De karmelietes is een geschonken ziel, Een ziel geofferd voor de glorie van God. Met Christus is zij gekruisigd, Maar haar Calvarie—ach, hoe lichtend is het! Wanneer zij de goddelijke Slachtoffer aanschouwt, Ontspringt er een licht in haar ziel, En haar verheven zending begrijpend, Heeft haar gewonde hart geroepen: “Hier ben ik.”
— H. Elisabeth van de Drie-eenheid, OCD, Gedicht 83
Elisabeth vangt in enkele regels de kern van de karmelspiritualiteit: een leven dat niet begint bij wat de mens doet, maar bij wat God in de ziel bewerkt. De karmelietes is “een geschonken ziel”—niet iemand die zichzelf heroïsch aanbiedt, maar iemand die zich laat opnemen in het grote mysterie van Gods liefde.
Het kruis staat centraal, maar niet als een donkere last. Elisabeth spreekt van een “lichtend Calvarie”. Dat is typisch voor haar: het lijden wordt niet ontkend, maar doorstraald door de aanwezigheid van Christus. Het is het aanschouwen van de “goddelijke Slachtoffer” dat haar innerlijk verlicht. In dat licht ontdekt zij haar roeping: een verborgen leven van liefde, overgave en bemiddeling voor de wereld.
Het laatste woord—“Hier ben ik”—echoot de grote bijbelse beschikbaarheid: Abraham, Samuel, Maria. Het is de taal van een hart dat gewond is door liefde en daarom vrij is om zich totaal te geven.
++++
3. Gebed:
Heer,
Gij die harten aanraakt met een stille, brandende liefde, leer mij, zoals Elisabeth, te leven vanuit het licht dat opgaat wanneer ik naar U kijk. Neem mijn zorgen, mijn plannen, mijn angsten, en vorm ze om tot een eenvoudig “Hier ben ik”. Laat mijn dagelijkse kruis niet zwaar zijn, maar lichtend, omdat Gij het draagt met mij. Maak mijn hart ontvankelijk, zodat ik mijn eigen kleine zending herken— in stilte, in liefde, in trouw— tot glorie van de Vader en tot zegen voor allen die Gij mij toevertrouwt.
Amen.
*******************
christelijkeinformatiebron 