Huil niet als je van me houdt.
Als je de gave van God kende
en wist wat de Hemel is.
Als je de engelen kon horen zingen
en mij tussen hen kon zien…
Als je, al was het maar voor een ogenblik,
net als ik
de Schoonheid kon aanschouwen waarvoor alle schoonheden verbleken.
Vertrouw me.
Wanneer de dag aanbreekt die God heeft aangekondigd en kent,
en jouw ziel, die de mijne is voorgegaan,
deze Hemel binnengaat,
dan zul je me weerzien,
zul je voelen dat ik nog steeds van je houd,
dat ik altijd van je heb gehouden
en zul je mijn hart vinden,
gezuiverd van liefde.
Je zult me zien in gedaanteverwisseling,
in een extase van geluk.
Niet langer wachtend op de dood,
maar met je meewandelend
en je hand vasthoudend op nieuwe paden van licht en leven.
Veeg je tranen weg
en huil niet, als je van me houdt…
Sint Augustinus
++++
Commentaar: Troost in mystieke verbondenheid:
Dit gedicht is een spirituele balsem voor wie rouwt. Sint Augustinus nodigt ons uit om verder te kijken dan het verdriet van afscheid. Hij schildert de hemel niet als een verre troonzaal, maar als een levende gemeenschap van liefde, schoonheid en zang. De geliefde is niet verdwenen, maar getransfigureerd—verlicht, zuiver, wachtend om ons bij de hand te nemen.
De mystieke toon doet denken aan Johannes van het Kruis: de dood is geen einde, maar een doorgang naar een diepere vereniging. Liefde overstijgt de grens van het graf. Het gedicht is een oproep tot geloof, tot hoop, en tot het bewaren van de liefde in haar zuiverste vorm.
+++++
Gebed: In verbondenheid over de grens heen
Eeuwige Liefde,
Jij die ons roept voorbij de sluier van de tijd,
troost ons in ons gemis en open ons hart voor het mysterie van jouw
aanwezigheid. Laat ons niet blijven hangen in verdriet, maar leer ons zien met
de ogen van het geloof. Moge onze geliefden, die ons zijn voorgegaan, ons
voorgaan in licht, in vrede, in liefde.
Geef ons de moed om te leven in vertrouwen, en de vreugde om te weten dat
liefde nooit sterft. Neem ons bij de hand, en leid ons op de paden van licht en
leven, tot wij elkaar weerzien in U.
Amen.
++++
[Is deze tekst echt van Augustinus ? Antwoord : die tekst is niet direct van Augustinus, maar deze prachtige, ontroerende woorden zijn een veelgebruikte en bewerkte parafrase van een beroemde tekst die vaak aan hem wordt toegeschreven, of beter gezegd: aan de “Anonieme” auteur van de tekst “Leve de Doden”. Deze (Nederlandse) rouwtekst is een spirituele interpretatie van de hemel en de eeuwigheid, geïnspireerd door de christelijke visie op het leven na de dood, en wordt inderdaad vaak gebruikt bij afscheid, niet zozeer in de originele geschriften van de kerkvader.] Bron: Google.
Dietrich Bonhoeffer:
Een gelijkenis met bovenstaande tekst komt van Dietirch Bonhoeffer :m
‘Als je van iemand houdt en je bent door de dood van elkaar gescheiden, dan is er op de wereld niets en niemand, die de leegte van de afwezigheid kan vullen.’ Zo begint Dietrich Bonhoeffer zijn aangrijpende gedicht over gemis.
Lees hieronder de volledige tekst.
Als je van iemand houdt
‘Als je van iemand houdt en je bent door de dood van elkaar gescheiden, dan is er op de wereld niets en niemand, die de leegte van de afwezigheid kan vullen.’ Zo begint Dietrich Bonhoeffer zijn aangrijpende gedicht over gemis. Lees hieronder de volledige tekst.
Als je van iemand houdt
‘Als je van iemand houdt en je bent door de dood van elkaar gescheiden, dan is er op de wereld niets en niemand, die de leegte van de afwezigheid kan vullen.’ Zo begint Dietrich Bonhoeffer zijn aangrijpende gedicht over gemis. Lees hieronder de volledige tekst.
Als je van iemand houdt
Als je van iemand houdt
en je bent van hem gescheiden,
kan niets de leegte van zijn afwezigheid vullen;
je moet dat niet proberen,
je moet eenvoudig aanvaarden
en volharden.
Dat klinkt hard,
maar het is een grote troost
want zolang de leegte blijft,
blijf je aldoor met elkaar verbonden.
Het is fout te zeggen:
God vult die leegte.
Hij vult haar helemaal niet,
integendeel.
Hij houdt die leegte leeg
en helpt ons zo
de vroegere gemeenschap met elkaar
te bewaren, zij het dan ook in pijn.
Hoe mooier en rijker de herinneringen,
des te moeilijker de scheiding.
Maar dankbaarheid verandert de
pijn der herinnering in
stille vreugde.
De mooie dingen van vroeger zijn
geen doorn in het vlees,
maar een kostbaar geschenk
dat je meedraagt.
Je moet zorgen dat je niet in
je herinneringen blijft graven en je
erin verliest.
Een kostbaar geschenk
bekijk je niet aldoor,
maar alleen op
bijzondere ogenblikken.
Buiten die ogenblikken
is het een verborgen schat,
een veilig bezit.
Dan wordt het verleden
een blijvende bron van
vreugde en van kracht. (Dietrich Bonhoeffer)
********************
christelijkeinformatiebron 