O mijn God, help mij mijzelf geheel te vergeten,
opdat ik mij volledig in U kan vestigen, onbeweeglijk en in vrede,
alsof mijn ziel reeds in de eeuwigheid was.
Moge niets mijn vrede verstoren of mij van U wegtrekken,
maar moge elke minuut mij dieper binnenvoeren in uw mysterie.
Schenk mijn ziel vrede.
Maak haar tot uw hemel, uw geliefde woning
en de plaats van uw rust.
— Zalige Elisabeth van de Drie‑eenheid
++++
Commentaar:
Dit gebed is een van de meest kenmerkende uitdrukkingen van Elisabeths spiritualiteit: eenvoudig, radicaal, en volledig gericht op innerlijke inwoning. Ze vraagt niet om bijzondere ervaringen, maar om vergetelheid van zichzelf, zodat God vrij spel krijgt in haar ziel.
De kern van haar mystiek is de overtuiging dat de ziel een woonplaats van de Drie‑ene God is. Daarom bidt ze dat niets haar innerlijke vrede zou beroeren — niet omdat ze ongevoelig wil worden, maar omdat ze haar leven wil verankeren in een diepte die dieper is dan alle wisselende emoties.
++++
Elke minuut moet haar dieper binnenvoeren in Gods mysterie: dit is geen vlucht uit de wereld, maar een voortdurende beweging naar binnen, waar de ziel leert rusten in God.
Wanneer ze vraagt: “Maak mijn ziel tot uw hemel, uw geliefde woning, de plaats van uw rust”, dan drukt ze de hoogste roeping van de mens uit: niet iets doen voor God, maar God ruimte geven om te zijn.
Het is een gebed dat uitnodigt tot stilte, tot innerlijke eenvoud, en tot een liefde die niet zoekt naar zichzelf maar naar de Ander die in ons woont.
**********
LEVENSVERHAAL VAN DE HEILIGE ELISABETH VAN DE DRIE-EENHEID
(Sainte Élisabeth de la Trinité)
Marie-Elisabeth Catez werd geboren op 18 juli 1880 in het militaire kamp van Avor, nabij Bourges, waar haar vader kapitein was. Ze was het oudste van twee meisjes en had een impulsief en driftig karakter. Toen ze zeven jaar oud was, stierf haar vader in haar armen aan een hartaanval. Deze gebeurtenis tekende het gezin diep, en ze verhuisden naar Dijon
Elisabeth volgde catechese en werkte bewust aan het beheersen van haar sterke temperament, steunend op Jezus. Op achtjarige leeftijd sprak ze voor het eerst haar vaste verlangen uit om religieuze te worden. Een jaar later deed ze haar eerste communie en ontving ze een bijzondere genade waardoor ze haar drift voorgoed kon overwinnen. Kort daarna werd ze gevormd, en haar liefde voor Jezus groeide steeds sterker; ze was zeer vroom.
Vanaf haar achtste volgde Elisabeth lessen aan het conservatorium. Ze had een groot talent voor muziek en dans en bereikte snel een hoog niveau op de piano. Toch vond ze steeds tijd om deel te nemen aan het parochieleven, vooral aan de mis. Ze had een diepe bewondering voor haar favoriete heilige: Thérèse van Ávila.
Haar roeping
Op veertienjarige leeftijd wijdde Elisabeth zich aan Jezus:
“Ik voelde mij onweerstaanbaar gedrongen om Jezus als mijn enige Bruidegom te kiezen, en zonder uitstel verbond ik mij aan Hem door de gelofte van maagdelijkheid.”
Niet lang daarna klonk het woord “Carmel” in haar hart, en haar verlangen om karmelietes te worden werd zeer sterk. Haar moeder verzette zich echter fel tegen deze roeping. Elisabeth leidde intussen een vreugdevolle jeugd, vol sociale avonden, mooie reizen en hechte vriendschappen. Maar haar roeping bleef groeien, vooral tijdens een retraite van de redemptoristen.
Toen Elisabeth 21 werd, gaf haar moeder – diep bedroefd maar berustend – uiteindelijk toestemming. Op 2 augustus 1901 trad Elisabeth in bij de Karmel van Dijon en ontving de naam Elisabeth van de Drie-eenheid. Ze schreef aan haar zus:
“O, hoe goed is de goede God! Ik kan mijn geluk niet uitdrukken; elke dag waardeer ik het meer. Hier is er niets meer, alleen Hij. Hij is Alles, Hij volstaat, en van Hem alleen leeft men.”
De gemeenschap was getroffen door haar diepe innerlijke verzameling. Op 8 december 1901 ontving ze het habijt. Na een enthousiaste beginperiode werd het noviciaat moeilijker: ze kende geestelijke droogte en angsten. Toch legde ze op 11 januari 1903 haar eeuwige geloften af. Ze was geliefd in de gemeenschap, altijd toegewijd en bedachtzaam voor haar medezusters. In 1904 schreef ze haar beroemde gebed:
“O mijn God, Drie-eenheid die ik aanbid.”
Lijden en voltooiing van haar leven:
Vanaf 1905 ging haar gezondheid achteruit. Uiteindelijk werd vastgesteld dat ze leed aan de ziekte van Addison, destijds ongeneeslijk. Ze doorstond zware lichamelijke en innerlijke beproevingen, maar boven alles overheerste haar vreugde om “werkelijk te mogen delen in de Passie van haar Meester” en zich met Hem te offeren voor allen.
In 1906 schreef ze twee retraites: één voor haar zus Marguerite en één op verzoek van haar priorin. Elisabeth stierf op 9 november 1906, slechts 26 jaar oud.
Ze werd zalig verklaard in 1984 door paus Johannes Paulus II en heilig verklaard op 16 oktober 2016 door paus Franciscus. Samen met haar tijdgenote Thérèse van het Kind Jezus gaf zij een nieuw elan aan de spiritualiteit van de Karmel.
Woorden en citaten van de heilige Elisabeth van de Drie-eenheid:
De spiritualiteit van de heilige Elisabeth van de Drie-eenheid is volledig gericht op de aanbidding van God in zijn drie goddelijke Personen, en in het bijzonder in het Heilig Sacrament. Elisabeth ontwikkelde gedurende haar hele leven een steeds groeiende liefde voor Christus, de Vader en de Heilige Geest. Alles wat het leven verder aan vreugden en genoegens te bieden heeft, werd voor haar secundair: zij wist God de eerste plaats te geven. Haar intrede in de Karmel is daarvan het mooiste teken.
Elisabeth schreef vele brieven aan haar vriendinnen en haar familie, vooral aan haar moeder en haar zus, met wie zij na de dood van haar vader een hechte drie-eenheid vormde. Deze correspondentie, evenals haar uitwisselingen met de moeder-overste, onthullen haar diepe spiritualiteit, de grootheid van haar ziel en haar voortdurende streven naar God, dat haar hele leven standhield ondanks de beproevingen: het verlaten van haar ouderlijk huis, de werkelijkheid van het kloosterleven en de ziekte.
Woorden van Elisabeth als kind:
« Ik hield veel van het gebed, en zozeer van de goede God, dat ik zelfs vóór mijn eerste communie niet begreep hoe men zijn hart aan iemand anders kon geven; en vanaf dat moment was ik vastbesloten alleen Hem lief te hebben en alleen voor Hem te leven. »
Na haar eerste communie:
« Sinds dat mysterievolle colloquium, dat goddelijk, heerlijk gesprek, verlangde ik er slechts naar mijn leven te geven, om een beetje van zijn grote liefde terug te schenken aan de Geliefde van de Eucharistie, die rustte in mijn zwakke hart. »
De liefde voor God in het Heilig Sacrament
« Bij Jezus-Hostie zou ik mijn leven willen doorbrengen. Rusten bij zijn Hart maakt hier op aarde mijn geluk. »
Het verlangen geheel van God te zijn
« Jezus, mijn ziel is jaloers op jou, ik wil spoedig jouw bruid zijn. Met jou wil ik lijden, en om jou te vinden wil ik sterven. »
« Ik houd zo veel van jou, mijn hart brandt van zo’n liefde voor jou, dat ik niet rustig en gelukkig kan leven terwijl jij, mijn Beminde Bruidegom, lijdt. Jouw pijnen delen, ze verzachten, een zware, zeer zware kruisweg dragen achter jou aan, dat is alles wat ik begeer. Want ik bemin je, o mijn Leven, ik bemin je tot stervens toe. »
Geestelijke raadgevingen: citaten van Elisabeth van de Drie-eenheid
« Elke minuut wordt ons gegeven om in God geworteld te raken. »
« Blijf altijd geloven in de liefde en zing altijd dank. »
« Het gebed is de band van de zielen. »
« Het is zo eenvoudig: de goddelijke Aanbidder is in ons, dus wij hebben zijn gebed. Bied het aan, verenig je ermee, bid met zijn Ziel! »
De geschriften van de heilige Elisabeth van de Drie-eenheid:
De gedichten
Er zijn 126 gedichten van Elisabeth bewaard, waarvan 75 geschreven vóór haar intrede in de Karmel. Van de gedichten die zij in het klooster schreef, ontstond het merendeel in de ziekenboeg.
De brieven:
De correspondentie van Elisabeth omvat 346 brieven. De meeste zijn geschreven na haar intrede in de Karmel en bestrijken dus de laatste vijf jaren van haar leven. In 1906 wijdt Elisabeth haar laatste krachten aan een lange brief aan haar dierbare vriendin Françoise de Sourdon, een ware schat aan geestelijke onderrichtingen.
Het dagboek:
Zoals veel jonge meisjes van haar tijd hield Elisabeth een dagboek bij. Het bestond uit vijf schriften, waarvan er slechts drie bewaard zijn gebleven; de twee andere verbrandde zij zelf, waarschijnlijk omdat ze te persoonlijk waren.
De laatste retraite:
In 1906, hoewel zij in de ziekenboeg verblijft, leeft Elisabeth – zoals elk jaar – een tijd van persoonlijke retraite. Omdat zij haar naderende dood aanvoelt, vraagt de moeder-overste haar de “lichten van haar retraite” op te schrijven. Elisabeth stelt een schriftje van ongeveer honderd pagina’s samen en biedt het aan haar priorin aan.
Laatste retraite voor haar zus:
Eveneens in 1906, terwijl Elisabeth door de ziekte wordt verteerd en drie maanden later zal sterven, schrijft zij op een klein schriftje een reeks persoonlijke meditaties voor haar zus Marguerite. Zij wil haar jongere zus dit laatste geschenk geven, zich bewust van haar verantwoordelijkheid als geestelijke moeder voor haar.
Bronnen:
Élisabeth de la Trinité – Laudem Gloriae (Koen De Meester, OCD)
Een van de meest gezaghebbende biografieën.
Elizabeth of the Trinity: A Life of Praise to God (Sr. Giovanna della Croce)
The Complete Works of Elizabeth of the Trinity (ICS Publications, 3 delen)
Websites van karmelieten
- Carmel de Dijon
- Carmel de France / Ordre du Carmel
- Vaak met rubrieken als “Paroles d’Élisabeth”, “Sa spiritualité”, “Sa vie”.
*******************
christelijkeinformatiebron 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.