt te zeggen wat werkelijk nuttig zou zijn. Hij is zich terdege bewust van de verplichtingen van anderen, maar verwaarloost zijn eigen.

Wees dus allereerst ijverig voor jezelf, dan zul je meer gerechtvaardigd zijn om ijver voor je naaste te uiten. Je bent goed in het verontschuldigen en rechtvaardigen van je eigen daden, en toch luister je niet naar de excuses van anderen. Het zou rechtvaardiger zijn om jezelf te beschuldigen en je broeder te verontschuldigen. Als je wilt dat anderen jou verdragen, verdraag dan eerst hen.

++++++++++

Deze tekst is een spirituele meditatie over nederigheid en innerlijke vrede, en bevat diepe inzichten die resoneren met jouw verlangen naar dagelijkse vernieuwing, innerlijke vrijheid en leven in liefdevolle overgave. Laten we de lagen ervan samen verkennen.

Hoofdthema’s en hun betekenis:

1.Gods nabijheid boven menselijke goedkeuring

“Laat het je grootste zorg zijn dat God met je is in alles wat je doet.”

Dit is een oproep tot innerlijke gerichtheid: niet leven vanuit angst voor afwijzing of verlangen naar bevestiging, maar vanuit het besef dat Gods aanwezigheid het fundament is.

Het sluit aan bij de mystieke traditie waarin de ziel rust vindt in God, niet in wereldse erkenning.

2.Stil lijden als spirituele oefening:

“Als je weet hoe je in stilte kunt lijden, zul je zeker Gods hulp ontvangen.”

Stilte in het lijden is geen passiviteit, maar een actieve overgave. Het is het loslaten van verzet en het vertrouwen op Gods timing.

Dit herinnert aan het kruis dragen in navolging van Christus, en aan Zen-principes van aanvaarding zonder oordeel.

3.Nederigheid als kanaal van genade:

“God bemint en troost een nederig mens… Hij overlaadt hem met genade.”

Nederigheid wordt hier niet gezien als zelfverachting, maar als een open houding van afhankelijkheid en ontvankelijkheid.

Het is een spirituele paradox: wie zichzelf vernedert, wordt door God verhoogd.

4.Innerlijke vrede als bron van uiterlijke vrede:

“Bewaar bovenal de vrede in jezelf, dan zul je vrede onder anderen kunnen scheppen.”

Vrede is geen sociale vaardigheid, maar een innerlijke staat. Alleen wie rust vindt in zichzelf, kan rust brengen in relaties.

Dit sluit prachtig aan bij jouw meditatie en gebed.

5.Zelfreflectie boven oordeel:

“Het zou rechtvaardiger zijn om jezelf te beschuldigen en je broeder te verontschuldigen.”

De tekst keert het gebruikelijke patroon om: in plaats van jezelf te verdedigen en anderen te beschuldigen, word je uitgenodigd tot zelfkritiek en vergeving.

Dit is een oefening in liefdevolle nederigheid—precies het soort houding dat jij zoekt te belichamen in je dagelijks leven.

Reflectieve vragen voor jouw praktijk:

Waar in mijn leven zoek ik nog bevestiging van mensen, en hoe kan ik die vervangen door vertrouwen in Gods nabijheid?

Hoe reageer ik op lijden—met verzet of met stille overgave?

In welke situaties kan ik oefenen met het verontschuldigen van anderen en het mild zijn voor mezelf?

Hoe kan ik vandaag vrede bewaren in mijn hart, zodat ik vrede kan brengen in mijn omgeving?

****************

“Ik heb de zonde en de verdorvenheid gezien… Ik heb het achtergelaten en ben ver weg gevlucht. Ik zal verblijven in de woestijn en mijn God aanschouwen.” —

St. Menas de Martelaar

+++++++++++

Commentaar

Deze uitspraak van St. Menas ademt de geest van radicale overgave. Het is geen vlucht uit angst, maar een bewuste keuze voor zuiverheid, stilte en ontmoeting. De woestijn staat hier niet alleen voor een fysieke plek, maar voor een innerlijke ruimte van afzondering, waar het ego sterft en de ziel ontbloot wordt voor God.

Het doet denken aan de woestijnervaring van Jezus, van Mozes, van de woestijnvaders: een plek van beproeving, maar ook van transformatie. In een wereld vol afleiding en morele verwarring, klinkt deze stem als een oproep tot eenvoud, tot het loslaten van wat ons bindt, en tot het zoeken van God in de leegte.

Voor allen die verlangen naar innerlijke vrijheid en dagelijkse vernieuwing, is dit een krachtige uitnodiging: om elke dag een kleine woestijn te betreden — een moment van stilte, van loslaten, van zien.

++++++++++++

Heer van de stilte,
Ik heb de stemmen gehoord die mij van U afleiden,
de zonde gezien die mijn hart verduistert,
de verdorvenheid die mijn ziel vermoeit.

Vandaag kies ik opnieuw voor U.
Ik laat los wat mij bindt,
ik vlucht niet uit angst, maar uit verlangen.

Breng mij naar de woestijn van mijn hart,
waar geen maskers zijn, geen ruis,
alleen Uw aanwezigheid.

Laat mij U aanschouwen in de leegte,
in de eenvoud, in het niets.

Want daar, in het stille land,
ontstaat het nieuwe leven.

Amen.

**************

Gebed is een alles doeltreffende wapenrusting, een onuitputtelijke schat, een mijn die nooit uitgeput raakt, een hemel zonder wolken, een haven zonder storm. Het is de wortel, de bron en de moeder van duizend zegeningen. —

St.Johannes Chrysostomos

+++++++++++++++

Commentaar

Wat Chrysostomos hier beschrijft is geen oppervlakkige vorm van bidden, maar een diepe, levende verbinding met het goddelijke. Hij gebruikt krachtige metaforen: een wapenrusting, een schat, een hemel, een haven. Elk beeld spreekt van veiligheid, overvloed en rust. Gebed is niet slechts een religieuze plicht, maar een bron van innerlijke kracht en vrede, een plaats waar de ziel thuiskomt.

In een wereld vol ruis, haast en onzekerheid, herinnert deze uitspraak ons eraan dat gebed niet afhankelijk is van omstandigheden. Het is altijd beschikbaar, altijd vruchtbaar. Het is de moeder van duizend zegeningen—een beeld dat suggereert dat uit gebed alle andere vormen van genade voortkomen: liefde, vergeving, inzicht, kracht.

+++++++++++

Gebed:

Heer, bron van alle zegeningen,

Laat mijn gebed niet slechts woorden zijn, maar een stille haven waar mijn ziel mag rusten. Wees mijn wapenrusting in de strijd, mijn schat in armoede, mijn licht in duisternis. Laat elke ademhaling een gebed zijn, elke gedachte een echo van Uw liefde.

Moeder van duizend zegeningen, wek in mij een hart dat verlangt naar U, en laat mijn leven een antwoord zijn op Uw genade.

Amen.

**************

 

 

 

“Wees nooit gehaast; doe alles rustig en met een kalme geest.

Verlies je innerlijke vrede niet om wat dan ook,

zelfs niet als je hele wereld lijkt te wankelen.”

— Franciscus van Sales

 

+++++++++++++++++++

Deze woorden van Franciscus van Sales zijn als een balsem voor de ziel in een tijd van haast, onrust en constante prikkels. Hij nodigt ons uit tot een levenshouding van innerlijke rust, niet als passiviteit, maar als een bewuste keuze om vrede te bewaren te midden van chaos.

Zijn advies is niet naïef: hij erkent dat de wereld soms “lijkt te wankelen.” Maar juist dan is het bewaren van innerlijke vrede een daad van geloof. Het is een spirituele discipline om niet meegezogen te worden in paniek, maar om stil te blijven in het hart, waar God woont.

Voor wie verlangt naar dagelijkse vernieuwing en innerlijke vrijheid, is dit citaat een kompas: rust is geen luxe, maar een geestelijke noodzaak. Het is in de stilte dat we Gods stem horen, en in de kalmte dat we Zijn aanwezigheid herkennen.

+++++++++++++

Gebed van Innerlijke Vrede:

Heer van de stilte, Leer mij leven zonder haast, zonder de drang om

alles te beheersen.

Laat mijn hart rust vinden in Uw aanwezigheid, zelfs wanneer de wereld

om mij heen stormt.

Wanneer mijn gedachten zich verdringen, breng dan orde in mijn geest.

Wanneer mijn emoties overspoelen, wees dan mijn veilige haven.

Laat mij niet reageren uit angst, maar handelen vanuit vrede.

Laat mijn woorden zacht zijn, mijn daden doordrenkt van rust.

 Want U bent niet te vinden in de storm, maar in het zachte fluisteren van de stilte.

Laat mijn leven een echo zijn van Uw kalmte, een teken van Uw vrede in deze wereld.

Amen.

 

****************