“Zoals het nodig is de aarde te bewerken als zij vrucht wil dragen — en als zij niet wordt bewerkt, brengt zij niets voort dan onkruid — zo is ook de versterving van de verlangens noodzakelijk als de ziel wil groeien. Zonder deze versterving, durf ik te zeggen, komt de ziel geen stap verder op de weg van de volmaaktheid en de kennis van God, hoezeer zij ook haar best doet; net zomin als een zaad ontkiemt wanneer het op onbewerkte grond wordt geworpen.”
— Johannes van het Kruis
++++
Commentaar:
Johannes van het Kruis gebruikt hier een beeld dat tegelijk eenvoudig en radicaal is: de ziel is als een akker.
Niet slecht, niet leeg, niet waardeloos — maar vol potentie.
Toch groeit er niets goeds vanzelf.
De aarde moet worden omgeploegd, losgemaakt, gezuiverd.
En dat is precies wat hij “versterving” noemt: het loslaten van verlangens die ons vasthouden aan onszelf, aan comfort, aan controle.
Het is geen ascese om de ascese.
Het is een ruimte scheppen waarin God kan werken.
Johannes is eerlijk: zonder deze innerlijke bewerking blijft de ziel steken, hoe vroom of actief ze ook lijkt.
Het gaat hem niet om prestaties, maar om beschikbaarheid.
Niet om meer doen, maar om vrij worden.
De kern van zijn boodschap is verrassend hoopvol:
In elke ziel ligt een vruchtbaarheid verborgen die God wil laten opbloeien — als wij Hem de ruimte geven.
++++
Gebed:
Heer,
Gij die het zaad in stilte laat ontkiemen,
bewerk de aarde van mijn hart.
Waar mijn verlangens mij binden,
geef mij de moed om los te laten.
Waar ik vasthoud aan wat mij niet voedt,
leer mij vertrouwen op Uw zachte hand.
Maak mijn ziel ontvankelijk,
vrij van het onkruid dat Uw licht verstikt.
Laat Uw Geest de grond omwoelen,
opdat Uw woord wortel schiet
en vrucht draagt die blijft.
Amen.
*****************
christelijkeinformatiebron 