“Het tabernakel van het altaar is het nest
van uw tederste en meest kostbare liefdes.
Liefde vraagt U van mij, mijn God,
en liefde geeft U mij.
Uw liefde is een liefde uit de hemel,
en de mijne een liefde
gemengd uit aarde en hemel.
De uwe is oneindig en zuiver,
de mijne onvolmaakt en begrensd.”
— Heilige Theresia van Lisieux,
Poëzie “Aan de Liefde der liefdes” (toegeschreven)
++++
Commentaar:
Thérèse vangt in enkele regels de hele dynamiek van het geestelijk leven: God daalt af in onze kleinheid, en wij mogen Hem beminnen met het beetje liefde dat we hebben.
Drie bewegingen vallen op:
-Het tabernakel als “nest” — een beeld van kwetsbaarheid, warmte en thuiskomen. Voor Thérèse is de Eucharistie niet alleen aanbidding, maar ook intimiteit.
– Wederkerigheid van liefde — God vraagt liefde, maar Hij is het die eerst liefheeft. Onze liefde is antwoord, nooit oorsprong.
– Hemel en aarde — Thérèse erkent zonder schaamte dat onze liefde beperkt is. Toch is juist die nederige erkenning de plaats waar God zich het diepst laat vinden.
Haar spiritualiteit is geen streven naar grootheid, maar een overgave aan de tederheid van God die onze kleinheid niet afwijst, maar omhelst.
++++
*******************
christelijkeinformatiebron 