Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
“Omdat de wereld het niet waard was om de Zoon van God rechtstreeks uit de handen van de Vader te ontvangen, gaf Hij Hem aan Maria, opdat de wereld Hem door haar zou ontvangen.”
— † Augustinus van Hippo
++++
Commentaar:
Augustinus onthult hier een mysterieus en teder inzicht in de rol van Maria in de heilsgeschiedenis. Hij stelt dat de wereld, in haar gebrokenheid en onwaardigheid, niet in staat was om de Zoon van God rechtstreeks te ontvangen. Daarom koos God ervoor om Hem via Maria te geven — niet als een omweg, maar als een genadige bemiddeling.
Maria wordt hier niet alleen gezien als moeder, maar als poort van genade, als brug tussen hemel en aarde. Haar zuiverheid, haar nederigheid, haar “fiat” — haar ja-woord — maken haar tot een veilige ruimte waarin God mens kon worden. Augustinus benadrukt dat het niet alleen om een historische geboorte gaat, maar om een spirituele logica: God kiest altijd de weg van liefde, van bemiddeling, van incarnatie in het kwetsbare.
Voor ons betekent dit: als wij Christus willen ontvangen, mogen we ons laten vormen door Maria’s houding — ontvankelijk, nederig, beschikbaar. Zij leert ons hoe we God kunnen ontvangen in ons hart, niet door verdienste, maar door overgave.
++++
Gebed in de geest van Augustinus
God van genade, Gij die de wereld niet hebt verlaten in haar onwaardigheid,
maar haar hebt bemind met een liefde die zich vernederde, leer mij om Maria na te volgen
— in haar ja-woord, haar stilte, haar openheid.
Laat mij Christus ontvangen, niet uit trots, maar uit verlangen.
Niet rechtstreeks, maar via de weg van nederigheid.
Maak mijn hart tot een schoot van genade, een plaats waar Uw Zoon mag wonen.
Zoals Gij Hem aan Maria hebt gegeven, geef Hem ook aan mij
— opdat ik Hem mag ontvangen, en door Hem de wereld mag liefhebben.
“Durf te verklaren wie je bent. Het is niet ver van de oevers van stilte naar de grenzen van spraak. Het pad is niet lang, maar de weg is diep. Je moet niet alleen daarheen wandelen, je moet bereid zijn te springen.”
— Hildegard von Bingen
++++
Commentaar:
Deze woorden van Hildegard von Bingen zijn een oproep tot innerlijke moed en spirituele eerlijkheid. Ze nodigt ons uit om onszelf niet te verbergen in de stilte, maar om te durven spreken vanuit onze diepste kern. De overgang van stilte naar spraak is geen lange reis in tijd of afstand, maar een diepe beweging van de ziel — een afdaling naar waarheid, kwetsbaarheid en overgave.
Het beeld van “springen” suggereert dat er momenten zijn waarop wandelen niet volstaat. Er komt een punt waarop we ons moeten overgeven aan de sprong: een daad van vertrouwen, van loslaten, van overgave aan iets groters dan onszelf. Dit is geen roekeloze sprong, maar een sprong gedragen door innerlijke overtuiging en goddelijke leiding.
Voor jou, die de weg van mystieke verdieping bewandelt, is dit citaat een uitnodiging om je stem te laten klinken — niet als ego, maar als getuigenis van genade. Het is een herinnering dat jouw woorden, jouw vertalingen, jouw gebeden een brug kunnen zijn tussen stilte en gemeenschap.
++++
Gebed
God van stilte en stem, Gij die woont in het diepe,
Leer mij te luisteren naar de fluistering van mijn ziel.
Geef mij de moed om te spreken wat waar is,
Niet om gehoord te worden, maar om te getuigen van Uw liefde.
Laat mijn pad niet geleid worden door angst,
Maar door het vertrouwen dat Gij mij draagt, ook als ik spring.
Maak mijn woorden tot zaden van vrede,
Mijn stilte tot ruimte voor Uw aanwezigheid. En als ik moet springen,
Laat het dan zijn in Uw richting, Met open hart en lege handen.
Amen.
+++
Wie was Hildegard von Bingen?
Hildegard von Bingen (1098–1179) was een Duitse benedictines, mystica, componiste, en visionaire denker die uitgroeide tot een van de meest invloedrijke vrouwen van de Middeleeuwen.Ze wordt vaak omschreven als een universele geleerde en kreeg in 2012 de titel kerklerares van paus Benedictus XVI
Leven en achtergrond:
Geboren: 1098 in Bermersheim (Rijnland, Heilig Roomse Rijk).
Overleden: 17 september 1179 in Rupertsberg bij Bingen.
jAls kind werd ze door haar ouders aan God toegewijd en op 8-jarige leeftijd naar een klooster gebracht.
Ze trad in bij de gemeenschap van Jutta van Spanheim en werd later zelf abdis van het klooster Rupertsberg.
Mystica en visionaire:
Hildegard kreeg vanaf jonge leeftijd visioenen, die ze later systematisch opschreef in werken zoals Scivias (“Ken de wegen”), Liber divinorum operum en Causae et curae.
Haar visioenen gingen over kosmologie, de schepping, de verhouding tussen mens en God, en de innerlijke weg van de ziel.
Ze werd bekend als de “Sibille van de Rijn”, een titel die haar profetische uitstraling benadrukt.
Muziek en kunst:
Hildegard componeerde meer dan 77 religieuze liederen en een liturgisch drama (Ordo Virtutum), waarmee ze een unieke plaats inneemt in de muziekgeschiedenis.
Haar muziek is mystiek, poëtisch en vaak gericht op de ervaring van het goddelijke.
Wetenschap en geneeskunde:
Naast theologie schreef ze over natuurkunde, biologie en geneeskunde, waarbij ze planten, stenen en voeding beschreef als middelen tot genezing.
Haar werk Physica en Causae et curae tonen een holistische visie op gezondheid, waarin lichaam, ziel en kosmos met elkaar verbonden zijn.
Spirituele betekenis
Hildegard benadrukte innerlijke moed, waarheid en overgave aan God.
Ze was een hervormingsgezinde stem in de kerk, bekritiseerde misstanden en correspondeerde met pausen, keizers en andere leiders.
In 2012 werd ze officieel heilig verklaard en uitgeroepen tot kerklerares, een titel die slechts aan enkele figuren in de kerkgeschiedenis is gegeven.
Hildegard von Bingen is dus niet alleen een mystica, maar ook een brugfiguur tussen geloof, kunst en wetenschap. Haar oproep om te leven vanuit innerlijke waarheid en verbondenheid met God blijft tot vandaag inspirerend.
St. Franciscus Xaverius (Vertaling van de afbeelding):
Hoofdtekst: Er zijn heilige en heldhaftige mannen geweest die naar verre landen trokken om nieuwe volkeren tot het christendom te brengen. Onder hen was de jezuïet Franciscus Xaverius, die met grote ijver werkte. Men zegt dat hij meer mensen heeft bekeerd dan wie ook sinds de apostel Paulus. Bekend als de Apostel van de Indiën, wordt hij beschouwd als een van de grootste missionarissen uit de geschiedenis.
Ook bekend als: San Francisco de Xavier Geboren: 7 april 1506 Geboorteplaats: Sangüesa, Navarra, Spanje Overleden: 3 december 1552 (leeftijd: 46) Feestdag: 3 december Patroonheilige van: Oriënt, missionarissen, zeevaarders en zeelieden
Citaat: “Verlaat uw land, uw familie en het huis van uw vader, en ga naar het land dat Ik u zal wijzen.” — Genesis 12:1
Kaarttekst: Reizen van Franciscus Xaverius In 10 jaar reisde hij 9.000 mijl — een indrukwekkende prestatie in een tijd van primitieve vervoersmiddelen.
Plaatsen op de kaart: Lissabon, Mozambique, Goa, Malakka, Molukken, Japan, Kanton
++++
Tijdlijn:
1506: Geboren in een adellijke familie in het kasteel van Xavier, Navarra.
1525: Gaat studeren aan de universiteit van Parijs, waar hij Ignatius van Loyola ontmoet.
1534: Vormt samen met Ignatius en vijf anderen de Sociëteit van Jezus (Jezuïeten).
1537: Priesterwijding op 24 juni in Venetië.
1539: Koning Jan III van Portugal vraagt om jezuïeten voor missie in India.
1540: Ignatius kiest Xaverius als missionaris voor India; hij wordt pauselijk gezant voor de Oost-Indiën.
1541: Vertrekt op 7 april uit Lissabon.
1542: Aankomst in Goa op 6 mei — de reis duurde ruim een jaar.
1547: Ontmoet in Malakka de Japanner Anjiro, die hem inspireert om Japan te evangeliseren.
1549–1551: Missie in Japan (Kagoshima, Kyoto, Yamaguchi); noemt Japanners “het beste volk dat ik heb ontdekt”.
1552: Probeert China te bereiken; sterft op 3 december op het eiland Sancian aan koorts.
1622: Heiligverklaard op 12 maart door paus Gregorius XV.
1927: Door paus Pius XI uitgeroepen tot patroon van de buitenlandse missies (samen met Theresia van Lisieux).
Bijschrift bij standbeeld: Xaverius kende zware ontberingen, putte zichzelf uit door onafgebroken inzet, maar leefde een diep geestelijk leven. Zijn vriendelijkheid en opgewektheid waren kenmerkend en trokken mensen tot hem.
Bijschrift bij kerk: Vandaag rust het lichaam van Franciscus Xaverius in een zilveren reliekschrijn in de Basiliek van Bom Jesus in Goa, India.
++++
Commentaar
Franciscus Xaverius belichaamt een radicale beschikbaarheid voor Gods roep. Zijn leven is een getuigenis van overgave, moed en liefde voor de mensen die hij ontmoette. Wat opvalt is zijn vermogen om zich aan te passen: hij leefde tussen de armen, leerde lokale talen, en respecteerde de cultuur van de volkeren die hij wilde bereiken. Zijn uitspraak over Japan — “het beste volk dat ik heb ontdekt” — toont zijn openheid en waardering voor het andere.
Zijn reizen waren niet alleen geografisch, maar ook innerlijk: van aristocraat tot dienaar, van student tot missionaris, van comfort naar kruis. Hij stierf alleen, op een eiland, terwijl hij wachtte om China binnen te gaan — een beeld van een ziel die tot het uiterste ging om Christus te brengen waar Hij nog niet gekend werd.
Voor ons vandaag is Xaverius een oproep om onze grenzen te verleggen — niet per se fysiek, maar spiritueel. Zijn leven vraagt: durf jij je comfort te verlaten om liefde te brengen waar ze nog niet is?
++++
Gebed in de geest van Franciscus Xaverius
Heer van alle volkeren,
Gij hebt Franciscus Xaverius geroepen om U te volgen
tot aan de uiteinden van de aarde.
Geef ook mij de moed om mijn veilige haven te verlaten,
om Uw liefde te brengen waar zij nog niet wordt gekend.
Laat mijn hart branden van verlangen om U te dienen,
niet uit plicht, maar uit liefde. Maak mij vriendelijk in mijn woorden,
opgewekt in mijn aanwezigheid, en trouw in mijn roeping.
Zoals Franciscus, wil ik leven in overgave, sterven in vertrouwen,
en rusten in Uw genade. Zend mij, Heer — naar wie U mij ook stuurt.
“Verlangen naar eer en respect, of er genoegen in scheppen, is onwaardig voor een christen, die altijd de vernederingen van Jezus Christus voor ogen moet houden.”
— St. Franciscus Xaverius
++++
Commentaar:
Franciscus Xaverius confronteert ons hier met een radicale omkering van menselijke neigingen. In een wereld waarin erkenning, status en waardering vaak als doelen worden nagestreefd, herinnert hij ons eraan dat het christelijk leven juist geworteld is in de weg van vernedering, dienstbaarheid en zelfvergetelheid.
De “vernederingen van Christus” — zijn vrijwillige keuze om de laagste plaats in te nemen, om bespot en verworpen te worden — vormen het kompas voor wie Hem wil volgen. Franciscus stelt dat het zoeken naar eer niet slechts een zwakte is, maar een vergetelheid van het kruis. Ware christelijke waardigheid ligt niet in wat mensen van ons denken, maar in hoe wij onszelf verliezen in liefde.
Dit is geen oproep tot zelfhaat, maar tot innerlijke vrijheid: de vrijheid om niet afhankelijk te zijn van menselijke lof, maar om ons hart te richten op de Gekruisigde, die ons liefhad zonder ooit zelf eer te zoeken.
++++
Gebed in de geest van Franciscus Xaverius:
Heer Jezus, Gij die de laatste plaats hebt gekozen,
“Er is een door God gevormde leegte in het hart van ieder mens, die niet gevuld kan worden door enig geschapen ding, maar alleen door God, de Schepper, bekendgemaakt door Jezus.”
— Blaise Pascal
++++
Commentaar:
Pascal, filosoof en mysticus, raakt hier aan een diep existentieel inzicht: de menselijke ziel draagt een verlangen dat geen aardse vervulling kent. We proberen deze leegte vaak te vullen met bezit, prestaties, relaties of kennis — maar niets blijft. Alleen God, die ons geschapen heeft, past werkelijk in die innerlijke ruimte. En het is door Jezus, de belichaming van Gods liefde, dat deze leegte niet alleen gevuld wordt, maar getransformeerd tot een bron van leven, vrede en vreugde.
Deze gedachte nodigt uit tot overgave: niet langer zoeken naar tijdelijke troost, maar ons hart openen voor de Eeuwige. Het is een mystieke uitnodiging tot thuiskomen.
++++
Gebed
Heer, mijn God,
In mij leeft een verlangen dat ik zelf niet kan stillen.
Ik heb gezocht in dingen, mensen, ideeën
— maar niets blijft. Alleen U, Schepper van mijn hart,
kent de vorm van mijn leegte. Kom in mij wonen,
door Jezus, uw Zoon, en vul mijn innerlijk met uw levende aanwezigheid.
Laat mijn dorst een weg worden naar U,
mijn leegte een ruimte voor uw genade.
Amen.
***
Wie was Blaize Pascal?
Blaise Pascal (1623–1662) was een Franse wiskundige, natuurkundige, filosoof en mysticus, bekend om zijn diepe geloof en briljante intellect. Hij verenigde wetenschap en spiritualiteit op een unieke manier en liet een blijvende invloed achter op zowel de theologie als de wiskunde.
Korte biografie
Geboren: 19 juni 1623 in Clermont-Ferrand, Frankrijk
Overleden: 19 augustus 1662 in Parijs
Belangrijkste rollen: Wiskundige, natuurkundige, filosoof, theoloog, schrijver
Religieuze stroming: Katholiek, sterk beïnvloed door het Jansenisme
Wetenschappelijke bijdragen:
Pascalina: De eerste mechanische rekenmachine, ontworpen op zijn negentiende
Wet van Pascal: In de natuurkunde, over druk in vloeistoffen
Driehoek van Pascal: Een wiskundige structuur die nog steeds gebruikt wordt in combinatoriek
Projectieve meetkunde: Belangrijke bijdragen aan de studie van kegelsneden
Spirituele en filosofische erfenis:
Bekeringservaring (1654): Een mystieke ontmoeting met God die zijn leven radicaal veranderde. Hij schreef hierover in een brief die hij altijd op zijn lichaam droeg.
Pensées (Gedachten): Zijn bekendste spirituele werk, waarin hij reflecteert op het menselijk bestaan, het geloof, en de verhouding tussen rede en hart
Pascal’s Weddenschap: Een beroemde redenering die stelt dat het rationeel is om in God te geloven, omdat de potentiële winst (eeuwig leven) oneindig is, terwijl het risico beperkt is.
Waarom is hij relevant ?
Pascal belichaamt precies die brug tussen mystiek en rede die jij zo waardeert. Zijn inzicht dat het hart redenen kent die de rede niet begrijpt, sluit aan bij jouw zoektocht naar innerlijke vrijheid en spirituele diepgang. Zijn quote over het “God-vormige gat” in het hart van de mens is geen abstracte gedachte, maar een uitnodiging tot overgave en ontmoeting.
Ze heeft voeten om zich te haasten naar armen en behoeftigen.
Ze heeft ogen om ellende en gebrek te zien.
Ze heeft oren om de zuchten en het verdriet van mensen te horen.
Dit is hoe liefde eruitziet.
++++
Commentaar:
Augustinus schildert liefde niet als een abstract gevoel, maar als een levend lichaam dat handelt, ziet, hoort en beweegt. Liefde is niet passief; ze is actief, betrokken, haastig in haar zorg, aandachtig in haar waarneming. Elk lichaamsdeel krijgt een spirituele functie: handen worden dienstbaar, voeten worden missionair, ogen worden mededogend, oren worden luisterend.
Wat opvalt is de gerichtheid naar de ander: de armen, de behoeftigen, de bedroefden. Liefde is niet introspectief, maar extrospectief—ze keert zich naar buiten, naar de wereld, naar het lijden. In deze visie is liefde de belichaming van Christus zelf: een liefde die incarneert, die zich laat raken, die zich haast om nabij te zijn.
Voor ons betekent dit: als we willen liefhebben zoals God liefheeft, moeten we ons lichaam en onze aandacht beschikbaar stellen. Liefde vraagt om beweging, om waarneming, om luisteren. Ze vraagt om incarnatie.
++++
Gebed
Heer van de liefde, maak mijn handen zacht,
mijn voeten snel, mijn ogen helder, mijn oren open
Laat mij zien wat U ziet, horen wat U hoort,
voelen wat U voelt. Laat mijn liefde niet blijven
bij woorden, maar vlees worden in daden.
Laat mij haastig zijn in barmhartigheid, trouw in nabijheid,
stil in mededogen. Zo wil ik U volgen, die zelf Liefde bent.
Zoals het nodig is om de aarde te bewerken opdat zij vrucht draagt — en als zij niet bewerkt wordt, brengt zij niets voort dan onkruid — zo is ook de versterving van de verlangens noodzakelijk opdat de ziel vooruitgang boekt. Zonder deze versterving, durf ik te zeggen, komt de ziel niet verder op de weg naar volmaaktheid en kennis van God, hoezeer zij zich ook inspant, net zoals een zaad niet groeit wanneer het op onbewerkte grond wordt geworpen.
— Johannes van het Kruis.
++++
Commentaar
Johannes van het Kruis spreekt hier over een fundamenteel principe van de christelijke mystiek: de noodzaak van innerlijke zuivering. Zoals een akker vruchtbaar wordt door bewerking, zo moet ook het hart bevrijd worden van ongeordende verlangens. Niet omdat verlangen op zich slecht is, maar omdat het ons kan afleiden van de diepere roeping: eenwording met God.
Zijn woorden zijn radicaal in hun eenvoud. Hij stelt dat zonder deze versterving — het loslaten van wat ons bindt — zelfs de grootste inspanningen vruchteloos blijven. Dit is geen oproep tot ascese omwille van pijn, maar tot liefdevolle overgave. Het lijden en de verachting die hij noemt, zijn geen doelen op zich, maar wegen naar innerlijke vrijheid en zuivere liefde.
++++
GEBED:
Heer van het Licht, bewerk mijn hart zoals de landbouwer de aarde.
Snijd weg wat woekert, zuiver wat mij afleidt van U.
Geef mij de moed om mijn verlangens te versterven, niet uit angst, maar uit liefde.
Laat mijn ziel groeien in de stilte, in de overgave, in het vertrouwen.
Zoals Johannes van het Kruis bad: “Voor U wil ik lijden en veracht worden”
— leer mij de vreugde van het kruis, de vrede van de leegte,
De levende vlam van liefde — Johannes van het Kruis
1. O levende vlam van liefde,
Die mijn ziel teder verwondt in haar diepste kern,
Nu gij niet langer drukt, vervolmaak mij als het uw wil is,
Verbreek het web van deze zoete ontmoeting.
2. O zoete gloed! O verrukkelijke wond!
O zachte hand! O fijne aanraking
Die smaakt naar eeuwig leven en elke schuld vereffent!
In het doden hebt gij de dood veranderd in leven.
3. O lampen van vuur! in wier glans
De diepe spelonken van gevoel,
Eens duister en blind,
Nu geven zij, zeldzaam en heerlijk,
Warmte en licht aan hun Geliefde.
4. Hoe teder en liefdevol wekt Gij in mijn hart,
Waar Gij in het verborgene alleen woont;
En in uw zoete ademhaling,
Vervuld van goedheid en glorie,
Hoe teder vult Gij mijn hart met liefde.
++++
Commentaar:
Dit gedicht is een lofzang op de mystieke vereniging tussen de ziel en God. Johannes van het Kruis beschrijft de goddelijke liefde als een “levende vlam” die niet vernietigt, maar transformeert. De pijn van de liefde is geen lijden, maar een zoete wond die geneest en vernieuwt. In de tweede strofe wordt de paradox van het mystieke leven zichtbaar: de dood wordt leven, schuld wordt genade. De derde strofe toont hoe het innerlijk, eens duister, nu straalt voor de Geliefde — een beeld van de ziel die door God verlicht wordt. En in de vierde strofe klinkt de intimiteit van Gods aanwezigheid: een ademhaling die het hart vervult met liefde.
Johannes spreekt hier niet over een abstracte God, maar over een God die woont in het diepste van de mens, die zacht en teder werkt, en die de ziel tot haar bestemming voert: liefdevolle vereniging.
++++
Gebed
O God, levende vlam van liefde,
Wond mijn hart met uw tedere aanraking,
Niet om mij te breken, maar om mij te helen,
Om mij te zuiveren en te vervullen met uw licht.
Adem in mij uw zoete aanwezigheid,
Dat ik U mag herkennen in het verborgene,
Dat mijn duistere diepten mogen stralen voor U,
En mijn hart mag branden van liefde, zacht en zuiver.
Wees mijn lamp, mijn vuur, mijn leven,
En laat mijn ziel rusten in uw genadige omhelzing.
In het besef van mijn grote behoefte aan uw Goddelijke Wijsheid, kom ik vandaag voor U, om deze genade met alle mogelijke ernst en de grootste nederigheid van U af te smeken.
Zend ons, Heer, deze Wijsheid die zetelt Bij uw troon,
Om onze zwakheid te sterken,
Onze geest te verlichten,
Ons hart te ontsteken,
Om te spreken en te handelen,
Te werken en te lijden in eenheid met U,
Om onze stappen te leiden en Onze ziel te vervullen
met de deugden van Jezus Christus en de gaven van de Heilige Geest.
Want alleen Wijsheid kan ons deze gaven brengen.
O Vader van barmhartigheid, God van alle vertroosting, Wij vragen U om deze oneindige schat van uw Goddelijke Wijsheid. Verhoor en verleen ons gebed. Amen.
— Heilige Louis-Marie de Montfort
++++
Commentaar:
Dit gebed is een diepe smeekbede om een wijsheid die niet louter intellectueel is, maar door en door goddelijk — een wijsheid die ons verbindt met Christus en ons in staat stelt om te leven, lijden, handelen en liefhebben in eenheid met God. De herhaling van “om te…” benadrukt dat deze wijsheid ons hele bestaan doordringt: denken, voelen, handelen, lijden, wandelen.
De Heilige Louis-Marie de Montfort verbindt wijsheid met de gaven van de Heilige Geest en de deugden van Christus. Dit is geen abstracte kennis, maar een levend vuur dat ons transformeert. Het gebed is ook een oefening in nederigheid: we erkennen dat we deze wijsheid niet kunnen verdienen, maar slechts kunnen ontvangen — als genade.
++++
Gebed tot de heilige Louis-Marie de Montfor:
Heilige Louis-Marie de Montfort, vurig dienaar van Jezus door Maria, leer ons de ware devotie tot de Moeder van God. Help ons om onszelf geheel aan Christus toe te wijden, door de handen van Maria, zodat wij in eenvoud en nederigheid het Evangelie kunnen leven. Verkrijg voor ons de genade van innerlijke vrijheid en liefde, opdat wij, zoals gij, alles durven wagen voor de triomf van Christus en Maria. Amen.
++++
Wie was Louis-Marie Grignon de Montfort ?
Louis-Marie Grignion de Montfort (1673–1716) was een Franse priester, mysticus en missionaris, vooral bekend om zijn vurige Mariadevotie en invloedrijke geschriften zoals De Ware Godsvrucht tot Maria en Het Geheim van de Rozenkrans. Hij werd in 1947 heilig verklaard en zijn feestdag is 28 april.
Leven en roeping:
Geboorte: 31 januari 1673 in Montfort-sur-Meu, Bretagne, Frankrijk
Priesterwijding: 1700 in Parijs
Missiewerk: Hij trok als volksmissionaris door Frankrijk, vaak in armoede en tegenstand, maar steeds met vurige prediking
Overlijden: 28 april 1716 in Saint-Laurent-sur-Sèvre
Spirituele betekenis:
Mariadevotie: Montfort zag Maria als de zekere weg naar Christus. Zijn boek True Devotion to Mary (De Ware Godsvrucht) werd een klassieker en beïnvloedde pausen zoals Johannes Paulus II
Rozenkrans: Hij schreef Het Geheim van de Rozenkrans, waarin hij het gebed als krachtig middel tot bekering en innerlijke vrijheid benadrukte
Stichtingen: Hij richtte de Compagnie van Maria (Montfortanen), de Dochters der Wijsheid, en later geïnspireerd ook de Broeders van Sint-Gabriël op
Invloed:
Zijn spiritualiteit draait om volledige overgave aan God door Maria, een weg van nederigheid, liefde en innerlijke vrijheid.
Paus Johannes Paulus II nam zijn motto Totus Tuus (“Helemaal van U”) rechtstreeks uit Montforts leer.
Zijn geschriften blijven wereldwijd gelezen en vormen een fundament voor Mariageestelijke bewegingen.
Afbeelding:
Hier zie je een klassieke voorstelling van Louis-Marie de Montfort, vaak afgebeeld met een rozenkrans en een Mariabeeld, als teken van zijn diepe toewijding:
Wie was Louis-Marie Grignon de Montfort ?
Louis-Marie Grignion de Montfort (1673–1716) was een Franse priester, mysticus en missionaris, vooral bekend om zijn vurige Mariadevotie en invloedrijke geschriften zoals De Ware Godsvrucht tot Maria en Het Geheim van de Rozenkrans. Hij werd in 1947 heilig verklaard en zijn feestdag is 28 april.
Leven en roeping:
Geboorte: 31 januari 1673 in Montfort-sur-Meu, Bretagne, Frankrijk
Priesterwijding: 1700 in Parijs
Missiewerk: Hij trok als volksmissionaris door Frankrijk, vaak in armoede en tegenstand, maar steeds met vurige prediking
Overlijden: 28 april 1716 in Saint-Laurent-sur-Sèvre
Spirituele betekenis:
Mariadevotie: Montfort zag Maria als de zekere weg naar Christus. Zijn boek True Devotion to Mary (De Ware Godsvrucht) werd een klassieker en beïnvloedde pausen zoals Johannes Paulus II
Rozenkrans: Hij schreef Het Geheim van de Rozenkrans, waarin hij het gebed als krachtig middel tot bekering en innerlijke vrijheid benadrukte
Stichtingen: Hij richtte de Compagnie van Maria (Montfortanen), de Dochters der Wijsheid, en later geïnspireerd ook de Broeders van Sint-Gabriël op
Invloed:
Zijn spiritualiteit draait om volledige overgave aan God door Maria, een weg van nederigheid, liefde en innerlijke vrijheid.
Paus Johannes Paulus II nam zijn motto Totus Tuus (“Helemaal van U”) rechtstreeks uit Montforts leer.
Zijn geschriften blijven wereldwijd gelezen en vormen een fundament voor Mariageestelijke bewegingen.
Afbeelding:
Hier zie je een klassieke voorstelling van Louis-Marie de Montfort, vaak afgebeeld met een rozenkrans en een Mariabeeld, als teken van zijn diepe toewijding
Ik vervolg geen ketter, maar de ketterij; geen zondaar, maar de zonde. Hoeveel mensen mij ook berispen, ik zeg vanuit het diepst van mijn hart: vrede, want de liefde van de Vader is in mij. Hoe meer ik van jullie houd, hoe minder ik door jullie bemind zal worden.”
— Johannes Chrysostomus
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van Johannes Chrysostomus getuigt van een diepe pastorale wijsheid. Hij maakt een scherp onderscheid tussen de persoon en diens daden — een fundamenteel christelijk principe. De zondaar wordt niet veroordeeld, maar bemind; de zonde wordt afgewezen, omdat ze de mens afsnijdt van de liefde van God.
Zijn woorden “hoe meer ik van jullie houd, hoe minder ik door jullie bemind zal worden” weerspiegelen het lijden van ware liefde: een liefde die niet zoekt naar wederkerigheid, maar trouw blijft, zelfs als ze niet begrepen of beantwoord wordt. Dit is de liefde van Christus — een liefde die zichzelf geeft, ongeacht de reactie.
Johannes spreekt hier niet als een strijder tegen mensen, maar als een herder die waakt over de waarheid en de vrede. Zijn hart is vervuld van de liefde van de Vader, en dat maakt hem tot een dienaar van verzoening, niet van veroordeling.
++++
Gebed geïnspireerd door Johannes Chrysostomus
Heer, leer mij liefhebben zoals Gij liefhebt
. Laat mij de zonde haten zonder de zondaar te verwerpen.
Geef mij een hart dat vrede spreekt, ook wanneer het wordt miskend.
Laat Uw liefde in mij wonen, sterker dan afwijzing,
die blijft geven, zelfs als zij niet wordt beantwoord.
Maak mij tot een dienaar van waarheid en genade,
een herder naar Uw hart, die de wonden van de wereld niet veroordeelt,
“De grootste vriendelijkheid die men een mens kan bewijzen, is hem naar de waarheid leiden.”
— Augustinus
++++
Commentaar:
Augustinus raakt hier aan een diepe kern van christelijke liefde: ware liefde is niet alleen troostend of bevestigend, maar ook richtinggevend. In een wereld waar ‘waarheid’ vaak wordt gerelativeerd of vermeden, herinnert hij ons eraan dat het grootste geschenk dat we elkaar kunnen geven, niet materieel is, maar existentieel: het helpen ontdekken van de waarheid — over God, over onszelf, over het leven.
Toch vraagt dit om grote nederigheid. Want waarheid opleggen is geen liefde. Augustinus bedoelt hier geen dwang, maar een uitnodiging. De waarheid moet niet worden opgedrongen, maar voorgeleefd. Liefdevol, geduldig, en met het besef dat wij zelf ook zoekende zijn.
In de geest van Augustinus betekent iemand naar de waarheid leiden: hem of haar begeleiden naar Christus, die zegt: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven.” (Johannes 14:6
++++
Gebed
Heer van waarheid en liefde, leer mij om een gids te zijn, niet een rechter.
Geef mij de moed om de waarheid te zoeken, en de nederigheid om haar niet te bezitten.
Laat mijn woorden en daden anderen uitnodigen tot U, niet door kracht, maar door genade.
Moge ik, zoals Augustinus, steeds opnieuw leren dat ware vriendelijkheid begint bij het
“Eén Woord sprak de Vader, en dat was zijn Zoon. En dit Woord spreekt altijd in eeuwige stilte, en in stilte moet het door de ziel worden gehoord.”
Johannes van het Kruis ocd
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van San Juan de la Cruz is een mystieke parel. Hij verwijst naar het diepe geheim van de incarnatie: God sprak slechts één Woord — Jezus Christus — en dat Woord blijft spreken, niet door lawaai of spektakel, maar in de stilte van het hart.
Eeuwige stilte: Het Woord van God is niet gebonden aan tijd of klank. Het is een stille aanwezigheid, een innerlijke stem die spreekt in de diepte van ons wezen.
Gehoord door de ziel: Niet met oren, maar met het hart. Het vraagt om verstilling, ontvankelijkheid, en een liefdevolle aandacht.
Sint Jan nodigt ons uit tot contemplatie. Niet tot het zoeken van antwoorden, maar tot het luisteren naar de stille aanwezigheid van Christus in ons. In een wereld vol geluid en afleiding is dit een oproep tot innerlijke ruimte, tot het sacrament van de stilte.
++++
Gebed
Gebed tot het stille Woord
Heer Jezus,Gij zijt het Woord dat de Vader sprak
—een Woord van liefde, van overgave, van eeuwige stilte.
Leer mij luisteren met mijn ziel,niet naar wat luid klinkt,
maar naar wat zacht fluistert in het diepst van mijn hart.
Laat uw stille aanwezigheid mij vervullen,
mij zuiveren van onrust,mij openen voor uw genade.
“Maria is maagd vóór Zijn geboorte, maagd tijdens Zijn geboorte, en maagd na Zijn geboorte.”
— Sint Augustinus (354–430) Kerkvader
++++
Commentaar:
Dit citaat van Augustinus is een krachtige bevestiging van het mysterie van Maria’s maagdelijkheid, dat in de christelijke traditie niet enkel biologisch wordt begrepen, maar ook theologisch en spiritueel. Het drukt uit dat Maria volledig toegewijd was aan God — vóór, tijdens en na de komst van Jezus — en dat haar lichaam en ziel een heilige ruimte bleven, geheel gewijd aan het goddelijke plan.
Augustinus benadrukt hiermee niet alleen een dogmatisch feit, maar ook een diepere waarheid: Maria’s leven was een voortdurende ja aan God. Haar maagdelijkheid symboliseert innerlijke zuiverheid, beschikbaarheid voor de Geest, en een leven dat niet verdeeld is, maar volledig gericht op liefde en dienstbaarheid.
Voor ons vandaag kan dit een uitnodiging zijn om ons hart — zoals Maria — open te stellen voor Gods aanwezigheid, en om in elke fase van ons leven trouw te blijven aan die roeping.
++++
Gebed
Heilige Maria, Moeder van God, Gij die maagd zijt gebleven vóór,
tijdens en na de geboorte van Christus,
leer ons wat het betekent om ons hart zuiver te bewaren,
om ja te zeggen tegen Gods wil, en om in stilte en vertrouwen,
Zijn licht te dragen in de wereld.
Laat ons, zoals Gij, een woning zijn voor de Geest,
een plaats van vrede, nederigheid en liefde.
Help ons om in elke fase van ons leven trouw te blijven aan de roep van God,
en om Christus te baren in ons dagelijks handelen.
“Onze ware waarde bestaat niet uit wat mensen van ons denken. Wat we werkelijk zijn, bestaat uit wat God van ons weet.”
— Johannes Berchmans
Een eenvoudige, maar diepzinnige uitspraak die ons uitnodigt om ons zelfbeeld niet te laten bepalen door menselijke oordelen, maar door Gods liefdevolle blik.
+++++
Commentaar:
Johannes Berchmans herinnert ons eraan dat innerlijke waarheid belangrijker is dan uiterlijke reputatie. In een wereld waarin we vaak worden beoordeeld op prestaties, uiterlijk of sociale status, nodigt hij ons uit tot een radicale omkering: God kent ons hart, onze intenties, onze strijd en onze liefde. Wat mensen zien is slechts een schaduw van wie we werkelijk zijn.
Deze uitspraak is ook een uitnodiging tot nederigheid. Niet om onszelf te klein te maken, maar om onszelf te zien zoals God ons ziet: geliefd, gewild, en geroepen tot heiligheid. Het is een mystieke blik op identiteit — niet als iets dat we moeten verdienen, maar als iets dat ons gegeven is.
++++
Gebed
Heer, U kent mij zoals ik werkelijk ben.
Niet zoals anderen mij zien, niet zoals ik mijzelf soms voordoe,
maar zoals ik ben in Uw ogen — kwetsbaar, verlangend, bemind.
Help mij om mijn waarde te vinden in Uw liefde,
niet in de oordelen van mensen. Laat mij leven in waarheid,
in eenvoud, in vertrouwen. Zoals Johannes Berchmans,
wil ik U toebehoren met heel mijn hart.
Amen.
++++
Wie was Johannes Berchmans?
Johannes (Jan) Berchmans werd geboren op 13 maart 1599 in Diest, als oudste van vijf kinderen. Zijn vader was schoenmaker, zijn moeder vaak ziek. Al op jonge leeftijd voelde hij zich geroepen tot het priesterschap. Hij werkte als huisknecht bij een priester en later bij een kanunnik in Mechelen, waar hij ook studeerde.
In 1616 trad hij toe tot de Jezuïetenorde, en toonde zich een voorbeeld van godsvrucht, gehoorzaamheid en naastenliefde. Hij legde zijn kloostergeloften af op negentienjarige leeftijd en vertrok naar Rome om zijn studies voort te zetten. Daar stierf hij op 13 augustus 1621, slechts 22 jaar oud.
Hij werd heilig verklaard in 1888 en is patroonheilige van de Vlaamse jeugd. Zijn feestdag wordt gevierd op 26 november. Johannes Berchmans is vaak afgebeeld met een kruisbeeld, een rozenkrans en het regelboek — symbolen van zijn toewijding en eenvoud.
“Wie nog niet begonnen is met het beoefenen van het gebed, smeek ik — uit liefde voor de Heer — om dit grote goed niet aan zich voorbij te laten gaan. Er is hier niets om bang voor te zijn, alleen iets om te verlangen… En als men volhardt, vertrouw ik op de barmhartigheid van God, die nooit nalaat iemand te belonen die Hem tot vriend heeft genomen. Want het mentale gebed is naar mijn mening niets anders dan een intieme omgang tussen vrienden; het betekent vaak tijd nemen om alleen te zijn met Hem van wie wij weten dat Hij ons liefheeft. Opdat de liefde waarachtig is en de vriendschap blijft bestaan, moeten de wil van de vrienden op elkaar afgestemd zijn.”
— Teresa van Ávila
++++
Commentaar:
Teresa van Ávila spreekt hier met de vurigheid van een ziel die gebed niet ziet als plicht, maar als genade. Haar woorden zijn een uitnodiging tot intimiteit met God — niet via formele rituelen, maar via het hart. Ze noemt het mentale gebed een “intieme omgang tussen vrienden”, waarmee ze de afstand tussen God en mens radicaal verkleint. God is geen verre heerser, maar een vriend die ons liefheeft en verlangt naar onze aanwezigheid.
De voorwaarde voor deze vriendschap is echter wederkerigheid: “de wil van de vrienden moet op elkaar afgestemd zijn.” Hier klinkt de mystieke diepgang van Teresa door. Liefde is geen gevoel alleen, maar een keuze, een afstemming van onze wil op die van God. In deze afstemming ligt de weg naar innerlijke vrijheid en ware vrede.
++++
Gebed in de geest van Teresa van Ávila
Vriend en Heer,
Gij die mij kent en liefhebt, nodig mij uit tot het stille gesprek van hart tot hart. Laat mijn gebed geen plicht zijn, maar een ontmoeting, een plaats waar ik mag rusten in Uw nabijheid.
Leer mij volharden, ook wanneer het stil is, ook wanneer mijn hart afgeleid is. Want Gij zijt trouw, en Uw liefde wacht geduldig.
Stem mijn wil af op de Uwe, opdat onze vriendschap mag groeien in waarheid.
“Wat heeft Hij voor mij gedaan? Hij heeft mij liefgehad en zich geheel aan mij gegeven. Wat zal ik voor Hem doen?Ik zal Hem liefhebben en mij geheel aan Hem geven ZONDER VOORBEHOUD.”
– Ignatius van Loyola
++++
Commentaar:
Deze woorden van Ignatius zijn doordrenkt van de kern van zijn geestelijke weg: de totale overgave aan God als antwoord op Zijn liefde. Ignatius begint niet met plichten of regels, maar met een persoonlijke vraag: Wat heeft Hij voor mij gedaan? Het is een uitnodiging tot herinnering, tot het zien van Gods concrete liefde in ons leven.
De tweede vraag – Wat zal ik voor Hem doen? – is geen verplichting, maar een spontane reactie van liefde. De climax ligt in de woorden zonder voorbehoud: geen voorwaarden, geen reserves, geen angst. Het is een sprong in vertrouwen, een daad van innerlijke vrijheid.
Voor Ignatius is deze overgave geen verlies van autonomie, maar juist de weg naar ware vrijheid. Door onszelf aan God te geven, worden we wie we werkelijk zijn: geliefde kinderen, geroepen tot liefde en dienstbaarheid.
++++
Gebed
Heer van mijn leven, U hebt mij liefgehad met een liefde zonder grenzen.
U hebt Uzelf geheel aan mij gegeven
– in uw Zoon, in uw Geest, in elke ademtocht van genade.
Wat kan ik anders doen dan U liefhebben? Neem mijn hart,
mijn wil, mijn plannen, mijn angsten. Ik geef mij aan U – zonder voorbehoud.
Leer mij leven in uw liefde, handelen in uw Geest, en rusten in uw trouw.
christelijkeinformatiebron 