O mijn geliefde Christus, door liefde gekruisigd,
ik zou een bruid willen zijn voor uw Hart,
ik zou U met glorie willen omhullen,
ik zou U willen beminnen tot in de dood.
Maar ik voel mijn onmacht,
en daarom vraag ik U mij “met Uzelf te bekleden”,
mijn ziel te vereenzelvigen met al de bewegingen
van uw ziel,
mij te overstromen, mij te doordringen,
U in mijn plaats te stellen,
opdat mijn leven slechts een uitstraling zou zijn
van uw leven.
Kom in mij als aanbidder,
als hersteller,
als redder.
O eeuwig Woord,
Woord van mijn God,
ik wil mijn leven doorbrengen met naar U te luisteren;
ik wil geheel onderrichtbaar worden
om alles van U te leren.
En door alle nachten heen,
alle leegten, alle onmachten,
wil ik U blijven aanschouwen
en onder uw grote licht blijven;
o mijn geliefde ster,
betover mij, zodat ik nooit meer
uit uw straling kan treden.
O verterend Vuur, Geest van liefde,
daal over mij neer,
opdat er in mijn ziel iets zou gebeuren
als een incarnatie van het Woord:
dat ik voor Hem een bijkomende mensheid mag zijn
waarin Hij heel zijn mysterie vernieuwt.
En Gij, o Vader,
buig U over uw arme kleine schepsel,
“overschaduw haar”,
zie in haar niets anders dan
de “Geliefde in wie Gij al uw welbehagen hebt gesteld”.
O mijn Drie, mijn Alles, mijn Zaligheid,
oneindige Eenzaamheid,
onmetelijkheid waarin ik mij verlies,
ik geef mij aan U over als een prooi.
Verberg U in mij,
opdat ik mij in U mag verbergen,
in afwachting van het moment
waarop ik in uw licht
de afgrond van uw grootheden zal aanschouwen.
Heilige Elisabeth van de Drie-Eenheid
++++
Beschouwingen over deze tekst:
Commentaar bij de Prière à la Trinité
Elisabeth van de Drie‑eenheid (1880–1906)
1.Een gebed dat begint in verlangen
Het gebed opent met een vurige liefdesverklaring:
“O mijn geliefde Christus, door liefde gekruisigd…”
Elisabeth spreekt Christus niet aan als een verre Heer, maar als de Geliefde van haar hart.
Haar verlangen is totaal:
bruid zijn,
Christus omhullen met glorie,
Hem beminnen tot in de dood.
Maar onmiddellijk erkent z)e haar onmacht.
Dit is typisch voor de grote mystici: het diepste verlangen wordt altijd vergezeld door het besef dat de mens het niet uit zichzelf kan.
Daarom vraagt ze Christus om haar te bekleden met Zichzelf.
Niet: “help mij U te dienen”, maar:
“wees Gij in mij wat ik niet kan zijn.”
Dit is pure theologie van de genade.
2.De ziel als ruimte waar Christus leeft
Wanneer Elisabeth bidt:
“identificeer mijn ziel met alle bewegingen van uw ziel”,
dan vraagt ze om een mystieke eenheid waarin Christus de innerlijke drijfkracht wordt van al haar gedachten, verlangens en daden.
Het is geen activisme, maar transparantie:
haar leven moet een uitstraling worden van het leven van Christus.
3.Christus als aanbidder, hersteller, redder
Deze drie woorden zijn een samenvatting van het hele Evangelie:
aanbidder: Christus die de Vader verheerlijkt in ons,
hersteller: Christus die de wonden van de wereld draagt,
redder: Christus die ons optilt in het leven van God.
Elisabeth vraagt niet om deze rollen te imiteren, maar om Christus toe te laten ze in haar te vervullen.
4.Het Woord dat onderricht
“Ik wil mijn leven doorbrengen met naar U te luisteren.”
Hier klinkt de spiritualiteit van het stil worden.
Voor Elisabeth is luisteren geen passieve houding, maar een actieve beschikbaarheid:
de ziel wordt een stille ruimte waar het Woord kan spreken.
Ze weet dat er nachten zullen komen:
leegte,
duisternis,
onmacht.
Maar juist daar wil ze blijven “onder het grote licht” van Christus.
Het geloof wordt trouw, geen gevoel.
5.De Heilige Geest als verterend vuur
De meest krachtige zin van het gebed:
“dat er in mijn ziel iets zou gebeuren als een incarnatie van het Woord.”
Dit is gedurfde mystiek.
Elisabeth vraagt dat de Geest in haar ziel hetzelfde werk verricht dat Hij in Maria verrichtte:
Christus gestalte geven.
Niet lichamelijk, maar geestelijk.
De mens wordt een “bijkomende mensheid” waarin Christus opnieuw Zijn mysterie kan leven.
6.De Vader die overschaduwt
Wanneer ze bidt:
“zie in mij niets anders dan de Geliefde in wie Gij al uw welbehagen hebt gesteld”,
dan vraagt ze om opgenomen te worden in de blik van de Vader.
De Vader ziet in haar Zijn Zoon.
Dit is de kern van de christelijke identiteit:
leven in de welbehagen van de Vader.
7.De Drie als alles
Het slot is een extatische overgave:
“O mijn Drie, mijn Alles, mijn Zaligheid…”
De Drie-eenheid is voor Elisabeth geen dogma, maar een levende ruimte van liefde waarin de ziel zich verliest en gevonden wordt.
Ze vraagt om een wederzijdse inwoning:
God in haar,
zij in God.
Dit is het hart van de christelijke mystiek.
Slotbeschouwing :
Dit gebed is geen tekst om snel te lezen.
Het is een plaats om te verblijven.
Elisabeth nodigt ons uit om de Drie-eenheid niet te benaderen als een leerstuk, maar als een levende aanwezigheid die ons wil bewonen.
Wie dit gebed bidt, opent zijn ziel voor een diepe innerlijke omvorming:
Christus leeft in ons,
de Geest vormt ons,
de Vader omhelst ons.
+++++++++++++
christelijkeinformatiebron 