“Een broeder kwam bij Abba Macarius de Egyptenaar en zei tegen hem:
‘Abba, geef mij een woord, zodat ik gered kan worden.’
De oude man zei: ‘Ga naar het kerkhof en beledig de doden.’
De broeder ging erheen, beledigde hen en gooide stenen naar hen; daarna keerde hij terug en vertelde de oude man wat hij had gedaan.
De oude man vroeg hem: ‘Hebben ze iets tegen je gezegd?’
Hij antwoordde: ‘Nee.’
Toen zei de oude man: ‘Ga morgen terug en prijs hen.’
De broeder ging weg en prees hen, noemde hen: ‘Apostelen, heiligen en rechtvaardigen.’
Hij keerde terug naar de oude man en zei: ‘Ik heb hen geprezen.’
En de oude man zei tegen hem:
‘Je weet hoe je hen hebt beledigd en ze niet antwoordden, en hoe je hen hebt geprezen en ze niet spraken. Zo moet ook jij, als je gered wilt worden, hetzelfde doen en als een dode worden. Zoals de doden geen acht slaan op de minachting van mensen of op hun lof, zo moet ook jij geen rekening houden met hun verachting of hun complimenten — en je zult gered worden.’”
— Spreuken van de Woestijnvaders
++++
Commentaar:
Dit verhaal van Abba Macarius is een van de meest radicale en tegelijk bevrijdende lessen uit de woestijntraditie.
1.De woestijnvaders wisten hoe gevaarlijk lof is:
Niet alleen kritiek kan ons verwonden; lof kan ons evenzeer gevangen nemen.
Wie leeft van complimenten, sterft aan afkeuring.
Wie leeft van afkeuring, zoekt wanhopig naar lof.
Macarius toont dat beide dezelfde wortel hebben:
een hart dat afhankelijk is van de mening van anderen.
2.De doden zijn vrij:
De doden reageren niet — niet omdat ze ongevoelig zijn, maar omdat ze niet meer bepaald worden door wat anderen zeggen.
Voor de woestijnvaders is dat geen kilte, maar een diepe innerlijke vrijheid:
een hart dat alleen nog luistert naar God.
3.De paradox van het geestelijk leven
De broeder vraagt: “Geef mij een woord, dat ik gered word.”
Hij verwacht misschien een vrome raad, een mooie gedachte.
Maar Macarius geeft hem een oefening die het ego ontmaskert.
Het geestelijk leven is niet in de eerste plaats een kwestie van mooie inzichten,
maar van innerlijke omvorming.
4.De uitnodiging voor ons:
In een tijd waarin meningen overal rondvliegen — online, op het werk, in familie —
is deze oude wijsheid verrassend actueel.
Macarius nodigt ons uit tot:
innerlijke stabiliteit
vrijheid van oordeel
een hart dat rust in God alleen
een liefde die niet afhankelijk is van waardering
Het is geen oproep tot ongevoeligheid, maar tot zuiverheid van hart.
++++
Gebed:
Heer, leer mij de stille vrijheid van de heiligen.
Maak mijn hart niet afhankelijk van lof,
en laat mij niet wankelen door kritiek.
Geef mij de eenvoud van de doden,
die niets hoeven te bewijzen
en niets hoeven te verdedigen.
Laat mij rusten in Uw blik,
die mij kent, bemint en draagt.
Maak mij zachtmoedig,
standvastig in liefde,
en vrij van de ketenen van menselijke meningen.
In Uw vrede wil ik leven.
Amen.
****************
christelijkeinformatiebron 