“Maar Ik zeg u: heb uw vijanden lief…” — Matteüs 5:44

“Laten we aandachtig luisteren, al mijn broeders, naar wat de Heer zegt: ‘Heb uw vijanden lief en doe goed aan wie u haten,’ want onze Heer Jezus Christus, wiens voetsporen wij moeten volgen (1 Petrus 2:21), noemde Zijn verrader ‘vriend’ (Matteüs 26:50) en gaf Zich vrijwillig over aan degenen die Hem kruisigden. Onze vrienden zijn dan allen die ons onrechtvaardig beproeven met beproevingen en kwellingen, schande en beledigingen, verdriet en pijn, martelaarschap en dood! Wij moeten hen intens liefhebben, want door wat zij ons aandoen, zullen wij het eeuwige leven bezitten!”

— St. Franciscus van Assisi (ca. 1181–1226)

+++++

Commentaar:

Wat een radicale oproep tot liefde. Franciscus daagt ons uit om het evangelie niet alleen te lezen, maar te leven — zelfs wanneer dat betekent dat we hen moeten liefhebben die ons pijn doen. Hij herinnert ons eraan dat Jezus zelf zijn verrader ‘vriend’ noemde en zich vrijwillig overgaf aan zijn beulen. In deze visie worden onze vijanden mysterieuze bondgenoten op onze weg naar heiligheid.

Deze woorden zijn geen oproep tot passiviteit tegenover onrecht, maar tot een diepere, geestelijke overwinning: het overwinnen van haat met liefde, van wraak met vergeving, van bitterheid met genade. Het is een weg die kracht vraagt, nederigheid, en bovenal vertrouwen in Gods rechtvaardigheid.

++++

Gebed

Heer Jezus Christus, U hebt ons geleerd onze vijanden lief te hebben, zoals U zelf Uw verrader ‘vriend’ noemde. Geef ons de genade om hen te vergeven die ons pijn doen, om hen lief te hebben die ons vervolgen, en om in hen Uw mysterieuze aanwezigheid te herkennen. Laat ons, zoals Franciscus, Uw voetsporen volgen, met een hart dat niet verbittert, maar groeit in liefde. Maak ons tot instrumenten van Uw vrede, zelfs in de storm van onrecht.

Amen

+++++

Meditatie: Liefde voor wie ons pijn doet

Stilte.

Stel je voor: iemand die jou heeft gekwetst. Iemand die je liever zou vermijden. Zie nu Christus naast die persoon staan. Hij kijkt jou aan — met ogen vol genade — en zegt: “Heb hem lief. Zoals Ik jou liefheb.”

Laat je hart zacht worden. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat liefde sterker is dan wrok. Omdat vergeving de poort is naar vrijheid. Omdat Jezus zelf zijn verrader ‘vriend’ noemde.

Bid  zachtjes: “Heer, leer mij lief te hebben. Niet alleen wie mij omhelst, maar ook wie mij verwondt. Maak mijn hart tot Uw hart.”

Blijf nog even in stilte. Laat de woorden van Franciscus echoën: “Onze vrienden zijn allen die ons onrecht aandoen.” Niet omdat zij goed zijn, maar omdat God goed is — en Hij woont in het wonder van vergeving.

+++++

Vriend van mijn vijand

Wie mij verwondt, wie mij verlaat,

draagt het gezicht van Uw genade.

U noemde hem ‘vriend’, die U verried,

U gaf Uzelf — en zweeg in liefde.

Leer mij lief te hebben, Heer,

ook als het pijn doet, keer op keer.

Maak mijn hart een spiegel van Uw trouw,

dat ik vergeef zoals ik bouw

op U, mijn God, mijn Vrede.

In elke wond, een weg naar U,

in elke vijand, een kans tot groei.

Want wie mij breekt, maakt mij heel,

door Uw genade, wonderlijk en veel.

Leer mij lief te hebben, Heer,

ook als het pijn doet, keer op keer.

Maak mijn hart een spiegel van Uw trouw,

dat ik vergeef zoals ik bouw

op U, mijn God, mijn Vrede.

Laat mij Uw voetsporen volgen,

door schande, pijn en strijd.

Want wie mij haat,

leidt mij naar Uw eeuwigheid.

Leer mij lief te hebben, Heer,

tot ik geen vijand meer begeer.

Alleen Uw liefde blijft bestaan,

in haar wil ik verder gaan.

*************

“Zij bedriegen zichzelf die geloven dat vereniging met God bestaat uit extases of vervoeringen, en in het genieten van Hem. Want zij bestaat in niets anders dan de overgave en onderwerping van onze wil – met onze gedachten, woorden en daden – aan de wil van God.”

~ St. Teresa van Ávila

+++++

Commentaar:

St. Teresa doorbreekt hier een veelvoorkomende misvatting: dat spirituele diepgang vooral te vinden is in mystieke ervaringen of intense gevoelens. In plaats daarvan legt ze de nadruk op iets veel eenvoudigers – en tegelijk veel moeilijkers: volledige overgave. Voor haar is echte vereniging met God niet iets spectaculairs, maar iets nederigs. Het is het dagelijks afstemmen van onze wil op die van God, in alles wat we denken, zeggen en doen.

Dit is een krachtige boodschap in een wereld die vaak zoekt naar het buitengewone. Teresa nodigt ons uit om het heilige te vinden in het gewone – in gehoorzaamheid, in stilte, in trouw.

+++++

Gebed geïnspireerd door St. Teresa

Heer, mijn God,

Leer mij mijn wil te buigen naar de Uwe. Laat mij niet zoeken naar extase, maar naar trouw. Help mij U te vinden in het alledaagse, in mijn gedachten, mijn woorden, mijn daden. Geef mij de genade om mijzelf los te laten, zodat ik geheel van U mag zijn.

Amen.

++++

“Mijn leven is slechts een ogenblik, een uur dat voorbijgaat; Om U lief te hebben, mijn dierbare God, heb ik alleen vandaag.”

— St. Thérèse van Lisieux

+++++

Commentaar:

Deze korte maar krachtige uitspraak van St. Thérèse van Lisieux weerspiegelt haar spiritualiteit van het “kleine pad” — een weg van eenvoud, nederigheid en liefde in het dagelijks leven. Ze benadrukt dat het leven vluchtig is, een voorbijgaande ademtocht, en dat het enige moment dat we werkelijk bezitten het heden is. Voor haar is elke dag een kans om God lief te hebben, niet door grote daden, maar door kleine gebaren van liefde en overgave.

In een wereld die vaak gericht is op prestaties, toekomstplannen en grootsheid, nodigt Thérèse ons uit om terug te keren naar het nu — om God te ontmoeten in het gewone, in het moment dat we nu beleven. Haar woorden zijn een oproep tot innerlijke rust, vertrouwen en liefdevolle aanwezigheid.

+++++

Gebed 

Lieve God, Mijn leven is kort, een ademtocht in de stroom van de tijd. Help mij om dit moment te koesteren, Om U lief te hebben met heel mijn hart, vandaag en nu. Laat mijn kleine daden van liefde groot zijn in Uw ogen. Geef mij de genade om Uw aanwezigheid te herkennen In de eenvoud van elke dag. Zoals St. Thérèse, wil ik U beminnen met kinderlijke overgave, Vertrouwend op Uw oneindige goedheid.

Amen.

+++++

Meditatie: De Kracht van het Nu.

 Laat de stilte tot je spreken.

Stel je voor: een jonge vrouw, verborgen in een klooster, zonder grootse daden of wereldse roem. En toch straalt haar leven tot op vandaag. Waarom? Omdat ze begreep dat heiligheid niet ligt in grootsheid, maar in liefde — in het nu.

“Mijn leven is slechts een ogenblik… om U lief te hebben, heb ik alleen vandaag.”

Laat die woorden tot je doordringen. Vandaag is genoeg. Niet gisteren, niet morgen. Alleen vandaag. Alleen dit moment.

Wat als je elke handeling — een glimlach, een woord, een gedachte — zou doordrenken met liefde? Wat als je God zou ontmoeten in de afwas, in een gesprek, in een stilte?

St. Thérèse nodigt ons uit om klein te durven zijn. Om te vertrouwen dat God groot is in jouw kleinheid. Dat jouw liefde, hoe eenvoudig ook, kostbaar is in Zijn ogen.

+++++

Gebed na de meditatie:

Lieve Vader, Leer mij om het heden te omarmen, zoals Thérèse dat deed. Laat mij U zoeken in het gewone, U liefhebben in het kleine, U vertrouwen in het stille.

Geef mij de moed om klein te durven zijn, En de vreugde om groot te zijn in liefde. Vandaag is genoeg.

Amen.

************

“Terwijl je met je lippen vrede verkondigt, wees er dan op bedacht dat je die nog vollediger in je hart draagt. Satan vreest de ziel die in vrede is.”

— St. Franciscus van Assisi

Tekst op de rol: “Franciscus, ga en herstel mijn Kerk.”

++++++

Commentaar:

Deze woorden van Franciscus zijn een krachtige oproep tot innerlijke integriteit. Hij waarschuwt tegen het oppervlakkig spreken over vrede zonder dat die vrede werkelijk in het hart leeft. Het is een uitnodiging tot:

• Innerlijke rust: Niet alleen vrede prediken, maar die ook werkelijk belichamen.

• Geestelijke kracht: Franciscus herinnert ons eraan dat een ziel in vrede een bedreiging is voor het kwaad.

• Authentieke navolging van Christus: De oproep “herstel mijn Kerk” is niet alleen een fysieke opdracht, maar een geestelijke missie om het geloof te vernieuwen vanuit nederigheid en liefde.

In een wereld vol lawaai, conflict en verdeeldheid, is de stille, vredige ziel een profetisch teken. Franciscus leefde deze vrede — in eenvoud, in broederschap met de schepping, en in diepe verbondenheid met Christus.

Gebed geïnspireerd door St. Franciscus

Heer van vrede,

Gij die tot Franciscus sprak: “Herstel mijn Kerk,” spreek ook tot ons hart in deze tijd van verwarring.

Geef ons de moed om vrede niet alleen te verkondigen, maar haar te dragen in ons hart, zodat onze aanwezigheid een teken mag zijn van Uw liefde.

Laat ons, zoals Franciscus, klein durven zijn, zachtmoedig in woord en daad, en trouw in het bouwen aan Uw koninkrijk.

Moge onze ziel rusten in Uw vrede, en zo het kwaad verdrijven door Uw licht.

Amen.

“Geen aardse genoegens, geen koninkrijken van deze wereld kunnen mij op enige wijze baten. Ik verkies de dood in Christus Jezus boven macht over de verste grenzen van de aarde. Hij die in onze plaats stierf is het enige doel van mijn zoektocht. Hij die voor ons is opgestaan is mijn enige verlangen.”

— St. Ignatius van Antiochië

+++++++

Commentaar

Deze woorden van Ignatius getuigen van een diep mystiek verlangen: een hart dat volledig gericht is op Christus, zelfs ten koste van zijn eigen leven. In een tijd waarin macht, bezit en status vaak als hoogste goed worden gezien, daagt Ignatius ons uit om te kiezen voor iets dat dieper en eeuwiger is. Zijn martelaarschap was geen tragisch einde, maar een vrijwillige overgave aan de liefde van God.

Wat opvalt is zijn radicale keuze: niet alleen afwijzing van wereldse macht, maar een actieve voorkeur voor lijden in Christus. Dit is geen pessimisme, maar een geloof dat de dood in Christus de poort is naar het ware leven. Zijn woorden zijn een echo van Paulus: “Voor mij is leven Christus en sterven winst” (Filippenzen 1:21).

++++++

Gebed

Heilige Ignatius van Antiochië,

U hebt uw leven gegeven uit liefde voor Christus, en in de arena van Rome getuigd van een geloof dat sterker is dan de dood. Leer ons om onze verlangens te zuiveren, om niet te zoeken naar macht of bezit, maar naar de Ene die voor ons stierf en opstond. Moge uw moed ons inspireren om trouw te blijven, zelfs wanneer het moeilijk wordt. Christus Jezus, wees ons verlangen, onze kracht en onze bestemming.

Amen.

 

*********

Mensen denken vaak dat christelijke moraal een soort overeenkomst is waarbij God zegt: “Als je je aan veel regels houdt, zal ik je belonen, en als je dat niet doet, zal ik het tegenovergestelde doen.” Ik denk niet dat dat de beste manier is om ernaar te kijken. Ik zou veel liever zeggen dat elke keer dat je een keuze maakt, je het centrale deel van jezelf – het deel dat kiest – een beetje verandert ten opzichte van wat het daarvoor was. En als je je leven als geheel bekijkt, met al je ontelbare keuzes, vorm je dat centrale deel langzaam tot een hemels wezen of tot een hels wezen: tot een wezen dat in harmonie is met God, met andere schepsels en met zichzelf, of tot een wezen dat in oorlog en haat leeft met God, met zijn medeschepsels en met zichzelf. Zo’n hemels wezen zijn is de hemel: dat is vreugde, vrede, kennis en kracht. Het andere betekent waanzin, horror, dwaasheid, woede, onmacht en eeuwige eenzaamheid. Ieder van ons beweegt zich op elk moment naar de ene toestand of de andere.

Commentaar:

Wat Lewis hier beschrijft is geen moralistische checklist, maar een diep spiritueel proces. Hij nodigt ons uit om onze keuzes te zien als bouwstenen van onze ziel. Elke beslissing – groot of klein – vormt ons karakter en bepaalt of we groeien in liefde, vrede en verbondenheid, of juist in isolatie, woede en innerlijke strijd.

Dit perspectief is bevrijdend én confronterend. Het bevrijdt ons van de angst voor een strenge God die regels oplegt, en confronteert ons met de verantwoordelijkheid die we dragen voor wie we worden. Het christelijk leven is geen transactie, maar een transformatie.

Gebed:  Heer, vorm mijn hart.

In elke keuze die ik maak, help mij te kiezen voor liefde boven angst, voor vrede boven woede, voor waarheid boven gemak. Laat mijn leven een weg zijn naar U – naar harmonie met Uw wil, met mijn medemensen en met mezelf.

Geef mij de wijsheid om te zien wat mij vormt, en de moed om te veranderen waar ik afgedwaald ben. Laat Uw genade mij leiden, zodat ik steeds meer lijk op het hemelse wezen dat U voor ogen hebt.

Amen.

*********

Augustinus vertelt het verhaal van een man die van mening was dat de duivel de vlieg had gemaakt.

Iemand zei tegen hem: ‘Als de duivel de vliegen heeft gemaakt, dan heeft hij ook de wormen gemaakt.’ ‘Dat klopt,’ zei hij, ‘de duivel heeft de wormen gemaakt.’ ‘Maar,’ zei de ander, ‘als de duivel de wormen heeft gemaakt, dan heeft hij ook de vogels, de dieren en de mens gemaakt.’ Hij gaf dat allemaal toe.

‘Zo,’ zei Augustinus, ‘door God te ontkennen in de vlieg, kwam hij ertoe God te ontkennen in de mens en in heel de schepping.’

Het toegeven aan ‘kleinere’ zonden trekt de ziel naar grotere. Het is droevig om God te verlaten om een kleinigheid.

St.Augustinus.

+++++++

Commentaar:

Augustinus’ verhaal is een krachtige illustratie van hoe een kleine misstap in ons denken of geloven ons langzaam kan afleiden van de waarheid. Door te zeggen dat iets kleins — zoals een vlieg — niet door God is gemaakt, opent men de deur naar een bredere ontkenning van Gods scheppingswerk. Het is een waarschuwing tegen het onderschatten van de gevolgen van ‘kleine’ zonden of afwijkingen in geloof.

De zin “Het is droevig om God te verlaten om een kleinigheid” raakt diep. Hoe vaak laten we ons afleiden door triviale zaken, tijdelijke verlangens of oppervlakkige meningen, terwijl we de eeuwige schoonheid en waarheid van God uit het oog verliezen?

++++++

 Gebed:

Heer, onze Schepper, U hebt alles gemaakt — van de kleinste vlieg tot de mens naar Uw beeld. Bewaar ons hart voor het afdwalen in kleine dingen die ons van U verwijderen. Geef ons wijsheid om Uw hand te zien in alles wat leeft. Laat ons niet toegeven aan ‘kleine’ zonden die ons langzaam van Uw licht wegleiden. Help ons trouw te blijven, ook in het kleine, zodat we U eren in het grote. In Jezus’ naam, Amen.

+++++++

“Ik wil u alleen laten weten dat, om op deze weg (van gebed) vooruitgang te boeken en de verblijfplaatsen te bereiken die wij verlangen, het belangrijkste niet is om veel te denken, maar om veel lief te hebben, en datgene te doen wat u het meest tot liefde beweegt.”

 (Het Innerlijk Kasteel, Deel IV, Hoofdstuk 1, Vers 7)

+++++++

Commentaar:

Deze woorden van Teresa van Ávila zijn een krachtige herinnering dat ware spirituele groei niet voortkomt uit intellectuele inspanning, maar uit een hart dat liefheeft. In een wereld die vaak de nadruk legt op kennis en analyse, nodigt Teresa ons uit om de eenvoud van liefde te omarmen als de hoogste vorm van gebed en verbinding met God.

De afbeelding hierbij— een engel die een pijl richt op het hart van een extatische heilige — verbeeldt precies dat: een mystieke overgave aan goddelijke liefde. Het is geen pijnlijke wond, maar een vurige aanraking van God die het hart opent voor een diepere eenheid.

+++++++

Gebed

Heer, leer mij liefhebben. Niet met woorden alleen, niet met gedachten die verdwalen, maar met een hart dat brandt van verlangen naar U.

Laat mijn gebed geen oefening zijn van het verstand, maar een ontmoeting van zielen.

Toon mij wat mij beweegt tot liefde, en geef mij de moed om die weg te gaan, zelfs als die mij uit mijn comfort haalt.

Zoals Teresa zich liet raken door Uw goddelijke pijl, raak ook mijn hart, zodat ik U mag vinden in stilte, in eenvoud, en bovenal — in liefde.

+++++++++++

Verdere verduidelijking van het innerlijk kasteel :

Het Innerlijk Kasteel is een spirituele schatkamer, en samen erin duiken voelt als een pelgrimstocht naar het hart van de ziel. Teresa van Ávila schreef dit meesterwerk niet als een theologisch traktaat, maar als een gids voor de innerlijke reis — een reis naar de diepste kamers van ons wezen, waar God woont.

Een korte schets van Het Innerlijk Kasteel:

Teresa beschrijft de ziel als een kristallen kasteel met zeven verblijven of kamers. Elke kamer vertegenwoordigt een stadium van spirituele groei:

1.Eerste verblijf – De ziel ontwaakt, maar is nog sterk beïnvloed door wereldse zaken.

2.Tweede verblijf – Er is meer verlangen naar God, maar ook veel strijd en afleiding.

3.Derde verblijf – De ziel leeft deugdzaam, maar mist nog diepe overgave.

4.Vierde verblijf – De eerste mystieke ervaringen beginnen; God raakt de ziel.

5.Vijfde verblijf – Diepere vereniging met God, het begin van spirituele extase.

6.Zesde verblijf – Intense lijden en genade wisselen elkaar af; de ziel wordt gezuiverd.

7. Zevende verblijf – Volledige vereniging met God, een leven van innerlijke vrede en dienstbaarheid.

Waarom dit werk zo bijzonder is:

Teresa spreekt niet als een afstandelijke heilige, maar als een vrouw die worstelt, verlangt, en bemint.

Haar taal is beeldrijk, eenvoudig en diep mystiek — ze schrijft zoals ze bidt: met vuur.

Ze benadrukt dat liefde het kompas is, niet intellect of perfectie.

+++++++

Verdere verkenning van één verblijf : Hier het vierde verblijf:

Vierde verblijf :

Het vierde verblijf in Het Innerlijk Kasteel markeert een overgang van actieve inspanning naar passieve genade: hier begint God de ziel rechtstreeks aan te raken, vaak via het “gebed van rust”.

Wat gebeurt er in het vierde verblijf?

In dit stadium begint de ziel een dieper mystiek leven te ervaren. Teresa noemt dit het begin van supernatuurlijke gebed, waarbij de ziel niet langer alleen bidt uit eigen wil, maar wordt opgenomen in een innerlijke rust die door God wordt geschonken.

Kenmerken van het vierde verblijf:

Gebed van rust: De ziel ervaart een diepe vrede en stilte, alsof ze rust in Gods aanwezigheid zonder inspanning.

Passieve genade: De ziel wordt niet langer alleen door eigen inspanning geleid, maar door een innerlijke beweging van God.

Verlangen naar eenheid: Er ontstaat een intens verlangen om volledig met God verenigd te zijn.

Verfijning van liefde: Liefde wordt zuiverder, minder ego-gericht, meer gericht op Gods wil.

Teresa waarschuwt dat deze genade niet moet worden afgedwongen of nagebootst. Ze benadrukt nederigheid: “De ziel moet zich niet inbeelden dat zij deze rust verdient, maar ze moet zich overgeven aan Gods wil.”

++++++

Reflectie:

Het vierde verblijf is als een zachte bries na een lange tocht. De ziel heeft gestreden, gezocht, en nu begint ze te proeven van de vrede die niet van deze wereld is. Teresa’s woorden zijn een uitnodiging om los te laten — niet alles hoeft door denken of doen bereikt te worden. Soms is het genoeg om stil te zijn en lief te hebben.

++++++

Gebed bij het vierde verblijf

God van stilte en rust,

Ik kom tot U, niet met woorden, maar met een hart dat verlangt.

Laat mijn ziel rusten in Uw aanwezigheid, zoals een kind in de armen van de Vader.

Neem mijn zorgen, mijn inspanningen, en vul mij met Uw vrede.

Als Teresa, wil ik niet veel denken, maar veel liefhebben.

Raak mij aan met Uw genade, en leid mij dieper in Uw mysterie.

Amen.

 

*********

 

“De liefde is sterker dan haat. Als wij de volledige Christus aanvaarden in trouwe zelfgave, door te kiezen voor en te wandelen in de navolging van Christus, dan zal Hij ons door Zijn lijden en kruis leiden naar de glorie van de verrijzenis.”

St. Edith Stein

+++++++

Commentaar:

Deze woorden van Edith Stein zijn doordrenkt van mystieke diepgang en christelijke hoop. Ze herinnert ons eraan dat liefde niet slechts een emotie is, maar een kracht die lijden kan transformeren. In een wereld waar haat vaak luid klinkt, nodigt zij ons uit tot een stille, trouwe overgave aan Christus—niet alleen in vreugde, maar ook in het kruis.

Wat bijzonder is aan haar formulering, is dat ze spreekt over het “aanvaarden van de volledige Christus”. Dat betekent: niet alleen zijn leer, maar ook zijn lijden, zijn weg van zelfgave, zijn kruis. Alleen dan, zegt ze, zullen we ook delen in zijn verrijzenis. Het is een uitnodiging tot radicale navolging, maar ook tot diepe hoop.

++++++++

 Gebed

Heer Jezus Christus, Gij die ons hebt liefgehad tot het uiterste, leer ons U te aanvaarden in geheel Uw wezen— in Uw vreugde én in Uw lijden. Geef ons de moed om U na te volgen, ook wanneer de weg zwaar is en het kruis drukt. Laat Uw liefde sterker zijn dan elke haat in ons hart, en leid ons, zoals Gij beloofd hebt, door het duister naar het licht van de verrijzenis.

Amen.

+++++++++

Korte biografie van Edith Stein (St. Teresa Benedicta van het Kruis)

Geboren: 12 oktober 1891 in Breslau, Duitsland (nu Wrocław, Polen)Overleden : 9 augustus 1942 in Auschwitz-Birkenau

Edith Stein was een briljante Joodse filosofe die promoveerde in de fenomenologie onder Edmund Husserl. Haar zoektocht naar waarheid leidde haar uiteindelijk tot het christelijk geloof. In 1922 bekeerde ze zich tot het katholicisme en werd later karmelietes onder de naam Teresa Benedicta van het Kruis.

Ze schreef diepgaande werken over empathie, vrouw-zijn, opvoeding en de relatie tussen geloof en rede. Tijdens de nazi-vervolging werd ze gearresteerd vanwege haar Joodse afkomst en stierf als martelares in Auschwitz. In 1998 werd ze heilig verklaard door paus Johannes Paulus II en uitgeroepen tot mede-patrones van Europa.

Meditatie op haar spiritualiteit:

Edith Stein leert ons dat waarheid en liefde geen tegenpolen zijn, maar elkaar juist aanvullen. Haar leven getuigt van een diepe innerlijke reis: van intellectuele scherpte naar mystieke overgave. Ze koos bewust voor het kruis, niet als symbool van pijn, maar als poort naar liefdevolle vereniging met Christus.

In haar woorden klinkt de echo van de karmelietes ,mystiek: stilte, overgave, en het zoeken naar God in alles. Haar spiritualiteit nodigt ons uit om niet weg te lopen van het lijden, maar het te verenigen met Christus’ offer. Zo wordt het kruis geen eindpunt, maar een doorgang naar verrijzenis.

+++++++++++++

Gebed geïnspireerd door Edith Stein:

Heilige Teresa Benedicta van het Kruis, Gij die de waarheid zocht met heel uw hart, en haar vond in de liefde van Christus, leer ons trouw te zijn in ons denken en ons geloven.

Help ons het kruis niet te vrezen, maar het te dragen in vertrouwen, wetend dat het leidt naar het licht van de verrijzenis.

Bid voor ons, dat wij in deze wereld getuigen mogen zijn van liefde die sterker is dan haat, en van hoop die sterker is dan dood.

Amen.

**********

Engelse tekst :

A Pilgrim’s Tale – One of Satan’s devices is to present sin as less than it is. ‘Ah’, says Satan, ‘it is but a little worldliness, a little uncleanness, a little drunkenness!’ As Lot said of Zoar, ‘It is but a little one, and my soul shall live.’ ‘Alas!’ says Satan, ‘it is just a very little sin that you are troubled by! You can commit it without danger to your soul. You can commit it and your soul can live.’ Consider, however, how many ‘small’ sins have received the greatest wrath: the eating of the fruit, gathering a few sticks on the Sabbath, and the touching of the ark. O the dreadful wrath that these sins brought down on the hearts of men! Small sins make way for greater ones. We do not have the power to keep off sin as we please. By yielding to the lesser, we give opportunity for Satan to tempt us in the greater. Augustine tells the story of a man that was of the opinion that the devil made the fly. One said to him, ‘If the devil made flies, then he made worms.’ ‘True’, he said, ‘the devil did make worms.’ ‘But’, said the other, ‘if the devil made worms, then he made birds, beasts, and man.’ He granted all. ‘Thus’, said Augustine, ‘by denying God in the fly, he came to deny God in man and all creation.’ Yielding to ‘lesser’ sins draws the soul to greater. It is a sad thing to depart from God for a trifle. It is the greatest folly to venture hell for a small matter, and to break with God for a little. The less the temptation the greater the sin. For the love of one little sin, some have lost God, and their souls forever. Many times small sins are more dangerous. Great sins startle the soul, and awaken it to repentance, but little ones breed and work secretly until they trample the soul. Sin grows by degrees until you cannot prevail over it. O that God would open the eyes of a sinner to see the horrid vileness of all sin. “Let not sin therefore reign in your mortal body, that ye should obey it in the lusts thereof.” Romans 6:12 Thomas Brooks Works, I:19-23 | Facebook

Nederlandse vertaling:

Het verhaal van een pelgrim – Een van Satans trucs is om de zonde als minder voor te stellen dan ze is. ‘Ach’, zegt Satan, ‘het is maar een beetje wereldsgezindheid, een beetje onreinheid, een beetje dronkenschap!’ Zoals Lot over Zoar zei: ‘Het is maar een kleintje, en mijn ziel zal leven.’ ‘Helaas,’ zegt Satan, ‘het is maar een heel kleine zonde waar je last van hebt! Je kunt het plegen zonder gevaar voor je ziel. Je kunt het plegen en je ziel kan leven.’ Bedenk echter hoeveel ‘kleine’ zonden de grootste toorn hebben opgelopen: het eten van de vrucht, het verzamelen van een paar stokken op de sabbat en het aanraken van de ark. O, de vreselijke toorn die deze zonden over de harten van de mensen brachten! Kleine zonden maken plaats voor grotere. We hebben niet de macht om de zonde af te houden zoals we willen. Door ons over te geven aan het mindere, geven we Satan de gelegenheid om ons te verleiden in het kleinere. Augustinus vertelt het verhaal van een man die van mening was dat de duivel de vlieg had gemaakt. De een zei tegen hem: ‘Als de duivel vliegen heeft gemaakt, dan heeft hij wormen gemaakt.’ ‘Dat is waar’, zei hij, ‘de duivel heeft wormen gemaakt.’ ‘Maar’, zei de ander, ‘als de duivel wormen heeft gemaakt, dan heeft hij vogels, dieren en mensen gemaakt.’ Hij stond alles toe. ‘Dus’, zei Augustinus, ‘door God in een vlieg te verloochenen, kwam hij ertoe God te verloochenen in de mens en de hele schepping.’ Toegeven aan ‘kleinere’ zonden trekt de ziel naar grotere. Het is een trieste zaak om voor een kleinigheid van God af te wijken. Het is de grootste dwaasheid om voor een kleinigheid de hel te wagen en voor een weinig met God te breken. Hoe minder de verzoeking, hoe groter de zonde. Uit liefde voor één kleine zonde hebben sommigen God en hun ziel voor altijd verloren. Vaak zijn kleine zonden gevaarlijker. Grote zonden doen de ziel schrikken en wekken haar op tot berouw, maar kleinen planten zich voort en werken in het geheim totdat ze de ziel vertrappen. De zonde groeit geleidelijk totdat je er niet meer over kunt zegevieren. O, dat God de ogen van een zondaar zou openen om de afschuwelijke verachtelijkheid van alle zonde te zien. “Laat dan de zonde niet heersen in uw sterfelijk lichaam, opdat gij het zou gehoorzamen in zijn begeerten.” Romeinen 6:12

Thomas Brooks Works, I:19-23 | Nieuwsbrief

+++++

Commentaar :

Dit  is een krachtig en indringend fragment uit het werk van Thomas Brooks, een puriteinse predikant uit de 17e eeuw. Zijn boodschap is duidelijk: zonde, hoe klein ook, is nooit onschuldig.

 Hier zijn enkele kernpunten en reflecties uit deze passage:

De strategie van Satan:

Satan minimaliseert zonde: hij noemt het “maar een beetje wereldsgezindheid” of “een kleinigheid”.

Hij misleidt door te suggereren dat kleine zonden geen gevaar vormen voor de ziel.

 Gevaar van ‘kleine’ zonden:

Voorbeelden uit de Bijbel tonen dat ogenschijnlijk kleine overtredingen (zoals het eten van de verboden vrucht of het aanraken van de ark) grote gevolgen hadden.

Kleine zonden zijn vaak sluipender en verraderlijker dan grote: ze planten zich voort en ondermijnen de ziel langzaam.

Augustinus’ illustratie:

Het verhaal van de man die geloofde dat de duivel vliegen had gemaakt, toont hoe een kleine concessie leidt tot een volledige ontkenning van God.

Door het kleine toe te staan, opent men de deur naar het grote.

De ernst van afdwalen:

Brooks noemt het “de grootste dwaasheid” om voor een kleinigheid met God te breken.

Kleine zonden kunnen leiden tot het verlies van de ziel en eeuwige scheiding van God.

Bijbelse oproep:

Romeinen 6:12 roept op om de zonde niet te laten heersen in het sterfelijk lichaam.

De oproep is tot waakzaamheid, heiligheid en het erkennen van de ernst van elke zonde.

++++++++++

Gebed:

“Heer, open mijn ogen voor de zonde”

Heilige en rechtvaardige God, U bent zuiver en volkomen heilig, en in Uw licht wordt elke schaduw zichtbaar. Ik kom tot U met een gebroken hart, wetend dat ik vaak heb gedacht: “Het is maar een kleinigheid.” Maar U, Heer, ziet het hart — en U weet hoe zelfs de kleinste zonde mijn ziel kan afleiden van Uw wegen.

Vergeef mij, Heer, voor elke concessie, voor elke keer dat ik de zonde heb gebagatelliseerd. Laat mij niet toegeven aan het kleine, opdat ik niet val in het grote. Maak mijn geweten scherp, mijn hart zacht, en mijn geest waakzaam.

Geef mij de kracht, om de zonde te weerstaan, hoe subtiel ze ook komt. Laat mij niet spelen met vuur, maar vluchten naar Uw genade. Laat Uw Woord mijn schild zijn, Uw Geest mijn gids, en Uw liefde mijn drijfveer.

jO God, open mijn ogen voor de afschuwelijke verachtelijkheid van alle zonde. Laat mij niet heersen door begeerten, maar door Uw genade. En als ik struikel, laat Uw genade mij oprichten, en Uw waarheid mij reinigen.

In Jezus’ naam, Amen.

********

“Onze Heer toonde eens [een mysticus] hoe een ziel eruitzag wanneer ze een doodzonde beging. Als mensen dat konden begrijpen, zouden ze het onmogelijk vinden om te zondigen. In plaats van de gelegenheid te grijpen, zouden ze zichzelf de grootste moeite denkbaar getroosten.”

– Heilige Teresa van Ávila

++++++++++

Commentaar

Deze uitspraak van Teresa van Ávila is diep aangrijpend. Ze benadrukt de verwoestende impact van de doodzonde op de ziel — niet alleen als morele misstap, maar als een spirituele ontwrichting die de schoonheid en glans van de ziel verduistert. Teresa, als mystica, spreekt vanuit een innerlijke ervaring van Goddelijke openbaring. Haar woorden zijn geen abstracte theologie, maar een oproep tot bekering en bewustzijn.

Wat bijzonder is aan haar inzicht, is dat ze niet spreekt over straf, maar over het verlies van iets kostbaars: de glorie van de ziel. Ze nodigt ons uit om niet uit angst, maar uit liefde en eerbied voor onze innerlijke waardigheid te leven. Haar boodschap is een pleidooi voor spirituele waakzaamheid en een leven in genade.

Gebed geïnspireerd door Teresa van Ávila Heer,

U die de ziel hebt

geschapen naar Uw beeld,

Laat ons de ernst van de zonde begrijpen, niet uit angst, maar uit liefde voor U.

Open onze ogen voor de schoonheid van een ziel in genade,

En wek in ons het verlangen om die schoonheid te bewaren.

Geef ons de kracht om verleiding te weerstaan,

En de moed om U te zoeken in alles wat we doen.

Zoals Teresa, willen wij leven in Uw licht,

En ons hart toevertrouwen aan Uw barmhartigheid.

Amen.

++++++

 Teresa van Ávila is inderdaad een fontein van mystieke diepgang en spirituele kracht. Hier is een korte meditatie geïnspireerd door haar ervaringen en haar innerlijke reis naar God:

Meditatie: Het innerlijke kasteel

“De ziel is als een kasteel, geheel van diamant of helder kristal, waarin er vele vertrekken zijn, zoals er in de hemel vele woningen zijn.”

– Heilige Teresa van Ávila

+++++

Stel je voor dat je ziel een kasteel is. Niet van steen, maar van licht. Elke kamer is een fase van je innerlijke reis — van de buitenste zalen van afleiding en wereldse zorgen, tot de diepste binnenkamer waar God in stilte verblijft.

Teresa nodigt ons uit om naar binnen te keren, voorbij de ruis van het dagelijks leven. Ze leert dat ware ontmoeting met God niet buiten ons ligt, maar in het centrum van ons wezen. Daar, in de stilte, wacht Hij — niet als een verre koning, maar als een geliefde die verlangt naar intimiteit.

Laat deze gedachte je hart raken: God woont in jou. Niet als idee, maar als levende aanwezigheid. En elke stap die je zet in gebed, in liefde, in overgave, brengt je dichter bij die heilige binnenkamer.

Gebed:

Naar het centrum van de ziel Heer, U die woont in het diepste van mijn ziel, Leid mij door de zalen van mijn innerlijk kasteel. Laat mij niet blijven hangen in de buitenste kamers, Waar de stemmen van de wereld mij afleiden. Trek mij naar binnen, naar Uw stilte, naar Uw licht. Zoals Teresa, wil ik U ontmoeten in het centrum van mijn wezen. Maak mijn hart tot een woning waar U graag verblijft. Amen.

Teresa van Ávila’s leven is doordrenkt van mystieke ervaringen, innerlijke strijd en een allesverterende liefde voor Christus. Hier is een korte reflectie die deze drie elementen samenbrengt:

Meditatie: De ziel in vuur en strijd

Teresa van Ávila kende visioenen die haar ziel deden beven — ontmoetingen met Christus die haar hart doorboorden met liefde en pijn. In haar beroemde visioen van de engel met de vurige lans beschrijft ze hoe haar hart werd doorstoken, niet met lijden, maar met een goddelijke extase. Dit was geen symboliek, maar een mystieke realiteit: liefde die zo intens was dat ze haar hele wezen transformeerde.

Toch was haar pad niet zonder duisternis. Teresa worstelde met twijfel, met ziekte, met weerstand van haar omgeving. Haar hervormingen binnen de Karmelietenorde stuitten op tegenstand, en haar innerlijke weg werd vaak overschaduwd door geestelijke droogte. Maar juist in die strijd groeide haar vertrouwen. Ze leerde dat ware liefde niet altijd gevoeld wordt — soms is het een keuze, een daad van trouw in de afwezigheid van troost.

Wat haar onderscheidt, is haar vurige liefde voor Christus. Niet als idee, maar als levende Persoon. Ze noemde Hem haar Bruidegom, haar Vriend, haar alles. Haar gebeden waren geen formele woorden, maar intieme gesprekken. Ze verlangde ernaar om te lijden voor Hem, niet uit masochisme, maar uit een verlangen om haar liefde te bewijzen.

Gebed: In vuur en stilte

Heer Jezus, zoals Teresa U liefhad, zo wil ik U zoeken. Niet alleen in visioenen, maar in de stilte van mijn hart. Wanneer twijfel mij overspoelt, wees dan mijn anker. Wanneer ik U niet voel, laat mij U toch kiezen. Steek mijn ziel in vuur, niet van angst, maar van liefde. Maak mijn leven tot een gebed, mijn hart tot een altaar. Zoals Teresa, wil ik U beminnen met heel mijn wezen.

Amen.

****************

Roeping van de vrouw – om de Heer te dienen:

“De roeping van de vrouw is om God te dienen. Elke vrouw, ongeacht haar levensomstandigheden – of ze nu getrouwd is, moeder, religieuze, of alleenstaand – heeft een unieke vrouwelijke roeping. De Maagd Maria is het hoogste voorbeeld van vrouwelijke dienstbaarheid: zij gaf zichzelf volledig aan Gods wil. In haar zien we dat ware vrouwelijkheid niet beperkt is tot één levensweg, maar tot een hart dat volledig openstaat voor God.”

— St. Edith Stein (Teresa Benedicta van het Kruis)

+++++++

Commentaar

St. Edith Stein, een briljante filosofe en karmelietes, spreekt hier over de diepe spirituele roeping van vrouwen. Haar woorden zijn geen beperking, maar een uitnodiging: om als vrouw, in welke levensfase dan ook, een leven van dienstbaarheid en liefde te leiden. Ze benadrukt dat het vrouwelijke hart een bijzondere capaciteit heeft om zich te openen voor God, en dat dit niet afhankelijk is van maatschappelijke rollen of status.

Maria wordt gepresenteerd als het model van deze roeping: niet vanwege haar moederschap alleen, maar vanwege haar volledige overgave aan Gods plan. Dit is een krachtige boodschap in een tijd waarin identiteit vaak wordt gezocht in prestaties of uiterlijkheden. Edith Stein herinnert ons eraan dat de kern van vrouw-zijn ligt in het innerlijke leven, in het luisteren naar God en het beantwoorden van Zijn roep.

+++++++

Gebed

Heer, onze God, U hebt vrouwen geschapen met een hart dat diep kan liefhebben, dragen en dienen. Geef ons de genade om, zoals Maria, ons leven volledig aan U toe te vertrouwen. Moge elke vrouw haar unieke roeping ontdekken en met vreugde vervullen, in het gezin, in het klooster, in de wereld – overal waar U haar roept. Laat ons, geïnspireerd door St. Edith Stein, groeien in geloof, wijsheid en overgave.

Amen.

***********

 

 

 

“Geloof is een wonder, en toch wordt niemand ervan uitgesloten; want datgene waarin alle menselijk leven verenigd is, is passie — en geloof is een passie.”

Kierkegaard : Uit: Vrees en beven..

+++++

Commentaar

Kierkegaard plaatst geloof niet in de sfeer van rationele overtuiging of dogmatische zekerheid, maar in het domein van de passie — dat vurige, existentiële verlangen dat ieder mens in zich draagt. Hij noemt geloof een wonder, niet omdat het zeldzaam is, maar omdat het een diep innerlijke transformatie vereist: een sprong voorbij het zichtbare, voorbij het bewijsbare.

Wat bijzonder is: niemand is uitgesloten. Geloof is geen elitezaak, geen intellectuele prestatie, maar een mogelijkheid die voortkomt uit het mens-zijn zelf. Omdat passie universeel is — het verlangen, het lijden, de hoop — is ook geloof universeel toegankelijk. In deze visie is geloof niet iets wat je hebt, maar iets wat je leeft, met hartstocht en overgave.

Kierkegaard daagt ons uit om geloof niet te reduceren tot een idee, maar te erkennen als een levenshouding: een vurige, kwetsbare, moedige sprong in vertrouwen.

+++++++++

Gebed:

God van het wonder, U die ons roept tot geloof, niet als zekerheid maar als overgave,

leer mij de passie van het vertrouwen. Laat mijn hart niet vluchten in controle of bewijs,

maar durven springen in het onbekende, gedragen door Uw liefde.

Als geloof een passie is, wek dan in mij het vuur dat niet verteert maar verlicht.

Maak mijn leven tot een getuigenis van Uw nabijheid, niet door woorden alleen,

 maar door de moed om U te volgen, zelfs wanneer ik niet zie.

Amen.

+++++++++++++++++++++

Laat ons kijken hoe Therisia van Lisieux en Johannes van het Kruis over geloof en passie spreken :

Zowel Johannes van het Kruis als Thérèse van Lisieux beschrijven geloof als een vurige, allesomvattende passie — een liefdesrelatie met God die het verstand overstijgt en het hart volledig in beslag neemt.

Johannes van het Kruis: Geloof als liefdesvuur:

Johannes van het Kruis (1542–1591), mysticus en karmeliet, spreekt over geloof in termen van liefdevolle vereniging met God. In zijn beroemde werk Geestelijk Hooglied beschrijft hij de ziel als een geliefde die haar Beminde zoekt in een nacht van verlangen. Geloof is hier geen concept, maar een passionele zoektocht, een mystieke overgave:

“In de nacht van het geloof wordt de ziel door God geleid, zonder te weten waarheen, maar met een brandend verlangen Hem te vinden.”

Voor Johannes is geloof een donkere nacht — niet als afwezigheid, maar als zuivering. Het is een passie die alles loslaat om alleen God te beminnen. Geloof is het vuur dat verteert, maar ook zuivert.

Thérèse van Lisieux: Geloof als vertrouwen in liefde:

Thérèse van Lisieux (1873–1897), de “kleine Thérèse”, noemt geloof een vertrouwensvolle liefde. Haar “kleine weg” is een pad van eenvoud, waarin geloof niet groots of spectaculair is, maar intiem, teder en totaal:

“Het is het vertrouwen, en niets anders dan vertrouwen, dat ons tot God brengt.”

Voor Thérèse is geloof een kinderlijke passie — een hartstochtelijk vertrouwen dat zich overgeeft aan Gods liefde, zelfs in zwakte. Haar spiritualiteit is doordrenkt van liefde als drijvende kracht, waarin geloof niet wordt verdiend, maar ontvangen als genade.

+++++++

Gebed: Geloof als Passie

God van vuur en tederheid, U die zich laat vinden in de nacht van het geloof,

 leer mij de passie van Johannes — het verlangen dat alles loslaat om U te beminnen.

Geef mij ook het vertrouwen van Thérèse — het kinderlijke hart dat zich durft overgeven,

 zelfs wanneer het niets begrijpt. Laat mijn geloof geen idee zijn, maar een levende liefde,

een passie die mij draagt, en mij steeds dichter bij Uw hart brengt.

 

Amen.

*************

 

“Telkens wanneer iets onaangenaams of verdrietigs je overkomt, denk dan aan Christus die gekruised is en zwijg.”

 — Johannes van het Kruis

+++++

 Commentaar:

Deze zin is kort maar diepzinnig. Johannes van het Kruis, mysticus en karmeliet, nodigt ons uit tot een radicale innerlijke houding: stilte in het lijden, gedragen door de herinnering aan Christus’ kruis. Niet als vlucht of onderdrukking, maar als een vorm van contemplatieve overgave.

“Denk aan Christus gekruisigd”: Dit is geen oppervlakkige herinnering, maar een uitnodiging tot diepe identificatie. Christus’ lijden wordt een spiegel voor ons eigen verdriet, een bron van troost en betekenis.

“En zwijg”: De stilte hier is geen passiviteit, maar een actieve keuze. Het is het loslaten van verzet, oordeel, en zelfbeklag. In de stilte kan Gods aanwezigheid dieper doordringen.

Johannes leert ons dat het kruis niet alleen een historisch feit is, maar een mystieke plaats van ontmoeting. In het lijden, als we zwijgen en ons hart richten op Christus, kan er iets nieuws geboren worden: vrede, inzicht, overgave.

GEBED

Heer Jezus, Gekruisigde Liefde, Wanneer het leven mij pijn doet, wanneer woorden tekortschieten, herinner mij dan aan Uw kruis

 — aan Uw stilte, Uw overgave, Uw liefde. Leer mij zwijgen, niet uit angst, maar uit vertrouwen.

Laat mijn hart rusten in Uw wonden, en mijn ziel ademen in Uw vrede.

Johannes van het Kruis, vriend van de stilte, bid voor mij, dat ik in het lijden niet wegvlucht, maar stil word

— en U ontmoet.

Amen.

++++++++

Verdere uitdieping van dit artikel:  thérèse van Lisieux: de kleine weg van liefde en overgave:

Thérèse zou Johannes’ oproep tot stilte niet zien als een kil zwijgen, maar als een liefdevolle overgave. In haar autobiografie Histoire d’une âme schrijft ze:

“Ik heb geleerd alles te aanvaarden, zelfs de meest pijnlijke dingen, als een geschenk van Jezus.”

Voor Thérèse is het lijden een kans om liefde te geven zonder iets terug te verwachten. Haar “kleine weg” is een pad van eenvoud, vertrouwen en verborgen heldendom. In momenten van pijn zou zij zeggen: “Ik kies ervoor om te glimlachen, ook al doet het pijn.”

Verband met Johannes van het Kruis: Beide mystici nodigen uit tot een innerlijke stilte die niet leeg is, maar gevuld met liefde. Johannes richt zich op het kruis als mystieke school van overgave; Thérèse op het hart dat in stilte liefheeft, zelfs in het duister.

Franciscus van Sales: zachtmoedigheid en innerlijke vrede:

Franciscus, meester van de zachtmoedige spiritualiteit, zou Johannes’ woorden aanvullen met zijn diepe geloof in innerlijke rust en vertrouwen. In zijn Philothea schrijft hij:

“Laat je hart niet verontrust worden door tegenslagen. God is daar, zelfs in de storm.”

Zijn spiritualiteit is doordrenkt van geduld, tederheid en vertrouwen. Hij zou zeggen: “Zwijgen is goed, maar zwijgen in vrede is beter.” Voor Franciscus is het kruis geen plek van wanhoop, maar van transformatie door liefdevolle aanvaarding.

Verband met Johannes van het Kruis: Waar Johannes de stilte zoekt in het kruis, nodigt Franciscus uit tot zachtmoedige stilte in het hart, gedragen door Gods nabijheid.

Waar trekt mijn hart vandaag naartoe?

Vandaag voel ik een bijzondere aantrekkingskracht tot Thérèse van Lisieux. Haar eenvoud, haar vermogen om het lijden te omarmen met een glimlach, haar kinderlijke vertrouwen — het past prachtig bij Johannes’ oproep tot zwijgen. Maar Thérèse voegt er iets aan toe: een glimlach in de stilte, een liefdevolle blik naar Christus, zelfs als woorden ontbreken.

Gebed in de geest van Johannes, Thérèse en Franciscus:

Heer Jezus, Gekruisigde Liefde, In de stilte van mijn pijn wil ik U ontmoeten. Zoals Johannes, wil ik zwijgen en kijken naar Uw kruis. Zoals Thérèse, wil ik glimlachen door mijn tranen heen, en U alles geven, zelfs mijn kleinste verdriet. Zoals Franciscus, wil ik mijn hart zacht houden, en vrede vinden in Uw aanwezigheid.

Leer mij de taal van de stilte, waarin liefde spreekt zonder woorden.

Amen.

**********

Abba Agathon zei: “Ik beschouw geen enkele inspanning zo moeilijk als het gebed. Zodra we ons gereedmaken om te bidden, komen onze geestelijke vijanden tussenbeide. Ze weten dat ze ons alleen kunnen schaden door het gebed moeilijk voor ons te maken. Andere dingen zullen slagen als we volhouden, maar het gebed is een strijd die doorgaat tot aan onze dood.”

— Gezegden  van de Woestijnvaders

+++++++

Commentaar:

Abba Agathon legt hier een diepe waarheid bloot: gebed is geen rustmoment, maar een strijdtoneel. Niet omdat God ver weg is, maar omdat alles in ons — afleiding, vermoeidheid, twijfel, zelfs ons ego — zich verzet tegen de overgave die gebed vraagt. De ‘geestelijke vijanden’ waar hij over spreekt kunnen begrepen worden als innerlijke krachten die ons willen afhouden van de ontmoeting met God: trots, angst, ongeduld, zelfgenoegzaamheid.

Wat troostrijk is: hij zegt niet dat we moeten winnen, maar dat we moeten volharden. Het gebed is geen prestatie, maar een voortdurende keuze om ons hart te openen, zelfs als het moeilijk is. En juist in die volharding — in het blijven komen, blijven luisteren, blijven verlangen — gebeurt de transformatie.

++++++

Gebed

Heer, leer mij bidden. Niet met mooie woorden, maar met een open hart. Wanneer ik afgeleid ben, roep mij terug. Wanneer ik ontmoedigd ben, geef mij moed. Wanneer ik niets voel, herinner mij dat U nabij bent.

Laat mijn gebed geen vlucht zijn, maar een ontmoeting. Geen prestatie, maar een overgave.

Help mij volharden in deze heilige strijd, tot mijn laatste adem, en maak van mijn leven een gebed.

Amen.

 

**********