✤Over de Bijbelse Canon✤
“Onder de vertalingen verdient de Italiaanse (Itala) de voorkeur boven de andere, omdat zij dichter bij de woorden blijft zonder afbreuk te doen aan de helderheid van de uitdrukking. En om het Latijn te corrigeren, moeten we gebruik maken van de Griekse versies, waarvan de Septuaginta de hoogste autoriteit heeft wat het Oude Testament betreft.”
~ Uit: Over de Christelijke Leer, Boek II, hoofdstuk 15, paragraaf 22 (geschreven in 397 n.Chr.)
++++
++++
Commentaar:
Augustinus toont hier zijn diepe eerbied voor de Schrift en zijn zorg voor zuivere overdracht. Hij erkent dat vertaling altijd een spanningsveld is tussen trouw aan het origineel en begrijpelijkheid voor de lezer. Zijn voorkeur voor de Itala – een vroege Latijnse vertaling – weerspiegelt zijn verlangen naar precisie zonder het mysterie van het Woord te verliezen.
Zijn verwijzing naar de Septuaginta als gezaghebbende bron voor het Oude Testament is opmerkelijk: deze Griekse vertaling werd door veel vroege christenen als geïnspireerd beschouwd, ondanks verschillen met de Hebreeuwse tekst. Augustinus’ houding nodigt uit tot nederigheid in omgang +++met heilige teksten, en tot eerbied voor de traditie waarin ze zijn doorgegeven.
+++++
Gebed bij Augustinus’ inzicht
God van het Woord,
die spreekt in vele talen en harten,
leer ons de Schrift te lezen met liefde en verstand.
Laat ons zoeken naar trouw aan Uw stem,
zonder de helderheid van Uw genade te verliezen.
Geef ons de nederigheid van Augustinus,
die zocht naar waarheid in vertaling,
en de moed om Uw Woord te leven,
in elke taal, in elke tijd.
++++
Verschil tussen de Septuagint en de Hebreeuwse Bijbel :
De belangrijkste verschillen tussen de Septuagint (LXX) en de Hebreeuwse Bijbel (Tanach), gebaseerd op actuele bronnen.
Wat zijn ze precies?
Hebreeuwse Bijbel (Tanach) De canonieke verzameling Joodse geschriften in het Hebreeuws (met enkele Aramese passages). Dit is de tekstvorm die later gestandaardiseerd werd in de Masoretische Tekst.
Septuagint (LXX)
De oudste Griekse vertaling van de Hebreeuwse geschriften, gemaakt door de Joodse gemeenschap in Alexandrië (3e–1e eeuw v.Chr.).Belangrijkste verschillen
- Taal: Tanach: Hebreeuws (en Aramees). Septuagint: Grieks (Koine).
Dit maakt de LXX toegankelijk voor Joden in de diaspora die geen Hebreeuws meer spraken.
2. Structuur en volgorde:
De volgorde van de boeken verschilt. De LXX groepeert en ordent boeken anders dan de Hebreeuwse canon.
Voorbeeld: de Twaalf Kleine Profeten zijn één boek in de Hebreeuwse Bijbel, maar worden in de LXX afzonderlijk geteld.
3. Aantal boeken
Tanach: 24 boeken.
Septuagint: meer boeken, omdat sommige teksten gesplitst zijn én omdat de LXX deuterocanonieke boeken bevat (zoals Wijsheid van Salomo, Tobit, Judit, 1–4 Makkabeeën).
Deze extra boeken zijn later door katholieke en orthodoxe tradities overgenomen.
3. Tekstvarianten:
De LXX is geen letterlijke kopie van de Masoretische Tekst.
Ze weerspiegelt soms oudere Hebreeuwse bronteksten die niet identiek zijn aan de latere Masoretische traditie.
4. In sommige passages is de betekenis merkbaar anders. Moderne vergelijkingen tonen honderden varianten5. Gebruik in religieuze tradities:
- Jodendom: gebruikt de Hebreeuwse Bijbel als normatieve tekst.
- Christendom: de vroege kerk gebruikte vooral de Septuagint, omdat het Nieuwe Testament in het Grieks geschreven is en vaak de LXX citeert.
Daardoor is de LXX de basis geworden voor de ordening van het christelijke Oude Testament.
[De Septuagint of Septuaginta, vaak afgekort tot LXX, het getal 70 in Romeinse cijfers, is de vertaling in het Koinè of Oudgrieks van de Tenach of Hebreeuwse Bijbel, die tussen circa 250 en 50 v.Chr. werd gemaakt.]
5.Gebruik in religieuze tradities:
Jodendom: gebruikt de Hebreeuwse Bijbel als normatieve tekst.
Christendom: de vroege kerk gebruikte vooral de Septuagint, omdat het Nieuwe Testament in het Grieks geschreven is en vaak de LXX citeert.
Daardoor is de LXX de basis geworden voor de ordening van het christelijke Oude Testament.
[De Septuagint of Septuaginta, vaak afgekort tot LXX, het getal 70 in Romeinse cijfers, is de vertaling in het Koinè of Oudgrieks van de Tenach of Hebreeuwse Bijbel, die tussen circa 250 en 50 v.Chr. werd gemaakt.]
- Historische context
De LXX ontstond in Alexandrië, waar veel Joden Grieks spraken.
Ze werd over meerdere eeuwen vertaald en bewerkt.
In vergelijkend schema:
De Hebreeuwse Bijbel is de oorspronkelijke Hebreeuwse canon van het Jodendom, terwijl de Septuagint een vroege Griekse vertaling is met een andere structuur, extra boeken en soms andere teksttradities, die grote invloed had op het vroege christendom.
Vergelijking tussen Septuagint (LXX) en Hebreeuwse Bijbel (Tanach):
Aspect Septuagint (LXX):
Taal: Grieks (Koine) Hebreeuws + enkele Aramese passages
Ontstaan: 3e–1e eeuw v.Chr., Alexandrië
Doelgroep:Joden in de diaspora die Grieks spraken
Aantal boeken: Meer boeken (door splitsingen + deuterocanonieke boeken) 24 boeken
–Canon: Inclusief boeken zoals Tobit, Judit, Wijsheid van Salomo, 1–4 Makkabeeën
Volgorde van boeken – Volgorde lijkt op later christelijk Oude Testament
Tekstbasis: Soms gebaseerd op oudere Hebreeuwse varianten die verschillen van de Masoretische Tekst
Masoretische Tekst is de normatieve basis
Belangrijk voor vroege christendom; veel NT‑citaten komen uit de LXX
Stijl: Soms interpretatief, soms vrijer vertaald.
Invloed: Basis voor christelijke Bijbelordening
++++
Aspect: Hebreeuwse Bijbel (Tanach)
Taal: Hebreeuws + enkele Aramese passages
Ontstaan: Lange ontwikkeling; gestandaardiseerd in de Masoretische Tekst (7e–10e eeuw n.Chr.)
Doelgroep: Joodse gemeenschap in Judea en later wereldwijd
Aantal boeken Meer boeken (door splitsingen + deuterocanonieke boeken) 24 boeken
Canon :Alleen de Hebreeuwse canon; geen deuterocanonieke boeken
Volgorde van boeken: Drie delen: Thora – Profeten – Geschriften
Tekstbasis: Masoretische Tekst is de normatieve basis
Gebruik in religies: Normatief voor het Jodendom
Stijl: Meer bewaard in oorspronkelijke vorm
Invloed: Basis voor Joodse liturgie en traditie
++++
Ter verduidelijking:
Wat is de Masoretische tekst:
De Masoretische Tekst (MT) is de gezaghebbende Hebreeuwse tekst van de Joodse Bijbel (Tanakh), tussen de 7e en 10e eeuw n.Chr. gestandaardiseerd door de Masoreten. Zij voegden klinkertekens (nikud), accenten en marginale notities toe aan de oorspronkelijke medeklinkertekst om de uitspraak en overlevering vast te leggen. Het vormt de basis voor de meeste moderne vertalingen van het Oude Testament.
*******************
christelijkeinformatiebron 