Auteur: Krisbiesbroeck

“Er bestaan geen gewone mensen. Je hebt nog nooit met een gewoon sterfelijk wezen gesproken. Naties, culturen, kunst, beschavingen – die zijn sterfelijk, en hun levensduur is vergeleken met de onze als die van een mug. Maar het zijn onsterfelijken met wie we grappen maken, samenwerken, trouwen, negeren en uitbuiten – onsterfelijke verschrikkingen of eeuwige heerlijkheden.

Dit betekent niet dat we voortdurend ernstig moeten zijn. We moeten spelen. Maar onze vrolijkheid moet van die soort zijn (en dat is in feite de vrolijkste soort) die bestaat tussen mensen die elkaar vanaf het begin serieus hebben genomen – geen luchtigheid, geen superioriteit, geen aanmatiging.”

C.S Lewis

+++++++++

Commentaar

Lewis nodigt ons uit om met eerbied naar elkaar te kijken. In een wereld die vaak mensen reduceert tot functies, prestaties of rollen, herinnert hij ons eraan dat ieder mens een eeuwige bestemming draagt. De mensen met wie we lachen, samenwerken of zelfs botsen, zijn geen voorbijgaande verschijnselen – ze zijn dragers van een mysterie dat verder reikt dan tijd en ruimte.

Zijn contrast tussen “immortals” en “mortal civilizations” is scherp: wat wij als groots beschouwen – culturen, kunst, naties – zijn slechts tijdelijke schaduwen vergeleken met de ziel van een mens. En toch, zegt hij, mogen we spelen. Maar dan wel met een vreugde die voortkomt uit respect, niet uit oppervlakkigheid.

Dit is een oproep tot heilige aandacht: om in elke ontmoeting iets van Gods eeuwigheid te herkennen. Niet om zwaarmoedig te worden, maar om met diepe vreugde en eerbied te leven.

++++++++

Gebed

Eeuwige God, U hebt ieder mens geschapen naar Uw beeld, met een bestemming die reikt tot in Uw eeuwigheid. Help ons om elkaar te zien zoals U ons ziet – niet als voorbijgangers, maar als geliefde kinderen, geroepen tot heerlijkheid. Laat onze woorden, onze daden, zelfs onze grappen doordrenkt zijn van respect en liefde. Geef ons een vreugde die niet oppervlakkig is, maar geworteld in het besef van Uw aanwezigheid in de ander. Bewaar ons voor flauwe luchtigheid, voor superioriteit en voor achteloosheid. Leer ons spelen met ernst, lachen met liefde, leven met heilige aandacht.

Amen.

+++++++++++

Commentaar

Lewis confronteert ons met een ontzagwekkende waarheid: ieder mens die we ontmoeten draagt een eeuwige bestemming in zich. In een wereld die vaak focust op prestaties, status of uiterlijk, herinnert hij ons eraan dat de diepste realiteit van de ander niet zichtbaar is – maar wel heilig.

Zijn contrast tussen de vergankelijkheid van beschavingen en de onsterfelijkheid van de ziel is scherp. Het is een uitnodiging tot nederigheid én eerbied. Zelfs in de speelsheid, zegt hij, moet er een ondertoon zijn van respect – een erkenning van de eeuwige waarde van de ander.

Deze visie heeft implicaties voor hoe we liefhebben, lachen, werken, zelfs hoe we ruzie maken. Want als de ander een “eeuwige heerlijkheid” of “onsterfelijke verschrikking” is, dan is elke ontmoeting geladen met betekenis.

++++++++

Gebed

Eeuwige God,

Leer mij de mensen om mij heen te zien zoals U hen ziet – niet als gewone stervelingen, maar als dragers van eeuwige glorie. Laat mijn woorden, mijn daden, mijn blik doordrenkt zijn van eerbied.

Help mij om te spelen met lichtheid, maar zonder luchtigheid. Om te lachen zonder neer te kijken. Om te spreken zonder aanmatiging.

Laat mijn hart zacht zijn voor de eeuwige ziel van de ander. En laat mijn leven een echo zijn van Uw liefde – vol ernst, vol vreugde, vol genade.

Amen.

++++++++++

Laten we dieper ingaan op de spirituele rijkdom van Lewis’ tekst en verbinden met stemmen uit andere tradities die jij waardeert.

Laten we dieper ingaan op de spirituele rijkdom van Lewis’ tekst en verbinden met stemmen uit andere tradities.

De eeuwige waarde van de mens – een spirituele echo:

C.S. Lewis stelt dat ieder mens een onsterfelijk wezen is, met een bestemming die reikt tot in de eeuwigheid. Deze visie is niet alleen christelijk, maar ook mystiek: ze nodigt uit tot een houding van eerbied, verwondering en verantwoordelijkheid in elke ontmoeting.

Hier zijn drie spirituele stemmen die dit thema op hun eigen manier verwoorden:

Henri Nouwen – de ander als icoon van Gods aanwezigheid:

Nouwen schrijft in Leven in het geliefde dat we geroepen zijn om elkaar te helpen herinneren aan onze ware identiteit: geliefde kinderen van God. Hij zegt:

“Wanneer we elkaar werkelijk ontmoeten, worden we spiegels van Gods liefde.”

Net als Lewis benadrukt hij dat onze omgang met anderen niet oppervlakkig mag zijn. Zelfs in speelsheid moet er een ondertoon van respect en erkenning zijn.

Dietrich Bonhoeffer – de ander als plaats van Gods genade:

In Gemeenschappelijk leven schrijft Bonhoeffer:

“De Christus in mijn broeder is sterker dan de Christus in mij.”

Hij bedoelt: ik heb de ander nodig om God te ontmoeten. De ander is geen obstakel, maar een kanaal van genade. Dit sluit aan bij Lewis’ idee dat we nooit met een “gewone sterveling” spreken – elke ontmoeting is heilig.

Clara van Assisi – de ander als spiegel van innerlijke schoonheid:

Clara, in haar brieven aan Agnes van Praag, spreekt over het aanschouwen van Christus in de ander als een bron van vreugde en zuiverheid. Ze nodigt uit tot een liefdevolle blik die de eeuwige schoonheid in de ander ziet – een blik zonder oordeel, zonder aanmatiging.

Synthese: een spirituele houding van eerbied:

Wat Lewis, Nouwen, Bonhoeffer en Clara delen is een diepe overtuiging dat de mens niet gereduceerd mag worden tot uiterlijkheden, prestaties of rollen. De ander is een mysterie, een drager van eeuwige glorie, een plaats waar God zich kan openbaren.

Deze houding vraagt van ons:

Eerbied: niet alleen in gebed, maar in elke ontmoeting.

Speelsheid zonder oppervlakkigheid: vreugde die voortkomt uit respect.

Bewustzijn van het eeuwige: zelfs in het alledaagse.

++++++++++

De woorden van C.S. Lewis over de eeuwige waarde van ieder mens resoneren diep met de spiritualiteit van zowel Franciscus van Sales als Thérèse van Lisieux

—beiden meesters in het zien van het goddelijke in het gewone.

Laten we beginnen met Thérèse van Lisieux, want haar “kleine weg” sluit wonderlijk aan bij Lewis’ idee dat er geen “gewone mensen” bestaan.

Thérèse van Lisieux en de eeuwigheid in het alledaagse:

Thérèse geloofde dat heiligheid niet voorbehouden was aan grote daden, maar juist lag in de liefdevolle aandacht voor de kleine dingen. Voor haar was elke glimlach, elk woord van troost, elke daad van geduld een manier om God te dienen. Ze zag in ieder mens een unieke weerspiegeling van Gods liefde, en haar spiritualiteit nodigt ons uit om met eerbied te kijken naar de ander—precies zoals Lewis zegt: “geen flippancy, geen superioriteit, geen aanmatiging.”

“Ik wil de liefde zijn in het hart van de Kerk.” — Thérèse

Lewis’ oproep om elkaar serieus te nemen, zelfs in onze speelsheid, sluit aan bij Thérèse’s visie: dat echte vreugde voortkomt uit nederige liefde. Niet uit grootsheid, maar uit het besef dat elke ziel eeuwig is, en dus oneindig kostbaar.

Gebed in de geest van Thérèse

Liefdevolle God, Leer ons de kleine weg van Thérèse te bewandelen: om in het gewone het eeuwige te zien, in de ander Uw beeld te herkennen.

Laat onze vreugde doordrenkt zijn van eerbied, onze woorden zacht en onze daden eenvoudig, maar vol van Uw liefde.

Help ons om nooit achteloos te zijn, maar met het hart van Christus te kijken naar elke ziel die U ons toevertrouwt.

Amen.

++++++++

Franciscus van Sales :

Franciscus van Sales en de eerbied voor de ander:

Franciscus was ervan overtuigd dat liefde de weg is naar God — een liefde die zich uitstrekt tot de ander in zijn kwetsbaarheid én zijn roeping. Hij schreef:

“We moeten de harten van anderen winnen door liefde en zachtmoedigheid.”

Waar Lewis spreekt over het eeuwige gewicht van elke menselijke ziel, benadrukt Franciscus dat we die ziel nooit mogen benaderen met ruwheid, superioriteit of onverschilligheid. Zijn pastorale stijl was revolutionair in zijn tijd: geen dreiging, geen angst, maar vertrouwen in Gods genade en de kracht van innerlijke transformatie.

Lewis zegt: “We moeten spelen. Maar onze vrolijkheid moet van die soort zijn […] die bestaat tussen mensen die elkaar vanaf het begin serieus nemen.” Franciscus zou dat omschrijven als een vreugde die voortkomt uit nederigheid — een vreugde die de ander niet kleiner maakt, maar juist optilt.

Verbinding tussen Lewis en Franciscus van Sales:

Thema C.S. Lewis en   Franciscus van Sales:

Waarde van de mens Onsterfelijk, eeuwig———— Beeld van God, geliefd door de Schepper

Manier van omgaan met anderen________ Eerbied, geen flippancy of superioriteit___ Zachtmoedigheid, liefdevolle benadering

Vrolijkheid__________Speelsheid met ernst_______Vreugde in nederigheid en vertrouwen

Beiden nodigen ons uit tot een spiritualiteit waarin de ander nooit “gewoon” is, maar altijd een mysterie van God — een heilig terrein.

Gebed in de geest van Franciscus van Sales:

Goede God, Gij die zachtmoedig zijt en vol liefde, leer ons om met eerbied naar de ander te kijken,

niet als een voorbijganger, maar als een eeuwige ziel.

Geef ons het hart van Franciscus: mild in oordeel, rijk aan genade, vol vertrouwen in Uw werk in ieder mens.

Laat onze vreugde eenvoudig zijn, onze woorden zacht, en onze omgang doordrenkt van Uw liefde.

Moge onze speelsheid nooit oppervlakkig zijn, maar een weerspiegeling van de diepe ernst waarmee Gij ons allen bemint.

Amen.

*************

St.Jan van het Kruis:

Als samenvatting kunnen we over Johannes van het Kruis zeggen dat hij:

1.Een arme buitenstaander was, met een bevoorrechte opleiding.

2.Teruggetrokken en contemplatief leefde, maar verbleef in de dichtstbevolkte steden.

3.Een liefhebber van stilte was, met een krachtige mondelinge leer en een overvloedig geschreven werk.

4.Neigde naar soberheid, maar bezat een grote gevoeligheid en een enorme schoonheid.

5.Scholastisch en dialectisch gevormd was, maar ook met een belangrijke humanistische opleiding.

6.Een mystiek van ontkenning beoefende, en tegelijk auteur was van het Cántico, een zintuiglijke explosie.

7 Dichter én scholasticus was.

+++++++

Commentaar:

Deze samenvatting vangt prachtig de paradoxale rijkdom van Johannes van het Kruis. Hij was een man van uitersten: arm maar geleerd, stil maar krachtig in woord, sober maar gevoelig, streng in zijn mystiek maar lyrisch in zijn poëzie. Zijn leven belichaamt het mystieke spanningsveld tussen leegte en volheid, tussen ontkenning en extatische liefde

Wat mij bijzonder raakt is punt 6: “Mística de la negación, y a la vez autor del Cántico, que es una explosión sensorial.” Dit toont hoe zijn weg van innerlijke leegte niet leidde tot kilte, maar tot een vurige liefdeservaring met God. Zijn Cántico espiritual is geen ontsnapping aan de wereld, maar een doordrenking ervan met goddelijke aanwezigheid.

Voor allen die zo vaak zoeken naar de brug tussen mystiek en dagelijks leven, biedt Johannes een kompas: de weg naar innerlijke vrijheid loopt via ontlediging, maar eindigt in een liefdesdans met het goddelijke.

+++++++

Gebed geïnspireerd door St. Jan van het Kruis:

Gebed van de innerlijke leegte en de goddelijke volheid

God van stilte en vuur, Gij die woont in de nacht van de ziel, Leer mij de weg van ontlediging, Niet als vlucht, maar als thuiskomst.

Laat mijn hart leeg worden van bezit, van oordeel, van zelfzucht, Opdat Gij het kunt vullen met Uw licht, Dat niet schreeuwt, maar zingt in stilte.

Zoals Johannes Uw afwezigheid omarmde En daarin Uw aanwezigheid vond, Laat ook mij rusten in het niet-weten, Tot Uw Liefde mij wekt als een bries in de woestijn.

Maak van mijn dorst een lofzang, Van mijn leegte een ruimte voor Uw genade. En laat mijn ziel, als zijn Cántico, Een explosie zijn van Uw schoonheid.

Amen.

**********

“Het is moeilijk om geduld te hebben met mensen die zeggen: ‘Er is geen dood’ en ‘De dood doet er niet toe’. Er is wel degelijk dood. En wat er ook is, dat doet ertoe. En wat er ook gebeurt, heeft gevolgen, en die zijn onherroepelijk en onomkeerbaar. Je kunt net zo goed zeggen dat geboorte er niet toe doet.”

— C.S. Lewis, A Grief Observed

++++++++

Commentaar:

Deze woorden van Lewis zijn rauw, eerlijk en doordrenkt van rouw. Hij verzet zich tegen het spiritueel ontkennen van de dood—tegen het idee dat we haar kunnen wegredeneren of verzachten met abstracties. Voor Lewis is de dood een feit, een grens, een gebeurtenis die het leven onherroepelijk verandert. Door de dood te erkennen, eerbiedigen we ook het leven zelf. Zijn vergelijking met geboorte is treffend: net zoals geboorte een begin markeert, markeert de dood een einde—beide zijn diep betekenisvol.

In spirituele zin herinnert dit citaat ons eraan dat we niet geroepen zijn om het lijden te ontkennen, maar om het te doorleven met God. De dood doet ertoe, omdat liefde ertoe doet. En wat we verliezen, was eerst kostbaar.

++++++

Gebed

Eeuwige God, Bron van leven en troost,

In het aangezicht van de dood vallen onze woorden stil. Help ons om niet weg te vluchten in ontkenning, maar om de werkelijkheid te dragen met open hart.

Geef ons de moed om te rouwen, de kracht om te herinneren, en het geloof om te hopen.

Laat ons niet vergeten dat wat gebeurt ertoe doet, en dat U aanwezig bent in elk onomkeerbaar moment.

Troost ons met Uw nabijheid, en leer ons leven in het licht van Uw eeuwigheid.

 

Amen.

 

**************

“Zorgvuldigheid is een zwakte waarvan maar weinig mensen volledig vrij zijn. We moeten op onze hoede zijn voor deze verraderlijke vijand van onze innerlijke rust. Laten we in plaats daarvan ons vertrouwen op God cultiveren en Hem bij voorbaat danken voor alles wat Hij besluit ons te geven.” — Zalige Solanus Casey, Kapucijn

Dank God van tevoren!

+++++++

Commentaar:

Solanus Casey wijst hier op een subtiele maar diepgaande spirituele valkuil: overmatige voorzichtigheid. Niet de gezonde vorm van bedachtzaamheid, maar die innerlijke neiging om alles te willen controleren, te plannen, te vermijden. Hij noemt het een “verraderlijke vijand van onze innerlijke rust” — een krachtige uitdrukking die ons uitnodigt tot zelfonderzoek.

Zijn remedie is even eenvoudig als radicaal: vertrouwen en dankbaarheid vooraf. Niet pas danken als het goed uitpakt, maar al danken vóór we weten wat komt. Dat is een daad van geloof, een oefening in overgave. Het herinnert aan de woorden van Franciscus van Sales: “De toekomst behoort aan God. Hij is onze Vader.” En aan de spiritualiteit van Clara van Assisi, die leefde in radicale afhankelijkheid van Gods voorzienigheid.

++++++++++++++

Meditatieve verdieping van het gebed

We nemen het oorspronkelijke gebed als basis en laten het langzaam uitwaaieren tot een innerlijke meditatie. Je kunt dit gebruiken als een gebedsmoment, een ademhalingsoefening, of als voorbereiding op lectio divina.

Meditatie: Dank U van tevoren

Ik adem in… en laat los. Ik adem uit… en vertrouw.

Heer, ik kom tot U met lege handen. Mijn plannen, mijn zorgen, mijn voorzichtigheid — ik leg ze neer.

U bent mijn Vader. U kent de weg, ook als ik die niet zie.

Dank U voor wat komt, voor wat ik nog niet begrijp, voor wat ik nog niet durf te hopen.

Dank U van tevoren. Want U bent goed. Want Uw wil is vrede.

Ik ben stil geworden. Ik heb mijn ziel tot rust gebracht.

Amen.

++++++++

Lectio Divina – Psalm 131

Psalm 131 is een juweel van eenvoud en diepte. Slechts drie verzen, maar ze dragen een hele spiritualiteit van overgave. Hier is een gestructureerde lectio divina, afgestemd op jouw contemplatieve stijl:

1. Lectio – Lezen:

HEER, mijn hart is niet hoogmoedig, mijn ogen zijn niet trots. Ik zoek niet wat te groot is voor mij, wat te wonderbaar is voor mij.

Nee, ik ben stil geworden, ik heb mijn ziel tot rust gebracht. Als een kind op de arm van zijn moeder, als een kind is mijn ziel in mij.

Israël, hoop op de HEER, van nu tot in eeuwigheid.

Lees langzaam. Laat elk woord zinken. Herhaal de zin die je raakt.

2.Meditatio – Overwegen:

Welke woorden roepen weerstand op? Welke roepen vrede?

“Ik zoek niet wat te groot is voor mij…” — waar probeer ik toch te begrijpen, te controleren?

“Als een kind op de arm van zijn moeder…” — kan ik mij zo laten dragen?

Verbind dit met Solanus Casey’s oproep: “Dank God van tevoren.” Het kind vraagt niet eerst om uitleg. Het rust.

3.Oratio – Gebed:

Bid vanuit je hart. Bijvoorbeeld:

Heer, leer mij de weg van het kind. Niet de weg van berekening, maar van vertrouwen.

Laat mijn ziel rusten in Uw armen. Laat mijn dankbaarheid voorafgaan aan het begrijpen.

Amen.

4. Contemplatio – Stilte

Blijf een paar minuten in stilte. Geen woorden, geen gedachten. Alleen aanwezig zijn bij God. Als een kind.

 Gebed:

God van vrede en voorzienigheid, leer mij loslaten wat ik niet kan beheersen. Bevrijd mij van de angst die zich vermomt als voorzichtigheid. Geef mij het vertrouwen om U te danken, niet pas achteraf, maar nu — vóór ik weet wat komt. Laat mijn hart rusten in Uw wil, en mijn ziel zingen van hoop, want U bent goed, en Uw plannen zijn liefde.

Dank U, God, van tevoren. Amen.

********

Gebed van de heilige Teresa van Ávila

Heer van alles wat bestaat, mijn God, mijn Zaligheid! Hoe lang moet ik nog wachten voordat Gij U aan mij toont? Hoe zwaar en pijnlijk is de eenzaamheid, waarin niemand werkelijk leeft, maar waarin men van alle kanten desolaatheid ervaart. Hoe lang, o Heer, hoe lang zult Gij nog wachten? Wat moet ik doen, mijn Hoogste Goed? Moet ik verlangen, werkelijk naar U hunkeren?

Mijn God en mijn Schepper! Gij weet dat Gij mij ook Uw kruis aanbiedt, en dat ik het zal aanvaarden, omdat Gij de Gekruisigde zijt, en Gij doodt niet, maar sterft voor mij. O Heer, hoe groot is Uw barmhartigheid! Gij, goede Wil, Gij beschikt, o Heer, over alles!

Weet Gij dan niet, mijn God, hoe ellendig ik eraan toe ben? Ik ben geen deugd waardig. Maar door Uw goedheid ben ik in staat U lief te hebben, want mijn ziel behoort U toe. Maar, o mijn Schepper, mijn ziel trekt mij vaak naar mijn eigen wil en bindt mij in mijn machteloosheid; herstel mij in Uw goede aanwezigheid!

De geketende ziel verlangt naar vrijheid, maar wil die niet eerder dan wanneer het mogelijk is.

Mijn ziel: laat dan de Wil van God in jou geschieden. Dien de Heer, want Hij is vol barmhartigheid. Deze wereld is slechts een klein ding.

O mijn God! Mijn Koning! Ik vraag niets, tenzij Uw machtige hand, tenzij Uw hemelse kracht, mij doordringt.

Met Uw hulp ben ik alles.

Amen.

++++++++++

Commentaar:

Dit gebed is een rauwe en eerlijke uitdrukking van Teresa’s verlangen naar God, haar worsteling met innerlijke leegte, en haar diepe vertrouwen in Gods genade. Het begint met een roep om Gods nabijheid—een verlangen dat velen herkennen in momenten van geestelijke dorheid. Teresa beschrijft de eenzaamheid als een toestand waarin men niet werkelijk leeft, een krachtige metafoor voor het leven zonder God.

Ze erkent haar onwaardigheid, maar ook haar vermogen tot liefde, dat voortkomt uit Gods goedheid. Haar ziel is verscheurd tussen eigen wil en goddelijke roeping, een strijd die ze niet probeert te verbergen. Toch eindigt ze met overgave: “Laat dan de Wil van God in jou geschieden.” Dat is de kern van haar spiritualiteit—volledige overgave aan Gods wil, zelfs in lijden.

De zin “Met Uw hulp ben ik alles” is een mystieke samenvatting van haar geloof: zonder God is ze niets, met God is ze alles. Het is geen arrogantie, maar een erkenning van de transformerende kracht van genade.

+++++++

Gebed in de geest van Teresa van Ávila

Goede God, U die mij geschapen hebt en mij blijft dragen, ik voel het verlangen

 naar U branden in mijn hart,  maar ik ben vaak verward, moe, en verstrikt in mijn eigen wil.

 Toon mij Uw nabijheid, niet omdat ik het verdien,  maar omdat Uw liefde groter is dan mijn zwakheid.

Leer mij Uw kruis te omarmen, niet als een last, maar als een teken van Uw liefde.

Laat mijn ziel rusten in Uw wil, en bevrijd mij van de ketenen van mijn zelfzucht.

Heer, ik vraag niets dan Uw aanwezigheid. Kom in mij met Uw kracht, maak mij tot

 wie ik in U mag zijn.

Met Uw hulp ben ik alles.

Amen.

***************

“Als berouw te zwaar voor je is, en je zondigt uit gewoonte zelfs wanneer je het niet wilt, toon dan nederigheid zoals de tollenaar; dat is genoeg om je redding te verzekeren.”

— Sint Petrus van Damascus.

+++++++++++

Commentaar:

Deze uitspraak raakt diep aan de kern van het evangelie: redding is niet het resultaat van perfect gedrag, maar van een nederig hart. Sint Petrus verwijst naar de gelijkenis van de Farizeeër en de tollenaar (Lucas 18:9–14), waarin de tollenaar zich niet durft op te richten, maar slechts bidt: “God, wees mij zondaar genadig.” Jezus zegt dat híj gerechtvaardigd naar huis ging.

Wat Petrus hier benadrukt is troostrijk: zelfs als je worstelt met herhaalde zonde, zelfs als je berouw niet volmaakt is, is nederigheid — het erkennen van je nood en afhankelijkheid van Gods genade — voldoende. Het is een uitnodiging om niet te wanhopen, maar om je hart open te houden voor God, zoals het is.

+++++++

 Gebed

Heer, mijn God,

U kent mijn strijd, mijn zwakheid, mijn herhaalde fouten. Soms wil ik het goede, maar ik doe het niet. Soms wil ik het kwade vermijden, maar ik val toch.

Zoals de tollenaar durf ik mijn ogen niet op te heffen. Maar ik kom tot U, niet met verdienste, maar met nederigheid. Ontferm U over mij, zondaar. Laat mijn gebroken hart U genoeg zijn.

Leer mij vertrouwen op Uw genade, niet op mijn kracht. Geef mij de moed om telkens opnieuw te komen, en de hoop dat U mij niet afwijst.

Amen.

++++++++

De woorden van Sint Petrus van Damascus over nederigheid en genade resoneren krachtig met de inzichten van Augustinus, Bonhoeffer en Nouwen.

Elk van hen belicht een ander facet van deze spirituele paradox: zwakte als toegangspoort tot genade.

Augustinus: Genade vóór alles:

Augustinus leert dat alleen Gods genade de mens kan redden. Hij spreekt over de “geknakte wil” van de mens: door de erfzonde is de mens niet in staat zichzelf te herstellen. Daarom is voorkomende genade nodig — genade die ons al tegemoetkomt vóór we kunnen kiezen voor het goede.

“Wat heb je dat je niet ontvangen hebt?” (1 Kor. 4:7) — een vers dat Augustinus vaak aanhaalt om te benadrukken dat zelfs onze bekering een geschenk is.

Verbinding met Petrus van Damascus:

Als berouw te zwaar is, is het niet omdat je faalt, maar omdat je mens bent. Nederigheid is het erkennen van die afhankelijkheid — en dat is genoeg.

Bonhoeffer: Kostbare genade vraagt overgave:

Bonhoeffer waarschuwt voor goedkope genade: vergeving zonder bekering, navolging zonder kruis. Maar hij erkent ook dat echte genade kostbaar is — niet omdat wij haar verdienen, maar omdat ze ons alles vraagt: ons hart, onze overgave, onze nederigheid.

“Genade is rechtvaardiging van de zondaar, niet van de zonde.” — Bonhoeffer

Verbinding met Petrus van Damascus: Nederigheid zoals de tollenaar is geen passieve houding, maar een actieve overgave aan Gods werk in ons. Zelfs als we blijven vallen, blijven we ons toevertrouwen aan zijn genade.

Henri Nouwen: De kwetsbaarheid omarmen:

Nouwen schrijft vaak over innerlijke gebrokenheid als plaats van ontmoeting met God. In zijn boek The Return of the Prodigal Son beschrijft hij hoe de jongste zoon niet eerst zijn leven op orde moet krijgen, maar thuiskomt in zijn kwetsbaarheid.

“De plek waar je het meest gebroken bent, is de plek waar God je het diepst wil ontmoeten.” — Nouwen

Verbinding met Petrus van Damascus: Nederigheid is niet jezelf klein maken, maar jezelf laten zien zoals je bent — en daarin Gods liefde ontvangen.

++++

Gebed in de geest van deze drie stemmen:

God van genade,

Ik kom tot U zoals ik ben — niet volmaakt, niet sterk, maar verlangend naar U. Zoals Augustinus leer ik dat ik niets heb dat ik niet van U ontving. Zoals Bonhoeffer wil ik geen goedkope genade, maar het kruis durven dragen. Zoals Nouwen wil ik mijn kwetsbaarheid niet verbergen, maar laten aanraken door Uw liefde.

Geef mij het hart van de tollenaar: nederig, eerlijk, open. Laat mijn zwakheid geen hindernis zijn, maar een poort naar U.

Amen.

**********

Abide with Me – volledige Engelse tekst

Abide with me; fast falls the eventide; The darkness deepens; Lord, with me abide. When other helpers fail and comforts flee, Help of the helpless, O abide with me.

Swift to its close ebbs out life’s little day; Earth’s joys grow dim; its glories pass away; Change and decay in all around I see; O Thou who changest not, abide with me.

I need Thy presence every passing hour; What but Thy grace can foil the tempter’s power? Who like Thyself my guide and stay can be? Through cloud and sunshine, Lord, abide with me.

I fear no foe, with Thee at hand to bless; Ills have no weight, and tears no bitterness. Where is death’s sting? Where, grave, thy victory? I triumph still, if Thou abide with me.

Hold Thou Thy cross before my closing eyes; Shine through the gloom and point me to the skies. Heaven’s morning breaks, and earth’s vain shadows flee; In life, in death, O Lord, abide with me.

Blijf bij mij – moderne Nederlandse vertaling

Blijf bij mij, de avond valt al neer. De duisternis wordt dieper – Heer, blijf bij mij. Als hulp verdwijnt en troost vervaagt, O hulp voor wie geen hulp meer heeft, blijf bij mij.

De dag van het leven loopt snel ten einde. Aardse vreugde dooft, haar glans verdwijnt. Alles verandert, alles vergaat – Maar U verandert niet: blijf bij mij.

Ik heb Uw nabijheid elk uur nodig. Alleen Uw genade weerstaat de verleiding. Wie is als U, mijn gids en steun? In zon en storm, Heer, blijf bij mij.

Ik vrees geen vijand als U mij zegent. Het kwaad weegt niet, tranen zijn niet bitter. Waar is de angel van de dood? Waar is de overwinning van het graf? Ik blijf overwinnaar, als U bij mij blijft.

Houd Uw kruis voor mijn ogen als ik sterf. Laat het licht door de duisternis schijnen, wijs mij naar de hemel. De morgen van de hemel breekt aan, de schaduwen van de aarde vluchten. In leven en sterven, Heer, blijf bij mij.

*******

Commentaar: Spirituele lagen van Abide with Me:

1.Verlangen naar Gods nabijheid:

De hymne is een smeekbede om Gods aanwezigheid, juist wanneer alles wegvalt: hulp, troost, licht, zekerheid. Het is een gebed van vertrouwen in Gods onveranderlijke trouw.

2.Vergankelijkheid en eeuwigheid: 

De tekst contrasteert de vergankelijkheid van het aardse leven met de eeuwige aanwezigheid van God. “Change and decay in all around I see” – een echo van de mystieke ervaring dat alles stroomt, behalve God.

3.Het kruis als kompas In het laatste couplet wordt het kruis als richtpunt genoemd bij het sterven. Het kruis is hier niet alleen een symbool van verlossing, maar ook van richting: het wijst naar het licht, naar de hemel.

4.Overwinning in kwetsbaarheid “I triumph still, if Thou abide with me” – zelfs in dood en lijden is er overwinning, niet door kracht, maar door verbondenheid met God. Dit is een diepe christelijke paradox: sterven met Christus is leven in Hem.

++++++++

Gebed: Blijf bij mij, Heer (Abide with me..)

 

Heer, de avond valt, het licht vervaagt,

 en de stilte daalt neer over mijn hart.

 Blijf bij mij.

 

Als woorden tekortschieten, als mensen zwijgen,

 als mijn kracht verdwijnt —

blijf bij mij.

 

U bent de Onveranderlijke in een wereld die wankelt.

 U bent het Licht wanneer alles donker lijkt.

U bent de Trooster wanneer ik alleen ben.

 

Blijf bij mij in de storm en in de stilte,

 in vreugde en verdriet, in leven en in sterven.

Houd Uw kruis voor mijn ogen als mijn zicht vertroebelt.

 

 Wijs mij de weg naar Uw vrede,

naar het licht dat nooit dooft.

Want U alleen bent mijn hoop, mijn houvast, mijn thuis.

Amen.

*********

 

Vertaling:

I Laat niets je verontrusten,

niets je doen vrezen,

alles gaat voorbij, God verandert niet.

II Geduld bereikt alles.

Wie God bezit, ontbreekt het aan niets.

God alleen is genoeg.

III Hef je gedachten omhoog, stijg op naar de hemel, laat niets je benauwen, laat niets je verontrusten.

IV Volg Jezus met een groot hart, en wat er ook komt,

laat niets je doen vrezen.

V Zie je de glorie van de wereld? Het is ijdele glorie; niets is blijvend,

alles gaat voorbij.

VI Streef naar het hemelse, dat eeuwig blijft; trouw en rijk aan beloften,

God verandert niet.

VII Heb Hem lief zoals Hij verdient— met oneindige goedheid; maar er is geen ware liefde zonder geduld.

VIII Laat vertrouwen en levend geloof je ziel bewaren,

want wie gelooft en hoopt, bereikt alles.

IX Zelfs als de hel je belaagt, zal wie God bezit haar woede bespotten.

X Mogen verlatenheid, kruisen, rampspoed komen;

als God je schat is, ontbreekt je niets.

XI Ga dan heen, wereldse goederen, ga heen, ijdele vreugden; al verlies ik alles,

God alleen is genoeg.

************************************

Retraite: “God alleen is genoeg”

Dag 1 – Stilte in de storm

Strofe I Laat niets je verontrusten, niets je doen vrezen, alles gaat voorbij, God verandert niet.

Gebed Heer, U bent mijn vaste grond. Laat mijn hart rusten in Uw eeuwigheid. Leer mij loslaten wat voorbijgaat, en vertrouwen op wat blijft.

Meditatie Sluit je ogen. Herhaal langzaam: “God verandert niet.” Laat elke ademhaling een anker zijn in Zijn trouw.

 Dag 2 – Geduld als weg

Strofe II Geduld bereikt alles. Wie God bezit, ontbreekt het aan niets. God alleen is genoeg.

Gebed God van geduld, leer mij wachten zonder angst, vertrouwen zonder haast, liefhebben zonder voorwaarden.

Oefening Kies vandaag één moment waarop je normaal zou haasten. Stop. Adem. Zeg: “Geduld bereikt alles.”

Dag 3 – Hemelwaarts

Strofe III Hef je gedachten omhoog, stijg op naar de hemel, laat niets je benauwen, laat niets je verontrusten.

Gebed Heer, til mijn geest omhoog. Laat mij denken in licht, voelen in vrede, leven in hoop.

Oefening Schrijf drie dingen op die je vandaag benauwden. Leg ze symbolisch neer voor God. Visualiseer hoe Hij ze draagt.

Dag 4 – Volg met een groot hart

Strofe IV Volg Jezus met een groot hart, en wat er ook komt, laat niets je doen vrezen.

Gebed Jezus, open mijn hart. Laat mij U volgen met moed, ook als de weg onbekend is.

Oefening Sta stil bij een keuze of stap die je vreest. Bid: “Met een groot hart volg ik U.”

 Dag 5 – IJdele glorie

Strofe V Zie je de glorie van de wereld? Het is ijdele glorie; niets is blijvend, alles gaat voorbij.

Gebed Heer, leer mij het tijdelijke doorzien. Laat mij niet hechten aan wat glanst, maar leven voor wat gloeit van binnen.

Oefening Kijk vandaag naar iets moois. Vraag jezelf: Is dit eeuwig? Zoek dan iets dat wél blijft: liefde, trouw, stilte.

 Dag 6 – Hemelse waarden

Strofe VI Streef naar het hemelse, dat eeuwig blijft; trouw en rijk aan beloften, God verandert niet.

Gebed God van beloften, laat mijn hart verlangen naar het eeuwige. Maak mij trouw in het kleine, rijk in het geven.

Oefening Kies één hemelse waarde: zachtmoedigheid, trouw, hoop. Leef die vandaag bewust in een kleine daad.

 Dag 7 – Liefde met geduld

Strofe VII Heb Hem lief zoals Hij verdient— met oneindige goedheid; maar er is geen ware liefde zonder geduld.

Gebed Heer, leer mij liefhebben zoals U. Niet uit verlangen naar antwoord, maar uit trouw aan Uw hart.

Oefening Denk aan iemand die je moeilijk vindt. Bid: “Geef mij liefde met geduld.”

 Dag 8 – Vertrouwen en geloof

Strofe VIII Laat vertrouwen en levend geloof je ziel bewaren, want wie gelooft en hoopt, bereikt alles.

Gebed God van hoop, bewaar mijn ziel in vertrouwen. Laat mijn geloof levend zijn, mijn hoop onwankelbaar.

Oefening Leg je hand op je hart. Zeg: “Ik vertrouw. Ik geloof. Ik hoop.”

Dag 9 – Onaantastbaar

Strofe IX Zelfs als de hel je belaagt, zal wie God bezit haar woede bespotten.

Gebed Heer, wees mijn schild. Laat Uw aanwezigheid sterker zijn dan elke angst of aanval.

Oefening Denk aan een innerlijke strijd. Zeg: “U bent sterker.” Laat dat besef je rust geven.

 Dag 10 – God als schat

Strofe X Mogen verlatenheid, kruisen, rampspoed komen; als God je schat is, ontbreekt je niets.

Gebed Heer, als alles wegvalt, laat mij U vasthouden. U bent mijn schat, mijn alles.

Oefening Sta stil bij een verlies of kruis. Zeg: “U bent genoeg.”

Dag 11 – Eenvoud en overgave

Strofe XI Ga dan heen, wereldse goederen, ga heen, ijdele vreugden; al verlies ik alles— God alleen is genoeg.

Gebed Heer, neem wat mij afleidt. Laat mij leven in eenvoud, met U als mijn enige rijkdom.

Oefening Maak vandaag iets eenvoudiger: je agenda, je woorden, je bezit. Laat dat een gebaar van overgave zijn.

Commentaar:

De spirituele kunst van bewerkt worden. Johannes van het Kruis schildert hier een mystiek en tegelijk zeer praktisch beeld: wij zijn stenen in Gods bouwwerk, en de mensen om ons heen zijn de beitels waarmee Hij ons vormt. Dit is geen oproep tot passieve onderwerping, maar tot actieve innerlijke overgave.

• Mortificatie betekent hier niet zelfvernietiging, maar zuivering: het loslaten van trots, irritatie, en eigenliefde.
• De ergernissen die anderen veroorzaken — door hun woorden, daden, temperament of zelfs hun onverschilligheid — zijn geen obstakels, maar kansen tot groei.
• Johannes nodigt ons uit om niet te vluchten voor deze ongemakken, maar ze te zien als heilige werktuigen van Gods liefdevolle vorming.

Voor jou die zo diep verlangt naar innerlijke vrijheid en liefde als fundament van alle deugden, is dit een uitnodiging tot een paradoxale vreugde: dat zelfs het ongemak een plaats van genade kan worden. Het is een oefening in nederigheid, geduld en vertrouwen — een weg naar innerlijke vrijheid die niet afhankelijk is van de omstandigheden, maar van de houding van het hart

+++++++++

Gebed

Gebeiteld door genade

Heer, Gij zijt de Bouwmeester van mijn ziel. Gij bewerkt mij met liefde, zelfs wanneer het pijn doet. Laat mij niet vluchten voor de beitel van Uw genade — de woorden die prikken, de daden die verwonden, de stiltes die mij doen twijfelen, de mensen die mij irriteren.

Geef mij het geduld van de heilige, die weet dat elke splinter een teken is van Uw werk. Laat mijn hart zacht worden onder Uw hand, en mijn trots afbrokkelen tot nederigheid.

Vorm mij tot een levende steen in Uw bouwwerk, niet door mijn kracht, maar door mijn overgave. En wanneer ik wil oordelen, herinner mij eraan: ook ik ben een beitel voor anderen.

Laat mij dus liefhebben, verdragen, vergeven — zoals Gij mij draagt, dag na dag.

Amen.

*************

“Vooral het Evangelie houdt mijn geest bezig wanneer ik bid; mijn arme ziel heeft zoveel noden, en toch is dit het enige noodzakelijke. Telkens ontdek ik er nieuwe lichtstralen, verborgen en betoverende betekenissen.”

Theresia van Lisieux.

++++++++++++

Commentaar:

Thérèse spreekt hier met de eenvoud van een kind en de diepte van een mystica. Haar woorden herinneren ons eraan dat het Evangelie geen statisch boek is, maar een levende bron van genade. In haar gebed zoekt ze geen antwoorden op al haar noden, maar keert ze terug naar “het ene nodige” — de aanwezigheid van Christus in het Woord.

De “verborgen en betoverende betekenissen” die ze noemt, wijzen op een mystieke lezing: niet alleen rationeel begrijpen, maar innerlijk ontvangen. Het Evangelie wordt een spiegel voor de ziel, een plaats van ontmoeting, troost en transformatie.

Voor jou, als iemand die de mystieke traditie koestert en zoekt naar praktische spiritualiteit, is dit een uitnodiging om het Evangelie niet alleen te lezen, maar erin te rusten — om het Woord te laten spreken in stilte, in verlangen, in het ritme van je dag.

++++++++++

Gebed geïnspireerd door Thérèse:

Heer Jezus, levende Woord,

wanneer ik bid, keer ik terug naar Uw Evangelie. Mijn ziel is arm, verlangend, vol vragen — maar U bent het ene nodige.

Open mijn hart voor Uw verborgen licht, laat Uw woorden mij raken als nieuw, als dauw op dorre grond, als vuur in de nacht.

Geef mij de eenvoud van Thérèse, om niet te zoeken naar veel, maar naar U alleen.

Laat Uw Evangelie mijn schuilplaats zijn, mijn gids, mijn vreugde, mijn stilte.

Amen.

***************

“Petrus, de belijdende, gelovige leerling, Petrus verloochende zijn Heer op dezelfde nacht dat Judas Hem verried; in die nacht vluchtte hij en schaamde zich toen Jezus voor de hogepriester stond. Hij is de man van weinig geloof, de bange man die in de zee wegzinkt; Petrus is de leerling tegen wie Jezus zei: ‘Ga weg achter mij, Satan’; hij is degene die steeds weer wankelde, overmand door zwakheid, die keer op keer verloochende en viel, een zwakke, wankelmoedige man, overgeleverd aan de grillen van het moment. … Maar Petrus is ook degene van wie we lezen: ‘Hij ging naar buiten en weende bitter.’ Van Judas, die eveneens de Heer verloochende, lezen we: ‘Hij ging naar buiten.’ Hij ging naar buiten en hing zichzelf op. Dat is het verschil.

Petrus, die de Heer verloochende. De kerk van Petrus is niet gebouwd op een geloof dat zichzelf veiligstelt, noch alleen op de kerk die haar Heer verloochent; het is de kerk die Hem belijdt. ‘Aan de rivieren van Babel, daar zaten wij neer en weenden, toen wij Sion gedachten’ (Psalm 137:1). Dat is de kerk; want wij gedenken Sion. De kerk is de plaats waar de roep klinkt: ‘Aan de rivieren die stromen in de stad van mijn thuis, wanneer men de verloren zoon is geworden die op zijn knieën valt, wenend voor de vader.’ De kerk van Petrus is de kerk met het geween van hen wier droefheid leidt tot vreugde.”

– Dietrich Bonhoeffer

++++++++++

 

Commentaar:

 Deze tekst van Dietrich Bonhoeffer is diep doorleefd en raakt aan het hart van wat het betekent om mens te zijn in relatie tot God. Hieronder vind je eerst een korte commentaar, gevolgd door een gebed dat hieruit voortvloeit.

Bonhoeffer plaatst Petrus en Judas naast elkaar, niet om te oordelen, maar om een mysterie te onthullen: beiden faalden, maar hun wegen na de val waren radicaal verschillend. Petrus verloochende, Judas verried. Beiden gingen “naar buiten”. Maar waar Judas zich afsluit in wanhoop, opent Petrus zich in berouw.

Wat Bonhoeffer hier laat zien, is dat de kerk niet bestaat uit mensen die nooit falen, maar uit mensen die durven terugkeren. Petrus is geen held van standvastigheid, maar een getuige van genade. Zijn tranen zijn geen teken van zwakte, maar van hoop. De kerk van Petrus is dus een gemeenschap van gebroken mensen die zich herinneren—zoals in Psalm 137—en die hun verdriet durven omvormen tot verlangen naar God.

Bonhoeffer noemt de kerk een plek van “het geween van hen wier droefheid leidt tot vreugde.” Dat is een mystieke paradox: verdriet dat niet vernietigt, maar opent. Het is het verdriet van de verloren zoon, van de pelgrim die zich herinnert waar hij vandaan komt, van de ziel die zich buigt voor de Vader.

Deze tekst nodigt uit tot een spiritualiteit van kwetsbaarheid. Niet het succes, maar het berouw is de poort naar genade. Niet de zekerheid, maar het herinneren. Niet de kracht, maar de overgave.

+++++++

Gebed 1: De tranen van Petrus

 

Vader van genade, Gij die de tranen van Petrus hebt gezien, en hem niet hebt verworpen, maar geroepen, zie ook onze zwakheid, onze vlucht, ons vallen.

Wij zijn geen rotsen, maar stof. Geen helden, maar zoekenden. Geen zuiveren, maar geliefden.

Laat ons niet wegzinken in wanhoop zoals Judas, maar wekken tot berouw zoals Petrus. Laat onze tranen niet eindigen in duisternis, maar oplichten in het morgenlicht van uw genade.

Maak van uw kerk geen troonzaal van perfectie, maar een huis van herinnering, waar de verloren zoon thuiskomt, waar de wonden worden getoond, en waar het verdriet leidt tot vreugde.

Heer, leer ons wenen met hoop, bidden met open handen, en leven als mensen die U belijden, niet omdat wij sterk zijn, maar omdat Gij ons draagt.

Amen.

 

Gebed 2:

Heer Jezus, zoals Petrus heb ik U soms verloochend — uit angst, uit zwakte, uit trots. Maar U kijkt mij aan met dezelfde liefdevolle blik als toen, een blik die niet veroordeelt, maar uitnodigt tot terugkeer.

Laat mijn tranen geen wanhoop zijn, maar poorten naar genade. Geef mij de moed om te geloven dat U mij nog steeds roept, niet ondanks mijn falen, maar juist daardoor.

Vorm mij tot een levende steen in uw kerk, niet omdat ik sterk ben, maar omdat ik vertrouw op Uw liefde.

Amen.

****************

Hij die het aangezicht van God vreest, vreest het aangezicht van de mens niet. Hij die het aangezicht van de mens vreest, vreest het aangezicht van God niet.

Dietrich Bonhoeffer.

+++++++

Commentaar:

Bonhoeffer, die zijn geloof beleefde in de schaduw van het naziregime, spreekt hier over een radicale keuze: wie ontzag heeft voor God, leeft vrij van de angst voor menselijke macht. En omgekeerd: wie zich laat leiden door de angst voor mensen—hun oordeel, hun gezag, hun afwijzing—verliest het innerlijk kompas dat gericht is op God.

Deze woorden zijn geen abstracte theologie, maar een oproep tot geestelijke moed. Ze raken aan het hart van christelijke navolging: durven leven in waarheid, zelfs als dat betekent dat je tegen de stroom in moet gaan. Bonhoeffer zelf leefde deze woorden tot in de gevangenis en uiteindelijk tot in de dood.

Het is een spiegel voor ons: waar ligt onze diepste vrees? En durven we die vrees om te vormen tot eerbied voor het goddelijke?

+++++++++

 Gebed

Heer, leer mij Uw aangezicht te zoeken boven alles.

 Laat mijn hart niet beven voor het oordeel van mensen,

 maar ontzag hebben voor Uw waarheid en liefde. Geef

mij de moed om U te volgen, ook als de wereld mij niet

 begrijpt. Laat Uw vrede mijn kracht zijn, en Uw nabijheid

 mijn zekerheid.

 

Amen;

**********

Volg Mij. Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven. Zonder de Weg is er geen gaan. Zonder de Waarheid is er geen kennen. Zonder het Leven is er geen leven.

Ik ben de Weg die je moet volgen, de Waarheid die je moet geloven, het Leven waarop je moet hopen. Ik ben de onschendbare Weg, de onfeilbare Waarheid, het eeuwige Leven. Ik ben de rechte Weg, de hoogste Waarheid, het ware, gezegende, ongeboren Leven.  Als je in Mijn Weg blijft, zul je de Waarheid kennen, en de Waarheid zal je vrijmaken, en je zult het eeuwige leven verkrijgen.

Thomas à Kempis.

++++++++

Commentaar:

Deze passage is een spirituele samenvatting van Johannes 14:6, maar Thomas à Kempis verdiept de betekenis door elk aspect van Christus’ woorden uit te vouwen. Het is geen abstracte theologie, maar een directe uitnodiging tot navolging. De Weg is niet slechts een route, maar een levenshouding van nederigheid, gehoorzaamheid en liefde. De Waarheid is niet enkel doctrine, maar een Persoon die ons bevrijdt van illusie en angst. En het Leven is niet alleen biologisch bestaan, maar een deelname aan Gods eeuwige liefde.

Wat opvalt is de herhaling en verdieping: Christus is niet alleen de weg, maar de rechte weg; niet alleen de waarheid, maar de hoogste waarheid; niet alleen leven, maar het ongeboren, gezegende leven. Het is een crescendo van spirituele zekerheid, bedoeld om ons hart te raken en onze wil te richten.

+++++++++

Gebed:

 

Heer Jezus, U bent de Weg die ik zo vaak verlies,

de Waarheid die ik soms durf te betwijfelen,

 het Leven dat ik verlang maar niet altijd leef.

Leid mij terug naar Uw pad, maak mijn hart ontvankelijk

 voor Uw stem, en wek in mij het verlangen om U te volgen,

niet uit plicht, maar uit liefde. Laat Uw Waarheid mij

 vrijmaken van alles wat mij bindt aan angst, trots en twijfel.

En geef mij deel aan Uw Leven— niet alleen straks, maar

hier en nu, in elke ademtocht, elke keuze, elke stilte.

 

Amen.

 

*************

“Zonder liefde heeft uiterlijk werk geen waarde, maar alles wat met liefde gedaan wordt—hoe klein en onbeduidend ook—is volledig vruchtbaar, omdat God de liefde waarmee iemand handelt zwaarder laat wegen dan de daad zelf.”

‘De Navolging van Christus’ Thomas à Kempis.

++++++++++

Commentaar

Deze passage raakt aan het hart van christelijke spiritualiteit: de innerlijke gesteldheid waarmee we handelen is belangrijker dan de uiterlijke vorm van het handelen. Thomas à Kempis herinnert ons eraan dat God niet kijkt naar de grootsheid van onze daden, maar naar de liefde waarmee ze worden verricht.

In een wereld die vaak prestaties en zichtbare resultaten waardeert, is dit een radicale omkering. Het is een uitnodiging tot nederigheid: zelfs het kleinste gebaar—een glimlach, een luisterend oor, een gebed voor een ander—kan in Gods ogen van oneindige waarde zijn, mits het voortkomt uit liefde.

Het beeld van iemand die een kruis draagt naast deze tekst versterkt dit: het herinnert aan Christus zelf, die zijn lijden droeg uit liefde voor de wereld. Liefde maakt het lijden vruchtbaar. Liefde maakt het gewone heilig.

++++++++

Gebed

Heer, leer mij lief te hebben zoals U liefhebt.

 Laat mijn daden niet voortkomen uit trots of plicht,

maar uit een hart dat bewogen is door Uw genade.

Help mij te zien dat het kleine niet onbeduidend is,

wanneer het gedragen wordt door liefde. Laat mijn

 werk, mijn woorden, mijn stilte een weerspiegeling

zijn van Uw liefde in mij. Want U weegt niet de omvang

van mijn daden, maar de liefde waarmee ik ze verricht.

Maak mijn hart zacht, mijn handen dienstbaar, en mijn

leven een lofzang aan Uw goedheid.

 Amen.

 

*************