******************
“Maar ik, diep ellendige jongeman — en nog ellendiger aan het begin van mijn jeugd — had zelfs kuisheid van U gevraagd en gezegd:
‘Geef mij kuisheid en zelfbeheersing… maar nog niet.’
Want ik was bang dat U mij van ver zou horen, en mij te snel zou genezen van de ziekte van de begeerte, die ik liever verzadigde dan uitroeide.”
— Augustinus, Belijdenissen, Boek VIII, hoofdstuk 7
++++
Commentaar:
Deze passage is zo herkenbaar dat ze bijna tijdloos wordt. Augustinus legt hier zijn ziel bloot: hij wil het goede, maar niet helemaal; hij verlangt naar God, maar houdt tegelijk vast aan wat hem van God weghoudt.
Het is de eerlijkheid die ontroert. Hij speelt geen heilige. Hij toont de innerlijke verdeeldheid die elke mens kent:
het verlangen naar vrijheid,
én de angst om werkelijk vrij te worden;
het verlangen naar genezing,
én de gehechtheid aan de eigen wonden.
Augustinus noemt zijn begeerte een ziekte — niet om zichzelf te veroordelen, maar om te erkennen dat hij genezing nodig heeft. En toch… hij vreest die genezing, omdat ze hem zou veranderen.
Dit is de paradox van de bekering:
we verlangen naar God, maar we vrezen wat Hij in ons zal aanraken.
En juist in die spanning wordt genade geboren. Want God dwingt niet. Hij wacht. Hij geneest op het ritme van onze overgave.
Augustinus’ eerlijkheid is geen zwakte, maar het begin van zijn bevrijding.
++++
Gebed:
Heer,
U kent mijn hart beter dan ik het zelf ken.
U weet waar ik verlang naar U,
en waar ik nog vasthoud aan wat mij bindt.
Ik breng U mijn verdeeldheid, mijn halfslachtigheid,
mijn aarzelende verlangen om vrij te worden.
Geef mij de moed om U toe te laten
op de plaatsen waar ik U nog op afstand houd.
Genees mij niet sneller dan ik aankan,
maar ook niet trager dan mijn ziel nodig heeft.
Leid mij stap voor stap naar de vrijheid
waarin U mij hebt bedoeld.
Amen.
*****************
christelijkeinformatiebron 