Liefde is –
de band van het leven,
de moeder van de armen
en de leermeester van de rijken.
Zij is de voedster van wezen,
de begeleidster van ouderen,
de schat van de behoeftigen
en de gemeenschappelijke haven van allen die lijden.
++++
Commentaar:
Gregorius van Nyssa schildert liefde als een universele kracht die alle grenzen overstijgt: sociaal, economisch, emotioneel. Liefde is niet alleen een gevoel, maar een actieve aanwezigheid — een voedster, een leraar, een schat, een haven. Ze is tegelijk teder en krachtig, persoonlijk en collectief. In deze woorden klinkt een diepe christelijke overtuiging door: dat liefde de ware vorm van Goddelijke nabijheid is, zichtbaar in zorg voor de kwetsbaren en in wijsheid voor hen die macht bezitten.
Gregorius’ beeldtaal is rijk en pastoraal. Hij verbindt liefde met concrete rollen: moeder, voedster, begeleidster. Dit maakt haar tastbaar en menselijk, en roept op tot navolging. Liefde is geen abstract ideaal, maar een roeping tot dienstbaarheid.
++++
Gebed geïnspireerd door Gregorius van Nyssa:
God van liefde,
Gij die ons leven samenbindt met de zachte kracht van uw genade,
leer ons lief te hebben zoals Gij liefhebt:
zonder onderscheid, zonder voorbehoud, zonder angst.
Laat onze harten een haven zijn voor wie lijden,
een schatkamer voor wie niets hebben,
een voedende bron voor wie alleen zijn.
Maak ons tot leermeesters in barmhartigheid,
tot begeleiders in kwetsbaarheid,
tot moeders en vaders in geestelijke zorg.
Moge uw liefde in ons wonen,
zodat wij haar uitdelen zoals brood,
en haar bewaren zoals licht in de duisternis.
Amen.
++++
Wie was Gregorius van Nyssa?
Gregorius van Nyssa (ca. 335 – na 394) was een Oosterse kerkvader, bisschop van Nyssa in Cappadocië, en de jongere broer van Basilius de Grote. Samen met Basilius en hun vriend Gregorius van Nazianze vormt hij de beroemde drie Cappadocische Vaders, die een beslissende rol speelden in de ontwikkeling van de christelijke leer over de Drie-eenheid.
Leven en achtergrond:
Geboren in Cappadocië, in een familie vol heiligen en theologen.
Aanvankelijk meer aangetrokken tot retoriek en klassieke cultuur dan tot het ascetische leven van zijn familie.
Werd uiteindelijk bisschop van Nyssa (372 – na 390).
Speelde een belangrijke rol op het Concilie van Constantinopel (381), waar de geloofsbelijdenis van Nicea werd bevestigd en uitgebreid.
Theologie en denken:
Gregorius wordt vaak beschouwd als de meest filosofisch begaafde van de Cappadociërs. Enkele kernpunten van zijn denken:
- Mystieke theologie:
Hij benadrukte dat God in zijn wezen onkenbaar is, maar dat de mens door een dynamische, eindeloze beweging naar God toe groeit — een proces dat hij epektasis noemt.
- Triniteitstheologie:
Hij verdedigde krachtig de volledige godheid van de Zoon en de Heilige Geest, en hielp de orthodoxe triniteitsleer vormgeven.
- Mensbeeld en spiritualiteit:
Gregorius zag de mens als geschapen naar Gods beeld, met een roeping tot voortdurende innerlijke groei en heiliging. Zijn spiritualiteit is diep contemplatief en sterk beïnvloed door zowel Bijbelse als Griekse filosofische tradities.
Belangrijkste werken:
Hoewel de zoekresultaten geen volledige lijst geven, behoren tot zijn bekendste werken:
Het Leven van Mozes (een mystieke allegorie)
Homilieën over het Hooglied
Grote Catechetische Rede
Over de schepping van de mens
Erfenis
Gregorius van Nyssa wordt vandaag vereerd in zowel de Oosterse als Westerse kerken. Zijn invloed reikt tot in de moderne theologie, vooral op het gebied van mystiek, spiritualiteit en de leer over God.
Gregorius van Nyssa was een van de meest verfijnde en diepzinnige theologen van de vroege Kerk — een denker die mystiek, filosofie en christelijk geloof op een unieke manier samenbracht. De bronnen die ik vond schetsen een helder en rijk beeld van zijn leven en betekenis.
https://en.wikipedia.org/wiki/Gregory_of_Nyssa?
https://www.lucepedia.nl/dossier/gregorius-van-nyssa?
********************
christelijkeinformatiebron 