“…Blijf in de boot waarin onze Heer je heeft geplaatst, en laat de storm maar komen. Je zult niet vergaan. Het lijkt alsof Jezus slaapt, maar laat dat zo zijn. Weet je dan niet dat, als Hij slaapt, zijn hart waakzaam over je waakt? Laat Hem slapen, maar op het juiste moment zal Hij ontwaken om je rust terug te geven.”

— Padre Pio

++++

 Commentaar:

Padre Pio’s woorden zijn een krachtige uitnodiging tot vertrouwen, vooral in tijden van onrust en onzekerheid. De “boot” symboliseert onze roeping, onze plaats in het leven, of de weg die God ons heeft toevertrouwd. De storm staat voor beproevingen, innerlijke strijd, of chaos in de wereld om ons heen.

Wat ontroert, is het beeld van Jezus die lijkt te slapen — een verwijzing naar het evangelieverhaal waarin de leerlingen panikeren terwijl Jezus slaapt in de storm. Maar Padre Pio herinnert ons eraan: zelfs als Hij stil lijkt, is zijn hart wakker, waakzaam, liefdevol. Zijn rust is geen afwezigheid, maar een uitnodiging tot geloof.

Deze tekst is bijzonder geschikt voor momenten van twijfel, angst, of wanneer we ons verlaten voelen. Het is een spirituele balsem die ons herinnert aan Gods verborgen nabijheid.

++++

Gebed

Heer Jezus, 

in de stormen van mijn leven, wanneer alles lijkt te wankelen,

help mij te blijven in de boot waarin U mij hebt geplaatst.

Ook als U stil lijkt, ook als ik U niet voel,

laat mijn hart rusten in het vertrouwen

dat Uw liefde nooit slaapt.

Wek in mij het geloof van de heiligen,

het geduld van Padre Pio,

en de zekerheid dat U op het juiste moment zult spreken,

zult handelen, zult troosten.

Laat Uw hart waken over mij,

zoals een moeder waakt over haar kind.

En als de tijd rijp is,

breng dan rust in mijn ziel,

zoals U de zee tot stilte bracht.

Amen.

*********************

“JEZUS IS BIJ JE, OOK ALS JE ZIJN AANWEZIGHEID NIET VOELT” 

— St. Padre Pio

++++

Commentaar

Deze uitspraak van St. Padre Pio raakt aan een diep mysterie van het geloof: Gods aanwezigheid is niet afhankelijk van onze gevoelens. In momenten van stilte, twijfel of geestelijke droogte — wanneer we Hem niet ervaren — is Hij niet minder nabij. Zoals de zon achter de wolken blijft schijnen, blijft Jezus ons omringen met zijn liefde, zelfs als ons hart Hem niet voelt.

Padre Pio, zelf bekend om intense mystieke ervaringen én periodes van geestelijke duisternis, herinnert ons eraan dat geloof niet gebouwd is op emotie, maar op vertrouwen. Zijn woorden zijn een troost voor wie zich verlaten voelt, en een uitnodiging om in stilte te blijven geloven.

++++

 Gebed:

Heer Jezus, 

In momenten van stilte, wanneer mijn hart U niet voelt,

help mij te herinneren dat U toch bij mij bent.

Laat mijn geloof sterker zijn dan mijn gevoelens,

mijn vertrouwen dieper dan mijn twijfel.

Zoals St. Padre Pio leerde, wil ik rusten in de zekerheid

dat Uw liefde mij nooit verlaat.

Wees mijn licht in de duisternis, mijn vrede in de storm,

mijn metgezel in elke stap.

Amen.

********************

 Padre Pio werd vereerd om zijn vroomheid, spirituele gaven en vermogens, waaronder de stigmata, bezoeken van Christus en de Maagd Maria, bilocatie, profetie en wonderbaarlijke genezingen. Hij stond ook bekend om zijn zorg voor armen en zieken.

St. Padre Pio – 

++++

“Wanneer de Heer mij roept, zal ik Hem zeggen: Heer, ik wacht aan de poort van het Paradijs; ik zal pas binnengaan wanneer ik de laatste van mijn kinderen heb zien binnengaan.”

Geboortedatum: 25 mei 1887

Geboorteplaats: Pietrelcina, Italië

Overleden: 23 september 1968 (leeftijd: 81)

Feestdag: 23 september

Patroonheilige van: Civiele hulpverleners, adolescenten

Levensmotto: “Bid, hoop en maak je geen zorgen”

Hoewel hij buitengewone spirituele gaven ontving, voelde hij zich er nooit waardig voor. Hij bleef altijd nederig.

Chronologie van zijn leven:

1887 – Geboren als Francesco Forgione in Pietrelcina, Italië.

1892 – Al op jonge leeftijd toonde hij diepe vroomheid.

1903 – Op 16-jarige leeftijd trad hij toe tot het kapucijnenklooster in Morcone en kreeg de naam Broeder Pio, naar paus Pius V.

1910 – Gewijd tot priester en werd Padre Pio.

1911–1916 – Vanwege aanhoudende gezondheidsproblemen verbleef hij thuis om te herstellen.

1916 – Keerde op 4 september terug naar het kloosterleven in San Giovanni Rotondo.

1917–1918 – Tijdens WOI diende hij kort in het medisch korps, maar werd uiteindelijk ongeschikt verklaard.

20 september 1918 – Ontving de zichtbare stigmata tijdens meditatie voor een kruisbeeld. Hij was de eerste priester in de geschiedenis van de Kerk met deze wonden.

1919 – De stigmata werden bekend buiten het klooster. Artsen onderzochten zijn wonden.

Dagelijks leven – Zijn dagen duurden vaak 19 uur: mis, biecht horen, brieven beantwoorden. Hij sliep minder dan twee uur per nacht.

1924–1931 – Zijn faam groeide, maar ook de controverse. Sommigen beschuldigden hem van bedrog.

1933 – Paus Pius XI herstelde zijn publieke bediening.

1939 – Paus Pius XII moedigde pelgrims aan hem te bezoeken.

1956 – Opende het ‘Huis voor de verlichting van het lijden’, een modern ziekenhuis.

1968 – Overleed op 23 september. Tien minuten na zijn dood verdwenen de stigmata.

2002 – Heiligverklaard door paus Johannes Paulus II op 16 juni. Meer dan 300.000 mensen woonden de ceremonie bij.

San Giovanni Rotondo – Jaarlijks bezocht door 7 miljoen mensen. Het heiligdom is het op één na meest bezochte katholieke bedevaartsoord ter wereld, na Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe.

++++

Commentaar

Padre Pio’s leven is een getuigenis van mysterie, lijden en liefde. Zijn stigmata, visioenen en wonderen roepen vragen op, maar zijn nederigheid

en dienstbaarheid zijn onmiskenbaar. Hij leefde niet voor roem, maar voor de zielen van anderen. Zijn uitspraak over het wachten aan de poort van het Paradijs toont zijn diepe verbondenheid met de mensen die hij geestelijk begeleidde.

Zijn leven nodigt ons uit om het lijden niet te vermijden, maar te offeren; om niet te streven naar buitengewone gaven, maar naar buitengewone liefde.

++++

 Gebed:

Heilige Padre Pio, 

Jij die de wonden van Christus droeg en ze droeg met liefde,

leer ons de kracht van gebed, de rust van vertrouwen,

en de moed om te lijden voor het heil van anderen.

Jij die zei: “Bid, hoop en maak je geen zorgen,”

help ons om die woorden te leven in ons dagelijks bestaan.

Wacht met ons aan de poort van het Paradijs,

totdat ook wij, geleid door genade, mogen binnengaan.

Amen.

**************************

“Beproevingen, kruisen, zijn altijd het erfdeel en de roeping van uitverkoren zielen geweest. Naarmate Jezus een ziel tot volmaaktheid wil verheffen, vermeerdert Hij het kruis van beproeving. Verheug je, zeg ik je, dat je zo bevoorrecht bent ondanks je gebrek aan verdienste. Hoe meer je gekweld wordt, des te meer moet je juichen, want een ziel in het vuur van beproeving wordt zuiver goud, waardig om te schitteren in het koninkrijk der hemelen.” 

— Padre Pio, brief aan Raffaelina Cerase, 14 juli 1914

++++

 Commentaar:

Padre Pio’s woorden zijn een troostrijke paradox: hij nodigt ons uit om vreugde te vinden in lijden, niet omdat het lijden op zich goed is, maar omdat het een teken is van Gods werk in ons. In de christelijke mystiek is het kruis niet alleen een symbool van pijn, maar van liefde, zuivering en vereniging met Christus. Het lijden wordt een smeltoven waarin de ziel haar ruwe kanten verliest en haar ware glans vindt.

Voor Padre Pio, zelf getekend door fysieke en geestelijke beproevingen, was het kruis geen straf maar een roeping. Zijn boodschap is niet triomfalistisch, maar nederig: het is niet onze verdienste, maar Gods genade die ons vormt. Dit vraagt om een diep vertrouwen, een geloof dat zelfs in de duisternis weet: God is hier aan het werk.

++++

Gebed:

Heer Jezus, 

U die het kruis hebt gedragen uit liefde voor ons,

leer mij mijn beproevingen te aanvaarden als wegen naar U.

Wanneer ik zwak ben, herinner mij eraan dat U mij niet verlaat,

maar mij juist dan het dichtst nabij bent.

Laat mijn ziel, door het vuur van lijden,

worden als zuiver goud —

klaar om te schitteren in Uw koninkrijk.

Geef mij de genade om te juichen, zelfs in de pijn,

omdat ik weet dat U mij vormt naar Uw hart.

Amen.

************************

De stigmata van Padre Pio

Een mysterie tussen geloof en onderzoek

Het begin: 20 september 1918

Volgens meerdere bronnen ontving Padre Pio zijn stigmata op de ochtend van 20 september 1918, terwijl hij in stilte bad voor een kruisbeeld in het klooster van San Giovanni Rotondo.

Hij voelde een intense pijn en merkte vervolgens dat zijn handen, voeten en zijde open wonden vertoonden die leken op de wonden van de gekruisigde Christus.

Deze gebeurtenis markeerde een keerpunt in zijn leven: vanaf dat moment stroomden duizenden gelovigen naar hem toe, aangetrokken door zijn heiligheid, zijn lijden en zijn reputatie als biechtvader en wonderdoener.

Hoe werden de stigmata beschreven?

Uit de bronnen komt een consistent beeld naar voren:

Zichtbare wonden aan handen, voeten en zijde, vaak bloedend.

Geur van bloemen of “parfum” die soms uit de wonden kwam (volgens getuigen, niet in de medische rapporten).

Geen infectie of ettering, ondanks het feit dat de wonden open bleven gedurende 50 jaar.

Pijn die hij als intens maar gedragen beschreef, in diepe verbondenheid met Christus’ lijden.

Medisch onderzoek:

De Kerk liet de stigmata onderzoeken door artsen, waaronder de atheïstische professor Amico Bignami, die in 1919 werd aangesteld om de wonden te bestuderen.

Hoewel er verschillende hypothesen werden geopperd (psychosomatisch, zelfverwonding, dermatologische aandoeningen), kon geen enkele arts een sluitende natuurlijke verklaring geven.

De wonden bleven vijftig jaar lang bestaan en verdwenen volledig op het moment van zijn dood in 1968, zonder littekens achter te laten — een detail dat vaak als bijzonder wordt beschouwd.

Spirituele betekenis:

In de katholieke traditie worden stigmata gezien als:

Een uitzonderlijk teken van vereniging met Christus in zijn lijden.

Een charisma dat niet gezocht wordt, maar geschonken wordt.

Een oproep tot bekering voor wie het ziet.

Padre Pio zelf zag het als een kruis dat hij moest dragen, niet als een eer. Hij probeerde het zelfs te verbergen en vroeg God om de zichtbaarheid ervan weg te nemen — maar dat gebeurde niet.

 Waarom juist hij?

Volgens spirituele interpretaties (zoals beschreven door EWTN) ontving Padre Pio de stigmata omdat hij een bijzondere roeping had om zielen te begeleiden door lijden heen naar Christus.

Zijn leven was één grote uitnodiging tot:

boete

gebed

Vertrouwen op Gods barmhartigheid deelname aan het lijden van Christus voor de wereld

Samenvattend:

Padre Pio’s stigmata:

Verschenen in 1918 tijdens gebed

Bleven 50 jaar zichtbaar

Wwerden medisch onderzocht maar nooit verklaard

Verdwenen bij zijn dood zonder littekens

Werden door hemzelf beleefd als een mysterieus, pijnlijk maar heiligmakend geschenk

******************