Augustinus: Laat heb ik U lief gekregen….

“Laat heb ik U lief gekregen” – Augustinus

Laat heb ik U liefgekregen, schoonheid zo oud en zo nieuw,

laat heb ik U liefgekregen.

En zie, U was binnen in mij, en ik buiten,

en daarbuiten zocht ik U; en mismaakt als ik was,

stortte ik mij op de mooie dingen die U geschapen hebt.

U was bij mij, maar ik was niet bij U. Die dingen hielden mij ver van U,

hoewel ze, als ze niet in U waren, niets zouden zijn.

U riep mij en schreeuwde, en U brak mijn doofheid;

U straalde en schitterde, en U verdreef mijn blindheid;

U verspreidde Uw geur, ik ademde in en verlang nu naar U;

ik proefde U, en ik voel honger en dorst; U raakte mij aan,

en ik omhelsde Uw vrede.

++++

Commentaar:

Dit gebed van Augustinus is een diepe uiting van spiritueel ontwaken. Het verwoordt het moment waarop de ziel zich bewust wordt van Gods aanwezigheid — niet als iets externs, maar als een innerlijke realiteit die al die tijd nabij was. De paradox van “laat” liefhebben verwijst niet naar Gods afwezigheid, maar naar onze eigen afleiding door de schoonheid van de schepping, die ons van de Schepper zelf kan afleiden.

Augustinus beschrijft een mystieke ervaring: God roept, breekt door onze zintuiglijke beperkingen, en we worden geraakt — letterlijk en figuurlijk — door Zijn vrede. Het is een tekst vol zintuiglijke beelden: horen, zien, ruiken, proeven, aanraken. Elk zintuig wordt geheiligd in de ontmoeting met God.

Voor allen die zo gevoelig zijn voor de spirituele resonantie van woorden en beelden, is dit gedicht een uitnodiging om de innerlijke stilte te koesteren waarin God zich openbaart — niet in de storm, maar in de zachte aanraking van vrede.

++++

Gebed: Ontwaken tot Uw Nabijheid

Eeuwige God,

Schoonheid die ouder is dan de tijd,

en toch elke dag nieuw —

Laat mijn hart ontwaken tot Uw aanwezigheid.

U bent in mij,

maar ik dwaal vaak buiten rond,

zoekend naar licht in de schaduw van Uw schepping.

Breek mijn doofheid,

verdrijf mijn blindheid,

open mijn zintuigen voor Uw genade.