“We moeten het Kind Jezus niet zoeken in de mooie figuren van onze kerststallen. We moeten Hem zoeken onder de ondervoede kinderen die ’s avonds met een lege maag gaan slapen, onder de arme krantenjongens die in deuropeningen zullen slapen, bedekt met kranten.” 

— Heilige Oscar Romero

++++

Commentaar:

De woorden van Oscar Romero snijden door alle romantiek van Kerstmis heen.

Hij herinnert ons eraan dat de menswording geen decoratief verhaal is, maar een schokkende waarheid:

God kiest ervoor om kwetsbaar te worden, om aanwezig te zijn waar het leven breekt.

Romero spreekt vanuit zijn eigen ervaring in El Salvador, waar armoede, geweld en onrecht dagelijks zichtbaar waren.

Zijn boodschap blijft actueel:

Het Kind van Bethlehem ligt niet alleen in een stal, maar in elk kind dat honger heeft.

De warmte van Kerstmis is niet enkel de gloed van kaarsen, maar de warmte die wij schenken aan wie in de kou staat.

De echte aanbidding gebeurt niet alleen in de kerk, maar in de concrete liefde voor wie vergeten wordt.

Romero nodigt ons uit om met andere ogen te kijken: niet naar het schone, maar naar het kwetsbare; niet naar het versierde, maar naar het verwaarloosde; niet naar het veilige, maar naar het lijdende. Daar — precies daar — wordt Christus geboren.

++++

Gebed:

Heer Jezus,

Gij die arm zijt geworden om ons rijk te maken,

open onze ogen voor uw aanwezigheid in de kleinen en kwetsbaren.

Laat ons U herkennen in het kind dat honger heeft,

in de mens die geen thuis vindt,

in allen die vergeten of genegeerd worden.

 

Geef ons een hart dat niet wegkijkt,

handen die delen,

en voeten die gaan naar wie ons nodig heeft.

Maak ons tot dragers van uw licht,

zodat uw geboorte zichtbaar wordt

in onze daden van barmhartigheid.

Heilige Oscar Romero,

leer ons te zien zoals u zag,

te beminnen zoals u beminde,

en te spreken met de moed van het Evangelie.

Amen.

****************

“De kerk is pas werkelijk kerk wanneer zij bestaat voor anderen. Om daarmee te beginnen zou zij al haar bezit moeten weggeven aan wie gebrek lijdt. De geestelijkheid moet leven van de vrijwillige gaven van de gemeente, of eventueel een wereldlijke baan uitoefenen. De kerk moet delen in de wereldlijke problemen van het gewone menselijke leven – niet heersen, maar helpen en dienen. Zij moet mensen in elke levensroeping vertellen wat het betekent om in Christus te leven: te bestaan voor anderen.” 

— Dietrich Bonhoeffer

++++

Commentaar:

Bonhoeffer schreef deze woorden in een tijd van diepe crisis, zowel persoonlijk als maatschappelijk. Zijn visie op de kerk is radicaal, maar niet extremistisch: ze is evangelisch in de meest oorspronkelijke zin.

Een paar lijnen die opvallen:

1. Kerk-zijn is relationeel, niet institutioneel

Voor Bonhoeffer is de kerk geen bastion dat zichzelf moet beschermen, maar een gemeenschap die haar identiteit vindt in dienstbaarheid. Ze is geen doel op zichzelf, maar een instrument van Christus’ liefde.

2. Armoede en bezit zijn geestelijke vragen. Zijn oproep om bezit weg te geven is geen economisch programma, maar een profetische schok: de kerk moet zich afvragen of haar middelen werkelijk dienen tot liefde, of tot zelfbehoud.

3. De geestelijke als dienaar, niet als functionarisBonhoeffer verzet zich tegen een kerk die afhankelijk is van macht, status of zekerheid. De predikant moet leven van vertrouwen — in God én in de gemeenschap — of anders gewoon meedraaien in het gewone leven. Dat maakt de kerk menselijker en geloofwaardiger.

4. De kerk moet midden in de wereld staan. Niet er boven niet ernaast, maar erin. Niet oordelen, maar helpen. Niet domineren, maar dienen. Niet moraliseren, maar meeleven.

5.“Bestaan voor anderen” als kern van het christelijk levenDit is de essentie van Bonhoeffers theologie: Christus is de mens-voor-anderen, en wie Hem volgt, wordt zelf een mens-voor-anderen.Het is een spiritualiteit van zelfgave, niet van zelfverheffing.

++++

Gebed

Heer Jezus Christus,

Gij die gekomen zijt niet om gediend te worden maar om te dienen,

vorm ons tot een kerk die werkelijk bestaat voor anderen.

Maak ons vrij van angst om te verliezen,

vrij van de drang om onszelf te beschermen,

vrij van de neiging om te heersen.

Geef ons een hart dat ziet waar nood is,

oren die luisteren naar het stille lijden,

handen die helpen zonder te vragen,

en voeten die gaan naar wie alleen staat.

Zegen allen die verantwoordelijkheid dragen in de kerk:

dat zij nederig mogen zijn,

dat zij durven vertrouwen,

dat zij U zoeken in het gewone leven van mensen.

Leer ons, Heer, wat het betekent

om in U te leven,

om voor anderen te bestaan,

om Uw liefde zichtbaar te maken in deze wereld.

Amen.

*******************

Klaar om verdriet en pijn te dragen, Klaar om de beproeving te doorstaan. Klaar om thuis te blijven en anderen te zenden Als Hij dat het beste acht.

Klaar om te gaan, Klaar om te blijven, Klaar voor dienst, klein of groot, Klaar om Zijn wil te doen.

Klaar om te gaan, Klaar om te dragen, Klaar om te waken en te bidden. Klaar om opzij te staan en te wachten Tot Hij de weg zal banen.

Klaar om te spreken, Klaar om te denken, Klaar met hart en verstand, Klaar om te staan waar Hij het goed acht. Klaar om de last te dragen.

Klaar om te spreken, Klaar om te waarschuwen, Klaar om om zielen te wenen. Klaar in het leven, Klaar in de dood, Klaar voor Zijn wederkomst.

— Corrie ten Boom

++++

 Commentaar

Dit gedicht ademt de geest van totale overgave. Corrie ten Boom schrijft niet over een passieve vorm van wachten, maar over een actieve beschikbaarheid: een hart dat voortdurend zegt “Hier ben ik, Heer.”

Wat opvalt:

• “Klaar om te gaan, klaar om te blijven” — het maakt niet uit welke richting God wijst; het gaat om de bereidheid.

• Dienst, klein of groot — in Gods ogen bestaat geen hiërarchie van taken; alleen trouw.

• Waken, bidden, wachten — drie houdingen die de ziel vormen.

• Klaar in leven én in sterven — een geloof dat verder reikt dan het tijdelijke.

• Een diepe bewogenheid voor zielen — Corrie’s hart was missionair, maar altijd zacht, nooit dwingend.

Het gedicht is eigenlijk een gebed van beschikbaarheid, een echo van Jesaja’s woorden: “Hier ben ik, zend mij.”

++++

GEBED:

Heer,

Maak mijn hart beschikbaar zoals in deze woorden. Leer mij om te gaan wanneer U roept, en te blijven wanneer U mij stilzet. Geef mij de moed om te dragen wat U mij toevertrouwt, de wijsheid om te spreken wanneer U het vraagt, en de nederigheid om te zwijgen wanneer stilte heilzamer is.

Vorm in mij een geest van zachtmoedige dienstbaarheid, of de taak nu groot is of klein. Laat mij waken, bidden en wachten tot U de weg opent die ik nog niet zie.

Bewaar mijn ziel in leven en in sterven, en houd mij klaar voor de dag van Uw komst. Amen.

Corrie ten Boom (1892–1983) was een Nederlandse christenvrouw uit Haarlem, afkomstig uit een horlogemakersfamilie. Ze werd wereldwijd bekend door haar moed tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Belangrijkste elementen van haar leven:

• Verzetswerk: Samen met haar familie verborg ze Joden en verzetsmensen in hun huis. De beroemde “Schuilplaats” (The Hiding Place) was een geheime ruimte achter een muur in haar slaapkamer.

• Arrestatie en kamp: In 1944 werd de familie verraden. Corrie kwam terecht in Ravensbrück, een vrouwenconcentratiekamp. Haar zus Betsie stierf daar, maar liet Corrie een diepe geestelijke erfenis na: “Er is geen put zo diep, of Gods liefde is dieper.”

• Na de oorlog: Corrie reisde de wereld rond als evangeliste, sprak over vergeving, hoop en Gods trouw. Ze ontmoette zelfs een voormalige kampbewaker en schonk hem vergeving — een van de meest indrukwekkende getuigenissen van christelijke vergevingsgezindheid.

• Schrijfster: Haar bekendste boek is De Schuilplaats, dat later verfilmd werd.

Corrie ten Boom wordt wereldwijd gezien als een getuige van moed, geloof en radicale vergeving.

****************

O gezegende Jezus, schenk mij innerlijke stilte in U. 

Laat Uw machtige rust in mij heersen.

Heers over mij, o Koning van zachtmoedigheid

Koning van vrede.

Geef mij beheersing — over mijn woorden, gedachten en daden.

Van alle prikkelbaarheid, gebrek aan zachtmoedigheid, gebrek aan vriendelijkheid,

o dierbare Heer, verlos mij.

Door Uw eigen diepe geduld, geef mij geduld,

stilte van ziel in U.

Maak mij hierin, en in alles, meer en meer gelijk aan U.

Amen.

— Johannes van het Kruis

++++

Commentaar:

Dit gebed ademt de geest van contemplatie en innerlijke overgave die kenmerkend is voor Johannes van het Kruis, de mystieke karmeliet. Hij nodigt ons uit tot een diepe rust in Christus — niet als passieve stilstand, maar als een actieve overgave aan Gods vrede. De smeekbede om beheersing over woorden, gedachten en daden is bijzonder actueel in een tijd waarin prikkelbaarheid en haast vaak de boventoon voeren. Johannes verbindt zachtmoedigheid met koninklijke kracht: Jezus is niet alleen de Koning van vrede, maar ook de bron van innerlijke transformatie.

De herhaling van “stilte van ziel in U” is geen vlucht uit de wereld, maar een uitnodiging om Christus’ geduld en vrede te laten doordringen tot in het diepste van ons wezen. Het gebed eindigt met een verlangen naar gelijkenis — een mystieke maar ook praktische roeping om Christus’ gestalte aan te nemen in ons dagelijks leven.

++++

Gebed :

Heer Jezus, Bron van vrede, 

stil mijn hart in Uw aanwezigheid.

Laat Uw rust neerdalen in mijn gedachten,

Uw zachtmoedigheid in mijn woorden,

Uw geduld in mijn handelen.

Bevrijd mij van haast, van scherpe reacties,

van het oordeel+++ dat geen liefde kent.

Leer mij Uw weg van vrede —

stil, krachtig, vol genade.

Maak mijn ziel stil in U,

zoals de zee kalmeert onder Uw adem.

Laat mij U weerspiegelen,

in zachtheid, in vrede, in liefde.

Amen.

******************

De tekst nodigt uit tot contemplatie: hoe vaak tellen wij onze zegeningen met dezelfde aandacht als onze zorgen? Hoe vaak laten we het gebed een plek zijn waar beide handen elkaar vinden, niet om te vechten, maar om te dragen?

++++

Reflectief commentaar:

• Symboliek van de handen: De handen zijn niet alleen lichamelijk, maar ook spiritueel: ze dragen, troosten, werken, bidden. Ze zijn het geheugen van het leven.

• De kracht van het gebed: Het gebed is hier geen vlucht, maar een daad van integratie. Verdriet wordt niet weggeduwd, maar opgenomen in een bedding van dankbaarheid.

• Wijsheid van de eenvoud: De vrouw spreekt zonder grote woorden, maar haar inzicht is diep. Ze leeft met verlies, maar ook met mildheid en vertrouwen.

Gebed: Twee handen, één hart

Goede God

Laat ons niet wegkijken van de pijn, maar haar opnemen in het gebed, waar Uw liefde de ruimte schept om te dragen wat zwaar is, en te koesteren wat licht geeft.

Wanneer wij onze handen vouwen, mogen onze zorgen rusten tussen onze zegeningen. Mogen onze vingers elkaar vinden zoals mensen elkaar vinden in troost en verbondenheid.

Dank U voor de handen die ons leven hebben gedragen, voor de tranen die zijn gedroogd, voor de vuisten die weer open zijn gegaan, voor de gebaren van liefde, hulp en hoop.

 

Zegen ons met evenwicht, met het vermogen om te tellen wat goed is, zelfs als het moeilijk is.

 

En laat ons, in het vouwen van onze handen, steeds opnieuw Uw nabijheid ervaren.

Amen.

************

“Hij die de Communie ontvangt, wordt geheiligd en vergoddelijkt in ziel en lichaam, zoals water dat boven het vuur wordt gezet en begint te koken… De Communie werkt als gist die door het deeg is gemengd en het hele geheel doet rijzen; …Zoals wanneer men twee kaarsen samen laat smelten en er één stuk was van maakt, zo, denk ik, wordt degene die het Vlees en Bloed van Jezus ontvangt, met Hem versmolten door deze Communie, en de ziel ontdekt dat hij in Christus is en Christus in hem.”

— St. Cyrillus van Alexandrië.

++++

Commentaar:

St. Cyrillus gebruikt drie krachtige beelden om de werking van de Eucharistie te beschrijven: Water dat kookt: De hitte van Gods liefde transformeert ons wezen, maakt ons levendig, bewogen, en klaar om te dienen. Gist in deeg: De Communie is geen oppervlakkige aanraking, maar een innerlijke werking die ons hele leven doordringt en verheft. Samengesmolten kaarsen: Een beeld van diepe eenwording — niet alleen nabijheid, maar een mystieke versmelting tussen Christus en de ziel. Deze beelden nodigen uit tot eerbied en verwondering. De Communie is geen symbolisch ritueel, maar een werkelijke deelname aan het goddelijke leven. Cyrillus spreekt niet over een idee, maar over een ervaring: een ziel die ontdekt dat zij in Christus is, en Christus in haar. Dit is het hart van de eucharistische mystiek.

++++

Gebed

Heer Jezus, 

Gij die Uzelf geeft in Brood en Bloed,

maak mijn ziel ontvankelijk voor Uw vuur.

Laat Uw liefde mij doen koken van leven,

Uw genade mij doordringen als gist,

Uw tegenwoordigheid mij versmelten tot één met U.

Laat mij niet slechts naderen,

maar werkelijk opgenomen worden in Uw hart.

Dat ik mag zeggen met Cyrillus:

“Christus is in mij, en ik ben in Christus.”

Amen.

*********************

O God, die door uw Heilige Geest Teresa van Ávila hebt bewogen om aan uw Kerk de weg van de volmaaktheid te tonen: geef ons, bidden wij U, dat wij gevoed worden door haar voortreffelijke onderricht, en ontsteek in ons een vurige en onverzadigbare hunkering naar ware heiligheid; door Jezus Christus, de vreugde van liefhebbende harten, die met U en de Heilige Geest leeft en regeert, één God, tot in eeuwigheid.

Christus heeft nu geen lichaam dan het uwe. Geen handen, geen voeten op aarde dan de uwe. Uw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt. Christus heeft nu geen lichaam op aarde dan het uwe.

Laat niets u verontrusten, laat niets u bang maken. Alles gaat voorbij: God verandert nooit. Geduld bereikt alles. Wie God bezit, komt niets tekort; God alleen is genoeg.

H.Teresia van Avila

++++

 Commentaar:

Deze tekst vangt de kern van Teresa’s mystieke spiritualiteit: een diepe vereniging met God die leidt tot innerlijke rust, geduld en een radicale overgave. Haar beroemde woorden “God alleen is genoeg” zijn geen simplistische troost, maar een krachtige samenvatting van haar levenslange zoektocht naar de goddelijke aanwezigheid in het hart. De passage “Christus heeft geen lichaam dan het uwe” is vaak toegeschreven aan haar, en drukt uit hoe de gelovige geroepen is om Christus’ liefde tastbaar te maken in de wereld.

De gebedsformule aan het begin is liturgisch van aard en benadrukt Teresa’s rol als lerares van de innerlijke weg. Haar leer is niet alleen voor kloosterlingen, maar voor allen die verlangen naar een leven geworteld in Gods liefde.

++++

Gebed in haar geest

Geest van de levende God,

Gij die Teresa hebt vervuld met vuur en stilte, met wijsheid en eenvoud, ontwaak ook in ons het verlangen naar U alleen.

Leer ons stil te worden in het hart, geduldig in het lijden, moedig in de liefde.

Mogen onze handen uw handen zijn, onze ogen uw blik van mededogen.

Heer, laat niets ons verontrusten, want Gij zijt genoeg.

Amen.

*****************

De tijd van mijn leven is verspild aan zorgen en schaamtelijke gedachten. Schenk mij, Heer, een genezing, opdat ik volledig mag worden geheeld van mijn verborgen wonden.

Sterk mij, zodat ik ijverig mag arbeiden in Uw wijngaard, al is het slechts voor één uur. Want mijn leven, in zijn ijdelheid, heeft reeds het elfde uur bereikt.

Ephraim de Syriër.

++++

 

Commentaar:

Deze korte maar krachtige tekst van St. Ephraim de Syriër is een gebed van berouw en hoop. Hij spreekt uit wat velen in hun hart voelen: het besef dat tijd verloren is gegaan aan zorgen, afleiding en zonde. Toch klinkt er geen wanhoop in zijn woorden, maar een vurige roep om genezing en een laatste kans om dienstbaar te zijn aan God.

Het “elfde uur” verwijst naar de gelijkenis van de arbeiders in de wijngaard (Matteüs 20:1–16), waarin ook zij die pas op het einde van de dag komen, dezelfde genade ontvangen. Ephraim herinnert ons eraan dat het nooit te laat is om terug te keren, om te werken in Gods wijngaard, zelfs al is het maar voor een korte tijd. Zijn woorden zijn een uitnodiging tot nederigheid, bekering en vertrouwen in Gods barmhartigheid.

++++

Gebed:

Goede God,

U die de harten kent en de wonden ziet die wij verborgen houden,

hoor het gebed van hen die zich laat tot U wenden.

Genees ons van wat ons van U verwijdert,

van zorgen die ons verlammen,

van gedachten die ons beschamen.

 

Schenk ons de kracht om, al is het maar voor één uur,

met liefde en toewijding te werken in Uw wijngaard.

Laat ons niet verloren gaan in spijt,

maar opstaan in hoop,

wetend dat Uw genade ook het elfde uur omarmt.

Amen.

****************

DE DUIVEL IS BANG VOOR ONS WANNEER WE BIDDEN EN OFFEREN

HIJ IS OOK BANG WANNEER WE NEDERIG EN GOED ZIJN

HIJ IS VOORAL BANG WANNEER WE JEZUS ZEER LIEFHEBBEN

HIJ VLUCHT WANNEER WE HET TEKEN VAN HET KRUIS MAKEN

— ST. ANTONIUS VAN EGYPTE

++++

Commentaar:

Deze woorden van St. Antonius van Egypte, vader van het monastieke leven, zijn eenvoudig maar krachtig. Ze herinneren ons eraan dat geestelijke strijd niet gewonnen wordt door kracht of kennis, maar door nederigheid, liefde en gebed. Antonius leefde in de woestijn, ver van de wereld, maar zijn strijd was intens: tegen verleiding, wanhoop en duisternis. Zijn inzicht is dat de duivel niet standhoudt waar Christus wordt bemind en waar het kruis wordt verheven.

De vier wapens die hij noemt — gebed, offer, nederigheid en liefde — zijn geen heroïsche daden, maar dagelijkse keuzes. En het teken van het kruis, zo eenvoudig en vertrouwd, is een krachtig getuigenis van Christus’ overwinning. Het is een herinnering dat we niet alleen staan.

++++

Gebed geïnspireerd door St. Antonius

Heer Jezus Christus,

U bent onze kracht in de strijd,

onze vrede in de storm,

onze liefde in de leegte.

Leer ons bidden met eenvoud,

offeren met vreugde,

leven met nederigheid,

en U liefhebben met heel ons hart.

Laat het teken van Uw kruis

ons beschermen en zegenen,

opdat de duisternis wijkt

en Uw licht in ons straalt.

Door de voorspraak van St. Antonius,

leid ons in de woestijn van ons hart

naar de stilte waar U woont.

Amen.

****************

 

Het enig noodzakelijke (Lucas 10: 25-37)

25   Er kwam een wetgeleerde die Hem op de proef wilde stellen. Hij vroeg: ‘Meester, wat moet ik doen om deel te krijgen aan het eeuwige leven?’ 26 Jezus antwoordde: ‘Wat staat er in de wet geschreven? Wat leest u daar?’ 27  De wetgeleerde antwoordde: ‘Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw kracht en met heel uw verstand, en uw naaste als uzelf.’ 28  ‘U hebt juist geantwoord,’ zei Jezus tegen hem. ‘Doe dat en u zult leven.’ 29 Maar de wetgeleerde wilde zijn gelijk halen en vroeg aan Jezus: ‘Wie is mijn naaste?’ 30 Toen vertelde Jezus hem het volgende: ‘Er was eens iemand die van Jeruzalem naar Jericho reisde en onderweg werd overvallen door rovers, die hem zijn kleren uittrokken, hem mishandelden en hem daarna halfdood achterlieten. 31 Toevallig kwam er een priester langs, maar toen hij het slachtoffer zag liggen, liep hij met een boog om hem heen. 32 Er kwam ook een Leviet langs, maar bij het zien van het slachtoffer liep ook hij met een boog om hem heen. 33 Een Samaritaan echter, die op reis was, kreeg medelijden toen hij hem zag. 34 Hij ging naar de gewonde man toe, goot olie en wijn over zijn wonden en verbond ze. Hij zette hem op zijn eigen rijdier en bracht hem naar een logement, waar hij voor hem zorgde. 35 De volgende morgen gaf hij twee denarie aan de eigenaar en zei: “Zorg voor hem, en als u meer kosten moet maken, zal ik u die op mijn terugreis vergoeden.” 36 Wie van deze drie is volgens u de naaste geworden van het slachtoffer van de rovers?’ 37 De wetgeleerde zei: ‘De man die hem barmhartigheid heeft betoond.’ Toen zei Jezus tegen hem: ‘Doet u dan voortaan net zo.’

Bron: Nieuwe Bijbelvertaling NBV21.

++++

Commentaar bij Lucas 10:25‑37:

De parabel van de barmhartige Samaritaan is geen moralistisch verhaaltje, maar een geestelijke schok. Jezus beantwoordt de vraag “Wie is mijn naaste?” niet met een definitie, maar met een verhaal dat de luisteraar dwingt zichzelf te situeren.

1.De wetgeleerde: een eerlijke maar defensieve vraag

Hij kent de Wet, hij citeert ze correct. Maar hij zoekt grenzen: Tot waar moet ik liefhebben? Wie valt binnen mijn verantwoordelijkheid? Jezus doorprikt die defensieve houding. Liefde is geen juridisch kader maar een levenshouding.

2.De priester en de Leviet: religie zonder barmhartigheid. Zij staan voor een geloof dat correct is, maar niet geraakt wordt. Ze zien de gewonde man, maar laten zich niet raken. Hun boog om hem heen is de boog die wij allemaal soms maken: uit angst, uit haast, uit vermoeidheid, uit zelfbescherming

3. De Samaritaan: de onverwachte icoon van Gods hart. Voor de Joden was een Samaritaan een buitenstaander, iemand met “verkeerde” theologie. Maar juist hij wordt bewogen van binnenuit. Hij stopt, verzorgt, tilt, betaalt, belooft terug te komen. Zijn barmhartigheid is niet abstract maar concreet, kostbaar, rommelig, kwetsbaar. Hij wordt een icoon van Godseigen beweging naar ons toe: God loopt nooit met een boog om onze wonden heen.

4.De omkering: niet “wie is mijn naaste?” maar “voor wie word ik een naaste?” Jezus draait de vraag om.Naaste‑zijn is geen categorie, maar een keuze. Niet: “Wie moet ik liefhebben?” maar: “Ben ik bereid om te stoppen, te luisteren, te helpen, te dragen?”

5. De kern: het enig noodzakelijke:Het enige noodzakelijke is niet kennis, maar barmhartigheid. Niet perfectie, maar nabijheid.Niet grote daden, maar een hart dat zich laat raken en in beweging komt.

++++

 Gebed

Heer Jezus,

Gij die niet vraagt wie waardig is,

maar wie gewond is,

maak mijn hart ontvankelijk voor de mensen

die vandaag op mijn weg komen.

Leer mij niet weg te kijken,

niet te oordelen,

niet met een boog om de pijn van anderen heen te lopen.

Geef mij de moed van de Samaritaan:

om te stoppen,

om te luisteren,

om te helpen,

om te dragen wat ik kan dragen.

Raak mijn hart zoals Gij het zijne raakte,

zodat ik een naaste word

voor wie mij nodig heeft,

ook wanneer het mij iets kost.

Heer, maak mij mild,

maak mij aandachtig,

maak mij beschikbaar.

En laat mijn daden, hoe klein ook,

een spoor van Uw barmhartigheid achterlaten

in deze wereld.

Amen.

***************

LUZ JOVEN

Hymne opgedragen aan de Heilige  Carlo Acutis

1.

Zoete jonge lichtstraal, glans van hoop,

gave van genade die de wereld verlicht.

In jouw glimlach opent zich de hemel

en laat je ons zijn vreugde zien.

 

2.

Op jouw weg naar het oneindige

keerde jouw hart zich naar het eeuwige.

Vol leven in je korte reis

heb je overal hoop gezaaid.

 

Eer aan U, God van eeuwige liefde,

voor de gaven van uw heil.

In uw heiligen toont U steeds aan de wereld

de schittering van de naastenliefde.

 

3.

Dat verlangen om God te vinden

droeg jouw hart al van jongs af aan.

Met Christus ontmoette je Hem in de Eucharistie,

en daar vond je jouw weg.

 

4.

Jouw hart werd een huis van zijn genade,

en met zijn licht verlichtte Hij jouw stappen.

Zijn liefde straalde in elk van jouw gebaren

en verspreidde zijn vrede volledig.

 

Eer aan U, God van eeuwige liefde…

 

5.

Toen pijn en lijden

al vroeg jouw dagen tekenden,

aanvaardde jij ze met moed

en offerde je jezelf voor de Kerk.

 

6.

Carlo, in ons straalt jouw zuiverheid,

jij, jonge mens die allen inspireert die God zoeken,

met jouw hele leven getuig je

van het Evangelie dat ons redt.

 

Eer aan U, God van eeuwige liefde…

 

7.

Eer aan de Vader, bron van het leven,

eer aan de Zoon, Verlosser van de wereld,

eer aan U, Geest van liefde,

nu en tot in eeuwigheid.

 

Amen, amen,

amen, amen.

**************

St. Vincent van Lerins 

(Gestorven in 445 n.Chr.)

✶ Over de interpretatie van de Schrift

Hier zou iemand kunnen vragen:

“Als de canon van de Schrift volmaakt is en op zichzelf meer dan voldoende voor alles, waarom is het dan nodig dat het gezag van kerkelijke uitleg eraan wordt toegevoegd?”

Heel eenvoudig: omdat de Heilige Schrift, vanwege haar eigen diepgang, niet door iedereen op dezelfde manier wordt begrepen.

Dezelfde passage wordt door sommigen op deze manier uitgelegd, door anderen op een andere manier, zodat het bijna lijkt alsof er evenveel meningen zijn als mensen.

Novatian legt een passage op één manier uit, Sabellius op een andere, Donatus weer anders; Arius, Eunomius, Macedonius op hun manier; Photinus, Apollinaris, Priscillian op een andere; Jovinian, Pelagius, Caelestius op hun manier; en daarna weer Nestorius op een andere wijze.

— Commonitorium 2:4–6 (geschreven in 434 n.Chr.)

++++

Commentaar:

St. Vincent van Lerins benadrukt hier een fundamenteel inzicht: hoewel de Schrift op zichzelf volmaakt is, vereist haar interpretatie begeleiding. Niet omdat Gods Woord tekortschiet, maar omdat wij mensen beperkt zijn in begrip, beïnvloed door onze context, verlangens en leerstellingen. De opsomming van ketterse uitleggingen toont hoe snel de Schrift kan worden verdraaid wanneer ze losgemaakt wordt van de levende traditie van de Kerk.

Vincent pleit dus voor een hermeneutiek die geworteld is in de consensus fidelium — het geloof dat overal, altijd en door allen is bewaard. Zijn woorden zijn een pleidooi voor nederigheid: dat we de Schrift niet als privébezit behandelen, maar als een heilige gave die vraagt om gemeenschap, gebed en overlevering.

++++

Gebed in de geest van St. Vincent van Lerins

 

God van waarheid en trouw,

Gij hebt ons uw Woord gegeven als licht op ons pad.

Maar ons hart is verdeeld, onze ogen zijn vaak vertroebeld.

Bewaar ons voor de hoogmoed van eigen uitleg,

en leid ons naar de wijsheid van de heilige traditie.

Laat ons luisteren naar de stem van de Kerk,

waar Gij door de eeuwen heen hebt gesproken.

Geef ons de nederigheid van Vincent van Lerins,

die zocht naar het geloof dat overal, altijd en door allen werd beleden.

Dat wij in gemeenschap uw Woord mogen verstaan,

en in liefde mogen leven naar uw waarheid.

Amen.

**************

Wie was Vincent van Lérens:

Korte biografie

• Leefde: ca. 390–450

• Herkomst: uit een adellijke Gallische familie, waarschijnlijk uit de streek rond Toul

• Levenskeuze: gaf een militaire loopbaan op om monnik te worden op het eilandklooster Lérins bij de Zuid-Franse kust (nabij Cannes)

• Rol: priester‑monnik, leraar en schrijver

• Feestdag: 24 mei (in zowel de katholieke als orthodoxe traditie)

Zijn belangrijkste werk: Commonitorium

Vincent schreef onder het pseudoniem Peregrinus een werk dat bedoeld was als “geheugensteun” voor het onderscheiden van ware christelijke leer. Belangrijke punten:

• Traditiecriterium: Quod semper, quod ubique, quod ab omnibus creditum est (“Wat altijd, overal en door iedereen geloofd is.”) Dit werd een klassiek principe in de katholieke theologie.

• Groei van dogma: Vincent benadrukte dat geloofswaarheden kunnen groeien, maar alleen als die groei trouw blijft aan de oorspronkelijke kern van het geloof.

• Theologische context: Zijn werk staat in de lijn van kerkvaders zoals Ireneüs en Tertullianus en behandelt thema’s zoals de overlevering, de Triniteit en de christologie.

Spirituele betekenis:

Vincent van Lérins wordt gezien als:

• een bewaker van de apostolische traditie,
• een heldere en evenwichtige stem in een tijd van theologische controverse,

• een vader van de Kerk die zowel in Oost als West wordt vereerd.

Zijn invloed reikte tot ver in de middeleeuwen en zelfs tot in de 17e eeuw, vooral door zijn visie op traditie en dogmatische ontwikkeling.

****************

✤Over de Bijbelse Canon✤

“Onder de vertalingen verdient de Italiaanse (Itala) de voorkeur boven de andere, omdat zij dichter bij de woorden blijft zonder afbreuk te doen aan de helderheid van de uitdrukking. En om het Latijn te corrigeren, moeten we gebruik maken van de Griekse versies, waarvan de Septuaginta de hoogste autoriteit heeft wat het Oude Testament betreft.”

~ Uit: Over de Christelijke Leer, Boek II, hoofdstuk 15, paragraaf 22 (geschreven in 397 n.Chr.)

++++

++++

Commentaar:

Augustinus toont hier zijn diepe eerbied voor de Schrift en zijn zorg voor zuivere overdracht. Hij erkent dat vertaling altijd een spanningsveld is tussen trouw aan het origineel en begrijpelijkheid voor de lezer. Zijn voorkeur voor de Itala – een vroege Latijnse vertaling – weerspiegelt zijn verlangen naar precisie zonder het mysterie van het Woord te verliezen.

Zijn verwijzing naar de Septuaginta als gezaghebbende bron voor het Oude Testament is opmerkelijk: deze Griekse vertaling werd door veel vroege christenen als geïnspireerd beschouwd, ondanks verschillen met de Hebreeuwse tekst. Augustinus’ houding nodigt uit tot nederigheid in omgang +++met heilige teksten, en tot eerbied voor de traditie waarin ze zijn doorgegeven.

+++++

Gebed bij Augustinus’ inzicht

God van het Woord,

die spreekt in vele talen en harten,

leer ons de Schrift te lezen met liefde en verstand.

Laat ons zoeken naar trouw aan Uw stem,

zonder de helderheid van Uw genade te verliezen.

Geef ons de nederigheid van Augustinus,

die zocht naar waarheid in vertaling,

en de moed om Uw Woord te leven,

in elke taal, in elke tijd.

++++

 

Verschil tussen de Septuagint en de Hebreeuwse Bijbel :

De belangrijkste verschillen tussen de Septuagint (LXX) en de Hebreeuwse Bijbel (Tanach), gebaseerd op actuele bronnen.

 

Wat zijn ze precies?

Hebreeuwse Bijbel (Tanach) De canonieke verzameling Joodse geschriften in het Hebreeuws (met enkele Aramese passages). Dit is de tekstvorm die later gestandaardiseerd werd in de Masoretische Tekst.

Septuagint (LXX) 

De oudste Griekse vertaling van de Hebreeuwse geschriften, gemaakt door de Joodse gemeenschap in Alexandrië (3e–1e eeuw v.Chr.).Belangrijkste verschillen

1. Taal: Tanach: Hebreeuws (en Aramees). Septuagint: Grieks (Koine).

Dit maakt de LXX toegankelijk voor Joden in de diaspora die geen Hebreeuws meer spraken.

2. Structuur en volgorde:

De volgorde van de boeken verschilt. De LXX groepeert en ordent boeken anders dan de Hebreeuwse canon.

Voorbeeld: de Twaalf Kleine Profeten zijn één boek in de Hebreeuwse Bijbel, maar worden in de LXX afzonderlijk geteld.

3. Aantal boeken

Tanach: 24 boeken.

Septuagint: meer boeken, omdat sommige teksten gesplitst zijn én omdat de LXX deuterocanonieke boeken bevat (zoals Wijsheid van Salomo, Tobit, Judit, 1–4 Makkabeeën).

Deze extra boeken zijn later door katholieke en orthodoxe tradities overgenomen.

3. Tekstvarianten:

De LXX is geen letterlijke kopie van de Masoretische Tekst.

Ze weerspiegelt soms oudere Hebreeuwse bronteksten die niet identiek zijn aan de latere Masoretische traditie.

4. In sommige passages is de betekenis merkbaar anders. Moderne vergelijkingen tonen honderden varianten5. Gebruik in religieuze tradities:

• Jodendom: gebruikt de Hebreeuwse Bijbel als normatieve tekst.
• Christendom: de vroege kerk gebruikte vooral de Septuagint, omdat het Nieuwe Testament in het Grieks geschreven is en vaak de LXX citeert.

Daardoor is de LXX de basis geworden voor de ordening van het christelijke Oude Testament.

[De Septuagint of Septuaginta, vaak afgekort tot LXX, het getal 70 in Romeinse cijfers, is de vertaling in het Koinè of Oudgrieks van de Tenach of Hebreeuwse Bijbel, die tussen circa 250 en 50 v.Chr. werd gemaakt.]

5.Gebruik in religieuze tradities:

Jodendom: gebruikt de Hebreeuwse Bijbel als normatieve tekst.

Christendom: de vroege kerk gebruikte vooral de Septuagint, omdat het Nieuwe Testament in het Grieks geschreven is en vaak de LXX citeert.

Daardoor is de LXX de basis geworden voor de ordening van het christelijke Oude Testament.

[De Septuagint of Septuaginta, vaak afgekort tot LXX, het getal 70 in Romeinse cijfers, is de vertaling in het Koinè of Oudgrieks van de Tenach of Hebreeuwse Bijbel, die tussen circa 250 en 50 v.Chr. werd gemaakt.]

6. Historische context

De LXX ontstond in Alexandrië, waar veel Joden Grieks spraken.

Ze werd over meerdere eeuwen vertaald en bewerkt.

 

In vergelijkend schema:

De Hebreeuwse Bijbel is de oorspronkelijke Hebreeuwse canon van het Jodendom, terwijl de Septuagint een vroege Griekse vertaling is met een andere structuur, extra boeken en soms andere teksttradities, die grote invloed had op het vroege christendom.

 

Vergelijking tussen Septuagint (LXX) en Hebreeuwse Bijbel (Tanach):

Aspect Septuagint (LXX):       

Taal:    Grieks (Koine) Hebreeuws + enkele Aramese passages

Ontstaan: 3e–1e eeuw v.Chr., Alexandrië

Doelgroep:Joden in de diaspora die Grieks spraken

Aantal boeken: Meer boeken (door splitsingen + deuterocanonieke boeken)       24 boeken

–Canon: Inclusief boeken zoals Tobit, Judit, Wijsheid van Salomo, 1–4 Makkabeeën

Volgorde van boeken – Volgorde lijkt op later christelijk Oude Testament 

Tekstbasis: Soms gebaseerd op oudere Hebreeuwse varianten die verschillen van de Masoretische Tekst

Masoretische Tekst is de normatieve basis

Belangrijk voor vroege christendom; veel NT‑citaten komen uit de LXX

Stijl:  Soms interpretatief, soms vrijer vertaald.       

Invloed: Basis voor christelijke Bijbelordening

++++

Aspect: Hebreeuwse Bijbel (Tanach)

Taal: Hebreeuws + enkele Aramese passages

Ontstaan: Lange ontwikkeling; gestandaardiseerd in de Masoretische Tekst (7e–10e eeuw n.Chr.)

Doelgroep: Joodse gemeenschap in Judea en later wereldwijd

Aantal boeken Meer boeken (door splitsingen + deuterocanonieke boeken)         24 boeken

Canon :Alleen de Hebreeuwse canon; geen deuterocanonieke boeken

Volgorde van boeken: Drie delen: Thora – Profeten – Geschriften

Tekstbasis: Masoretische Tekst is de normatieve basis

Gebruik in religies: Normatief voor het Jodendom

Stijl:     Meer bewaard in oorspronkelijke vorm

Invloed: Basis voor Joodse liturgie en traditie

++++

Ter verduidelijking:

Wat is de Masoretische tekst:

De Masoretische Tekst (MT) is de gezaghebbende Hebreeuwse tekst van de Joodse Bijbel (Tanakh), tussen de 7e en 10e eeuw n.Chr. gestandaardiseerd door de Masoreten. Zij voegden klinkertekens (nikud), accenten en marginale notities toe aan de oorspronkelijke medeklinkertekst om de uitspraak en overlevering vast te leggen. Het vormt de basis voor de meeste moderne vertalingen van het Oude Testament.

 

*******************