Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
De jonge monnik vroeg aan de oudere: “Moet ik nu de wereld volledig verzaken?”
“Wees niet bang. Als je werkelijk als christen leeft, zal de wereld jou verzaken.”
++++++
Commentaar:
Deze korte dialoog draagt een diepe spirituele paradox in zich. De jonge monnik verlangt naar zuiverheid en afzondering, misschien uit angst voor de verleidingen van de wereld. Maar de oudere monnik keert het perspectief om: het is niet de mens die de wereld verzaakt, maar de wereld die zich afwendt van degene die werkelijk Christus volgt.
Dit is geen oproep tot wereldvlucht, maar tot radicale navolging. Wie leeft in liefde, waarheid en nederigheid, zal vanzelf botsen met de waarden van macht, bezit en ego. De wereld zal hem niet begrijpen, misschien zelfs afwijzen. Maar dat is geen verlies het is een teken van trouw.
De uitspraak herinnert aan Jezus’ woorden: “Als jullie bij de wereld zouden horen, zou de wereld jullie liefhebben als haar eigen mensen. Maar jullie horen niet bij de wereld; ik heb jullie uit de wereld uitgekozen. Daarom haat de wereld jullie.” (Johannes 15:19)
+++++++++
Gebed
Heer Jezus, leer mij niet bang te zijn voor de wereld, maar ook niet te vluchten uit angst voor haar oordeel.
Laat mij leven zoals U: met open handen, een zacht hart, en een geest die niet buigt voor de machten van deze tijd.
Als de wereld mij verzaakt, wees dan mijn toevlucht. Als ik alleen sta, herinner mij eraan dat ik in Uw liefde geworteld ben.
Maak mijn leven tot een stil getuigenis van Uw waarheid en genade.
En vergeef ons onze schulden, Zoals ook wij vergeven onze schuldenaren.
En leid ons niet in verzoeking,
Maar verlos ons van het kwaad.
Want van U is het Koninkrijk, en de kracht en de heerlijkheid, tot in eeuwigheid. Amen.
[Dit is niet de officiële vertaling, maar een vrije vertaling uit het Engels]
+++++
Wat een schitterende illustratie. Deze afbeelding is niet alleen visueel rijk, maar ook theologisch diepgaand. Het “Onze Vader” staat centraal als een gebed dat alles omvat, en de omlijsting met scènes uit Jezus’ leven maakt het tot een soort visuele catechese.
Reflectie op de afbeelding:
Het gebed als hart van het geloof: Door het “Onze Vader” in het midden te plaatsen, wordt het gepresenteerd als het kloppend hart van het christelijk leven. Alles wat eromheen gebeurt—van de veroordeling tot de opstanding—wordt als het ware gedragen door dit gebed.
De omlijsting vertelt het evangelie: De scènes zoals “De Kruisiging”, “De Opstanding”, “De Hemelvaart” en “Jezus voor Pilatus” vormen een narratief dat ons herinnert aan het lijden, de overwinning en de hoop die in Christus vervuld zijn. Het gebed is dus niet losstaand, maar ingebed in het verhaal van verlossing.
Symboliek van de vrouw bij het altaar: Bovenaan zien we een biddende vrouw met de twee tafelen van de Wet. Dit lijkt te wijzen op de verbinding tussen gebed en gehoorzaamheid, tussen genade en gerechtigheid. Het gebed is niet alleen een smeekbede, maar ook een levenshouding.
Kleuren en florale motieven: De warme kleuren en bloemen rondom het gebed geven het een gevoel van leven, groei en schoonheid. Het is alsof het gebed zelf vrucht draagt in het leven van de bidder.
+++++++++++
Commentaar: Reflectie
Het “Onze Vader” is niet zomaar een gebed—het is een spirituele blauwdruk. Jezus gaf het aan zijn volgelingen als een manier om te bidden die alles omvat: eerbied voor God, verlangen naar Zijn wil, vertrouwen in Zijn voorziening, berouw, vergeving, bescherming en lof.
Wat bijzonder is aan dit gebed: Het begint met gemeenschap: Onze Vader, niet mijn Vader. We bidden als deel van een groter geheel.
Het verbindt hemel en aarde: Gods wil moet niet alleen in de hemel geschieden, maar ook hier, in ons dagelijks leven.
Het vraagt om brood én om vergeving—lichamelijke én geestelijke voeding.
Het eindigt met lof: een erkenning dat alles uiteindelijk van God komt en tot Hem terugkeert.
Het is een gebed dat ons nederig maakt, ons verbindt met anderen, en ons herinnert aan de kracht van genade.
++++++
Gebed geïnspireerd op het Onze Vader:
Lieve Vader in de hemel, U bent heilig en goed, en Uw naam is vol majesteit. Laat Uw koninkrijk zichtbaar worden in ons leven, Laat Uw wil gebeuren in ons hart, in onze keuzes, in onze wereld. Geef ons vandaag wat we nodig hebben—niet alleen brood, maar ook vrede, moed en liefde. Help ons om te vergeven zoals U ons vergeeft, En leid ons weg van alles wat ons van U afhoudt. Bescherm ons tegen het kwaad dat ons wil misleiden.
Want U bent onze kracht, onze hoop, onze eeuwige glorie. In Jezus’ naam, Amen.
******
De tekst “Want van U is het Koninkrijk, en de kracht en de heerlijkheid, tot in eeuwigheid. Amen.” is een doxologie—een liturgische lofprijzing die later aan het Onze Vader is toegevoegd en niet voorkomt in de oudste Bijbelhandschriften.
Oorsprong en achtergrond:
Deze zin komt niet voor in de oudste Griekse manuscripten van het Evangelie volgens Matteüs, waar het Onze Vader staat (Matteüs 6:9–13). De oorspronkelijke tekst eindigt met “maar verlos ons van het kwaad”.
De doxologie werd waarschijnlijk toegevoegd in de vroege christelijke liturgie, als een manier om het gebed af te sluiten met een lofprijzing aan God. Dit was een gebruikelijke praktijk in zowel joodse als christelijke gebedstradities.
De Didache, een vroege christelijke tekst uit de eerste eeuw, bevat een versie van het Onze Vader mét deze doxologie. Dit wijst erop dat de toevoeging al vroeg in de kerkgeschiedenis werd gebruikt, hoewel de Didache zelf pas in de 11e eeuw in geschreven vorm is overgeleverd.
De inhoud van de doxologie lijkt geïnspireerd door het gebed van David in 1 Kronieken 29:11, waar staat: “Van U, HEERE, is de grootheid, de kracht, de heerlijkheid, de overwinning en de majesteit.”
Gebruik in verschillende tradities:
In de protestantse traditie is de doxologie vaak standaard onderdeel van het Onze Vader, zowel in liturgie als in persoonlijke gebed.
In de rooms-katholieke traditie wordt de doxologie meestal apart uitgesproken na een priesterlijke tussenkomst tijdens de mis, en is dus niet direct onderdeel van het gebed zoals het in de Bijbel staat.
Waarom deze toevoeging betekenisvol is:
De doxologie herinnert ons eraan dat alles wat we bidden, gebeurt onder Gods heerschappij, kracht en glorie. Het is een afsluiting die ons gebed teruggeeft aan God, als een daad van aanbidding en vertrouwen.
“Wees geduldig met iedereen, en vooral met jezelf. Laat je niet uit het veld slaan door je tekortkomingen, maar sta telkens moedig op na een val.”
— Franciscus van Sales
++++++
Commentaar:
Deze woorden ademen een diepe innerlijke mildheid. Franciscus van Sales nodigt ons uit tot een houding van geduld, niet alleen tegenover anderen — wat al een spirituele oefening op zich is — maar vooral tegenover onszelf. Dat is vaak het moeilijkst. We zijn geneigd om streng te oordelen over onze fouten, ons falen, onze traagheid in groei. Maar hier klinkt een zachte oproep: laat je niet ontmoedigen. De weg naar innerlijke vrijheid en heiligheid is geen rechte lijn, maar een pad vol vallen en opstaan.
Het “moedig opstaan” na een val is geen daad van trots, maar van vertrouwen — vertrouwen dat Gods genade groter is dan onze zwakheid. Franciscus leert ons dat heiligheid niet bestaat uit perfectie, maar uit volhardende liefde, gedragen door geduld en hoop.
+++++
Gebed:
Lieve God, U kent mijn hart en mijn strijd. Leer mij geduld te hebben met mijn eigen gebrokenheid.
Wanneer ik val, help mij om niet te blijven liggen, maar om moedig op te staan in Uw licht.
Laat Uw genade mijn kracht zijn, en Uw liefde mijn houvast. Geef mij een zacht hart voor anderen,
en een mild hart voor mezelf.
Amen.
++++++++
Wat zegt Henry Nouwen over innerlijke mildheid :
Henri Nouwen spreekt over innerlijke mildheid als een weg naar genezing, vrijheid en het herontdekken van je geliefd-zijn door God. Hij benadrukt dat we onszelf met zachtheid en geduld moeten benaderen, vooral in momenten van kwetsbaarheid.
Innerlijke mildheid volgens Henri Nouwen:
Henri Nouwen, bekend om zijn spirituele diepgang en pastorale tederheid, schreef vaak over de noodzaak om zacht te zijn voor jezelf.
In zijn boek The Inner Voice of Love zegt hij:
“Wanneer je plotseling alles lijkt te verliezen wat je dacht te hebben gewonnen, wanhoop dan niet. Je moet terugvallen en tegenslagen verwachten. Zeg niet tegen jezelf: ‘Alles is verloren. Ik moet helemaal opnieuw beginnen.’ Dat is niet waar. Wat je gewonnen hebt, blijft gewonnen.”
Deze woorden ademen innerlijke mildheid: het vermogen om jezelf niet te veroordelen bij terugval, maar te erkennen dat groei niet lineair is. Nouwen nodigt uit tot een houding van geduld, vertrouwen en zachtheid, waarbij je luistert naar de stem van God die goede dingen over je zegt.
In Hier en Nu schrijft hij:
“God is geen exclusieve God. De God die in ons innerlijk heiligdom woont, is een God van liefde, die in ieder mens aanwezig is.”
Dat betekent: je bent al geliefd, ook in je gebrokenheid. Innerlijke mildheid is dus geen zwakte, maar een spirituele kracht die je verbindt met Gods genade.
Commentaar:
Nouwen leert ons dat zelfverwijt en spirituele perfectionisme ons afsnijden van de bron van liefde. Innerlijke mildheid is een vorm van spirituele nederigheid: erkennen dat we onderweg zijn, dat we geliefd zijn ondanks alles, en dat Gods stem ons niet veroordeelt maar uitnodigt.
Deze mildheid opent de weg naar innerlijke vrijheid, waarin we niet langer leven vanuit angst of prestatie, maar vanuit vertrouwen en overgave.
++++++++
Gebed om innerlijke mildheid:
Goede God, Leer mij luisteren naar Uw zachte stem in mij.
Wanneer ik struikel, herinner mij eraan dat ik Uw geliefde ben.
Geef mij de moed om mezelf met mildheid te benaderen,
zoals U mij benadert — met geduld, tederheid en hoop.
Laat Uw liefde mijn fundament zijn, en Uw genade mijn richting.
De duivel vult onze gedachten vaak met grootse plannen, zodat we, in plaats van onze handen te gebruiken voor het werk dat we wél kunnen doen om onze Heer te dienen, tevreden rusten in het verlangen om onmogelijkheden te verrichten.
St.Teresa van Avila.
++++++++++
Commentaar:
Wat een scherpzinnige en liefdevolle waarschuwing van Teresa. Ze doorziet hoe spirituele trots en illusie ons kunnen afleiden van de eenvoudige, concrete daden van liefde en dienstbaarheid. In plaats van ons te verliezen in grootse visioenen of idealen die buiten ons bereik liggen, nodigt ze ons uit tot nederigheid: doe wat je kunt, hier en nu, met liefde.
Deze gedachte sluit prachtig aan bij haar spiritualiteit van het “kleine werk met grote liefde,” en herinnert ons eraan dat God niet vraagt om heldendaden, maar om trouw in het alledaagse. Het is een uitnodiging tot incarnatie: laat je geloof handen en voeten krijgen in het gewone.
+++++++
Gebed:
Heer van het concrete en het kleine, leer mij de verleiding te weerstaan van grootse dromen
die mij afhouden van het werk dat U mij vandaag toevertrouwt. Laat mij niet rusten in het verlangen
naar het onmogelijke, maar wakker mijn liefde aan voor het eenvoudige, het nabije, het stille.
Geef mij de moed om mijn handen te openen, mijn hart te richten, en U te dienen in de kleine
Antonius zei: “Wie alleen zit en stil is, ontsnapt aan drie oorlogen: horen, spreken en zien. Maar er blijft één strijd die hij voortdurend moet voeren: die tegen zijn eigen hart.”
— St. Antonius de Grote Uitspraken van de Woestijnvaders
++++++++
Commentaar:
Deze uitspraak van Antonius de Grote raakt aan de kern van de monastieke spiritualiteit: de weg naar innerlijke vrede loopt via stilte en afzondering, maar die weg is geen ontsnapping aan alle strijd. Door zich terug te trekken uit de wereld, ontwijkt de monnik de chaos van woorden, beelden en geluiden — de externe prikkels die het hart onrustig maken. Maar juist in die stilte komt de diepere strijd aan het licht: de confrontatie met het eigen hart.
Wat bedoelt Antonius met “strijd tegen het hart”? In de traditie van de Woestijnvaders verwijst dit naar de innerlijke neigingen — trots, begeerte, angst, oordeel, twijfel — die in stilte niet verdwijnen, maar juist zichtbaar worden. De ware ascese is niet het zwijgen van de mond, maar het zuiveren van het hart.
Deze uitspraak nodigt ons uit tot een eerlijke blik naar binnen. Niet om onszelf te veroordelen, maar om met Gods hulp de innerlijke strijd aan te gaan. Stilte is geen doel op zich, maar een ruimte waarin de genade kan werken.
++++++++++
Gebed:
Heer, U die sprak in de stilte van de woestijn, leer mij de kracht van het zwijgen. Help mij los te komen van de ruis van de wereld — van woorden die verwarren, beelden die verleiden, geluiden die afleiden.
Maar meer nog, geef mij moed om mijn hart onder ogen te zien. Waar trots zich verschuilt, waar angst fluistert, waar oordeel groeit — kom daar met Uw licht.
Laat mijn eenzaamheid geen vlucht zijn, maar een plek van ontmoeting met U.
In de stilte van mijn ziel, spreek Uw vrede.
Amen.
+++++++
De uitspraak van Antonius over de strijd tegen het eigen hart sluit aan bij meerdere diepe inzichten van de Woestijnvaders over stilte, innerlijke strijd en de weg naar God. Hier zijn enkele verwante uitspraken en een korte meditatie om ze te verbinden.
Verwante uitspraken van de Woestijnvaders:
Abba Mozes: “Ga naar je cel, en je cel zal je alles leren.” → De cel is niet slechts een fysieke ruimte, maar een innerlijke plek van confrontatie en genade. In de stilte van de cel wordt de mens zichzelf gewaar.
Abba Agathon: “Drie jaar lang droeg ik kiezels in mijn mond om te leren zwijgen.” → Zwijgen is een oefening in zelfbeheersing, maar ook een weg naar het luisteren — naar God en naar het eigen hart.
Abba Poemen: “Als iemand zijn fouten ziet, dan is hij al op weg naar genezing.” → De strijd tegen het hart begint met zelfkennis. Niet om te veroordelen, maar om te openen voor genezing.
Abba Arsenius: “Heer, leid mij hoe ik moet zwijgen.” → Zelfs het zwijgen is een gave. Het vraagt om leiding, om genade, om overgave.
Verband en meditatie:
De Woestijnvaders wisten dat de grootste strijd niet buiten hen lag, maar binnenin. Door zich terug te trekken uit de wereld — uit het horen, spreken en zien — kwamen ze oog in oog te staan met hun diepste verlangens, angsten en gedachten. De cel, de stilte, het zwijgen: het zijn geen einddoelen, maar middelen om het hart te zuiveren en open te stellen voor God.
Antonius’ uitspraak over de strijd tegen het hart is dus geen uitzondering, maar een samenvatting van de hele woestijnspiritualiteit. Het is een uitnodiging om niet te vluchten voor onszelf, maar om in de stilte de ontmoeting met God te zoeken — en daarin getransformeerd te worden.
+++++
Gebed in verbondenheid:
Eeuwige, U die woont in de stilte van het hart, leer mij terug te keren naar mijn cel, naar die plek waar ik U kan ontmoeten.
Geef mij de moed om te zwijgen, om niet te vluchten in woorden of beelden, maar stil te worden voor Uw aangezicht.
Laat mij mijn hart niet vrezen, maar het zien zoals U het ziet — met waarheid, met genade, met hoop.
In de strijd tegen mijn eigen hart, wees mijn kracht, mijn licht, mijn vrede.
“En ik zag de rivier waarover elke ziel moet passeren om het koninkrijk van de hemel te bereiken, en de naam van die rivier was lijden. En ik zag een boot die zielen over de rivier droeg, en de naam van die boot was liefde.”
— Johannes van het Kruis
+++++++
Commentaar
Dit beeld is diep mystiek en tegelijk verrassend eenvoudig. Johannes van het Kruis, bekend om zijn poëtische en ascetische spiritualiteit, verbindt hier twee ogenschijnlijk tegengestelde krachten: lijden en liefde.
De rivier van lijden: Het leven zelf, met zijn pijn, verlies, onzekerheid en innerlijke strijd. Niemand kan het vermijden; het is de weg die elke ziel moet gaan.
De boot van liefde: Niet een ontsnapping aan het lijden, maar een manier om erdoorheen gedragen te worden. Liefde maakt het lijden niet minder reëel, maar het transformeert het: van een obstakel tot een doorgang.
In deze metafoor ligt een diepe troost: we hoeven het lijden niet alleen te dragen. Liefde — goddelijke liefde, menselijke liefde, mededogen — is het voertuig dat ons helpt over te steken. Het is niet de afwezigheid van pijn, maar de aanwezigheid van genade.
+++++++
GEBED:
Eeuwige Liefde,
U die ons draagt over de rivier van lijden,
leer mij vertrouwen op de boot die U zelf bent.
Wanneer ik de stroom voel trekken,
en de diepte mij angst inboezemt,
herinner mij eraan dat ik niet alleen ben.
Laat mijn hart zacht blijven,
zelfs wanneer de golven slaan.
Laat mijn liefde groeien,
zelfs wanneer het lijden spreekt.
Maak van mijn wonden bruggen,
van mijn tranen een doop,
van mijn reis een lofzang
op Uw stille aanwezigheid.
Vandaag wil ik niet vluchten voor het lijden,
maar mij laten dragen door de liefde.
Amen.
**********************
Hier volgt een retraite met zeven meditaties rond Johannes van het Kruis—een mystieke gids voor de week, telkens met een citaat, reflectie en gebed.
Je kunt ze gebruiken als ochtendstart, avondbezinning, of als stille pauze midden in de dag.
Dag 1 – Maandag:
“Om tot het bezit van alles te komen, moet men het bezit van alles niet willen.”
Reflectie: Vrijheid begint waar gehechtheid eindigt. Johannes nodigt uit tot een leeg hart, niet als armoede, maar als ruimte voor God.
Gebed:
Maak mijn handen leeg, Heer, zodat Gij ze kunt vullen met Uw liefde. Laat mijn hart rusten in het niet-bezitten, en vertrouwen dat Gij genoeg zijt.
Dag 2 – Dinsdag:
“De nacht zuivert de ziel van alles wat geen God is.”
Reflectie: De geestelijke nacht is geen straf, maar een doorgang. In het duister leert de ziel haar ware verlangen kennen.
Gebed:
In de stilte van de nacht, zuiver mij van alles wat mij van U afhoudt. Laat Uw verborgen aanwezigheid mijn enige zekerheid zijn.
Dag 3 – Woensdag:
“Waar geen liefde is, leg liefde, en je zult liefde vinden.”
Reflectie: Liefde is geen reactie, maar een keuze. Johannes leert dat liefde niet wacht, maar begint.
Gebed:
Leer mij liefhebben waar ik weerstand voel. Laat mijn hart een bron zijn, zelfs waar dorheid heerst.
Dag 4 – Donderdag
“God is als een bron die altijd overstroomt, maar alleen het lege vat kan gevuld worden.”
Reflectie: Innerlijke leegte is geen tekort, maar een uitnodiging. Alleen wie loslaat, kan ontvangen.
Gebed:
Maak mij leeg van eigen wil, zodat Uw genade mij kan vullen. Laat mijn dorst mij leiden naar U.
Dag 5 – Vrijdag:
“De ziel die zich aan niets hecht, bezit alles in vrijheid.”
Reflectie: Hechting bindt, liefde bevrijdt. Johannes toont dat ware rijkdom ligt in innerlijke vrijheid.
Gebed:
Bevrijd mij van wat mij vasthoudt. Laat mijn ziel rusten in Uw vrede, vrij om U te dienen in liefde.
Dag 6 – Zaterdag
“Het is beter een beetje licht te ontvangen dan veel te weten.”
Reflectie: Mystiek is geen kennis, maar ontmoeting. Johannes herinnert ons dat één straal van God meer zegt dan duizend woorden.
Gebed:
Geef mij Uw licht, Heer, al is het maar een glimp. Laat het mijn weg verlichten en mijn hart verwarmen.
Dag 7 – Zondag
“In stilte en vertrouwen wordt de ziel vernieuwd.”
Reflectie: De sabbat van de ziel is stilte. Johannes nodigt uit tot rust in God, waar het hart opnieuw geboren wordt.
Gebed:
In Uw stilte vind ik leven. In Uw rust word ik vernieuwd. Laat mijn ziel sabbat vieren in Uw liefdevolle aanwezigheid.
“In de schemering van het leven zal God ons niet oordelen op onze aardse bezittingen en menselijke successen, maar op hoeveel we hebben liefgehad.”
— Johannes van het Kruis
+++++++
Commentaar:
Deze uitspraak raakt de kern van christelijke spiritualiteit: liefde als het ultieme criterium van ons leven. Johannes van het Kruis, mysticus en karmeliet, herinnert ons eraan dat alle uiterlijke prestaties, rijkdom en status uiteindelijk verbleken in het licht van Gods liefdevolle blik. Wat blijft, is de mate waarin we ons hart hebben geopend—voor God, voor anderen, voor onszelf.
In de traditie van de contemplatieven is liefde geen vluchtige emotie, maar een bewuste keuze, een dagelijkse overgave. Liefde is het vuur dat zuivert, het licht dat leidt, de brug tussen hemel en aarde. Johannes nodigt ons uit om ons leven te herijken: niet op basis van wat we hebben bereikt, maar op basis van hoe we hebben bemind.
++++++++++++++
Gebed:
God van liefde, In de stilte van deze avond, herinner ik mij dat U niet kijkt naar mijn prestaties,
maar naar mijn hart. Help mij om lief te hebben zoals U liefhebt—zonder voorbehoud, zonder
oordeel, met open handen. Laat mijn leven een antwoord zijn op Uw genade, Zodat ik, in de
schemering van mijn dagen, mag rusten in de zekerheid dat ik heb liefgehad.
christelijkeinformatiebron 