Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
Het is dwaas om alle rozen te haten omdat één doorn je heeft geprikt. Om alle dromen op te geven omdat er één niet is uitgekomen. Om alle pogingen te laten varen omdat je één keer hebt gefaald.
Het is dwaas om alle vriendschappen te veroordelen omdat één vriend je heeft verraden. Om niet meer in liefde te geloven omdat één geliefde ontrouw was. Om alle kansen op geluk weg te gooien omdat iets niet is gegaan zoals je hoopte.
Er zal altijd een nieuwe kans zijn, een nieuwe vriend, een nieuwe liefde, een nieuwe kracht. Voor elk einde is er altijd een nieuw begin.
citaat van Antoine de Saint-Exupéry: (Le petit prince)
++++
Commentaar: een uitnodiging tot innerlijke vrijheid:
Saint-Exupéry’s woorden zijn een zachte maar krachtige oproep tot innerlijke vrijheid. Hij confronteert ons met de neiging om vanuit pijn te generaliseren: één teleurstelling wordt een reden om alles op te geven. Maar het hart dat zich afsluit uit angst voor herhaling, sluit zich ook af voor vreugde, groei en genade.
Deze tekst nodigt uit tot vergeving, tot het loslaten van bitterheid, en tot het herontdekken van hoop. Het is een spirituele oefening in vertrouwen: durven geloven dat het leven méér is dan onze mislukkingen. Dat er altijd een nieuwe roos zal bloeien, een nieuwe droom zal ontwaken, een nieuwe liefde zal verschijnen.
Voor wie bidt, is dit een uitnodiging om God te vragen om een hart dat niet verhardt, maar open blijft. Een hart dat durft lief te hebben, opnieuw en opnieuw.
++++
Gebed: voor een hart dat blijft hopen
God van het nieuwe begin, leer mij niet te oordelen vanuit mijn pijn. Help mij om niet alle rozen te verwerpen omwille van één doorn.
Geef mij de moed om opnieuw te dromen, opnieuw te vertrouwen, opnieuw lief te hebben.
Laat mijn hart niet bitter worden, maar zacht en ontvankelijk, open voor de kansen die U nog geeft.
Voor elke mislukking, geef mij een nieuwe kracht. Voor elke teleurstelling, een nieuw perspectief. Voor elke einde, een nieuw begin.
Als je wist wat Gods gave is en wat de hemel betekent! Als je van hieruit kon luisteren naar het gezang van de gelukzaligen, en mij kon zien tussen hen!
Als je kon zien wat ik zie, en wat wij allen hier zien in deze nieuwe hemelen en dit stralende licht vergeleken met de schaduw van de aarde!
Je zou schoonheid aanschouwen waarbij alle aardse schoonheid verbleekt.
jGeloof me, wanneer de dood komt en jouw banden verbreekt zoals de mijne, en op een dag — die God alleen kent — jouw ziel komt in deze hemel waar de mijne haar is voorgegaan,
dan zul je degene weerzien die van je hield en nog steeds van je houdt.
Je zult zijn hart terugvinden, zijn zuivere tederheid.
Moge God ervoor zorgen dat je niet bedroefd bent wanneer je binnengaat in het leven en de meest zuivere liefde weer ontmoet.
Je zult mijn gezicht zien, getransfigureerd in de extase van geluk, en je zult met mij spreken zoals je dat nooit eerder kon.
Veeg dan je tranen af, en huil niet meer…
Als je van me houdt.
St.Augustinus
+++++++++++++++++++++++++++++++
Commentaar: Troost voorbij de dood
Augustinus spreekt hier als een geliefde die gestorven is, maar leeft in God. Zijn woorden zijn geen filosofische troost, maar een spirituele uitnodiging: om de dood niet als einde te zien, maar als doorgang naar een grotere werkelijkheid. Hij schildert de hemel niet als een verre belofte, maar als een tastbare tegenwoordigheid — een ruimte van licht, schoonheid en liefde die alle aardse verdriet overstijgt.
Wat bijzonder is: hij keert het verdriet om. Niet “huil omdat ik weg ben”, maar “wees blij omdat ik leef in God”. Liefde blijft bestaan, zelfs over de grens van de dood. En als we werkelijk geloven in die liefde, dan wordt rouw een vorm van hoop.
++++
Gebed: In vertrouwen loslaten:
God van leven,
Jij bent de oorsprong van alle liefde, sterker dan de dood, die ons scheidt.
Help mij om te geloven dat wie ik liefheb niet verloren is, maar opgenomen in uw licht.
Laat mijn verdriet niet verstarren, maar openbreken tot vertrouwen.
Geef mij de moed om los te laten, en de hoop om weer te ontmoeten.
Laat uw vrede neerdalen in mijn hart, zodat ik kan zeggen: “Ik huil niet meer… omdat ik liefheb.”
“Ontelbare scheppingen: mensen en vogels, vissen in de diepte en bloedzuigers op de Everest, alle wezens schoon en onrein – alles zingt lof aan God deze ochtend, en Hij vult alles, en overal is Hij nabij… En Hij is ook dicht bij jou, en jij bent geschapen in deze wereld als een deel ervan, niet minder dan de anderen werd jij waardig geacht om te bestaan; je bent een burger van zowel deze aarde als van deze sterren, en van al die eindeloze dingen, zowel groot als klein. En je kunt en moet daarom luisteren naar het lied van de wereld dat van alle kanten tot je komt, je moet luisteren naar de glorie van God die hemel en aarde vult. Want hier is er geen toen of daar; er is alleen het onveranderlijke hier en nu. Al het leven, totdat de Heer dit licht van jouw leven zou uitdoven, is een onophoudelijk nu. En wat een zonde tegen zichzelf en tegen de wereld, welke lafheid toon je in jezelf wanneer je ontsnapt naar dat toen. Zie, het is hier, nu, dat de Heer en Zijn Glorie nabij zijn, dat de eeuwigheid nabij is, evenals deze oneindige wereld van God: de engelen zingen lof aan God, en alle schepping doet dat ook. Hoe dit in een enkel moment te voelen, het kloppen van het hart van de wereld en mezelf als een druppel van het warme bloed van de wereld dat door het lichaam van de wereld stroomt?”
Sergius Bulgakov.
++++
Commentaar:
Bulgakovs tekst is een lofzang op de onmiddellijke aanwezigheid van God in de schepping. Hij roept op tot een spiritueel ontwaken: niet vluchten in herinnering of toekomst, maar het heilige ‘nu’ omarmen. Alles leeft, alles zingt, en wij zijn geroepen om mee te zingen. Zijn woorden herinneren aan Franciscus van Assisi’s Zonnelied, waarin ook de vogels, de zon, het water en de dood zelf God loven.
Wat bijzonder is: Bulgakov noemt zelfs de bloedzuiger op de Everest. Daarmee overstijgt hij elke menselijke hiërarchie van ‘waardig’ of ‘onwaardig’. Alles is opgenomen in het kosmische koor. En wij, als mensen, zijn niet buitenstaanders maar mede-burgers van deze aarde én van de sterren. Dat is een diepe uitnodiging tot contemplatie én actie: om met ons hele wezen te antwoorden op Gods nabijheid.
+++++
Gebed:
God van het levende nu, U bent nabij in alles wat ademt, zingt en beweegt.
Laat mij niet vluchten in het verleden of verdwalen in de toekomst, maar
wakker zijn voor Uw glorie die hier en nu straalt.
Open mijn oren voor het lied van de wereld, mijn hart voor de engelenzang,
mijn bloed voor de stroom van Uw leven.
Laat mij antwoorden met lof, met liefde, met het diepe besef dat ik deel ben van
Uw schepping— geroepen om te zingen, te leven, en U te eren.
Amen
++++
Wie was Serge Bulgakov ?
Sergei (Sergius) Bulgakov was een Russische priester, theoloog, filosoof en econoom, geboren in 1871 en gestorven in 1944. Hij geldt als een van de belangrijkste systematische theologen van de 20e eeuw en is vooral bekend om zijn leer van de “Sophiologie” – de wijsheid van God als verbindend principe van schepping en verlossing.
Leven en achtergrond
Geboorte en jeugd: Geboren in Livny, Rusland, in een priesterfamilie (1871).
Studie: Begon in het seminarie van Oryol, maar raakte beïnvloed door het marxisme en studeerde politieke economie in Moskou.
Academische loopbaan: Professor in economie in Kiev en Moskou. Zijn vroege werk ging over landbouw en kapitalisme.
Terugkeer naar geloof: Na teleurstelling in het marxisme keerde hij terug naar de orthodoxe traditie en werd priester.
Theologische betekenis:
Sophiologie: Bulgakov ontwikkelde een filosofisch-theologisch systeem rond Sophia, de goddelijke wijsheid. Dit benadrukte de eenheid van alle dingen in God en de nauwe verbondenheid tussen schepping en Schepper.
Controverse: Zijn leer werd in 1935 door het Moskouse Patriarchaat veroordeeld, maar niet als ketterij. Het bleef invloedrijk en inspirerend voor latere denkers.
Instituut in Parijs: Na zijn ballingschap door het communistische regime vestigde hij zich in Parijs en was medeoprichter van het St. Sergius Orthodox Theological Institute, dat een centrum werd voor Russische emigranten en orthodoxe theologie.
Spirituele invloed
Bulgakov schreef diepgaande werken over Christus, de Heilige Geest, de Eucharistie en Maria.
Hij was geestelijk vader van Moeder Maria Skobtsova, later heilig verklaard.
Zijn werk wordt vaak vergeleken met mystici zoals Franciscus van Assisi, omdat hij de hele schepping zag als een lofzang op God.
“Zorg voor je lichaam alsof je eeuwig zou leven, en zorg voor je ziel alsof je morgen zou sterven.”
— Augustinus
++++++
Commentaar:
Augustinus nodigt ons uit tot een paradoxale levenshouding: enerzijds een geduldige, duurzame zorg voor het lichaam, alsof we een lange reis voor ons hebben; anderzijds een intense, onmiddellijke aandacht voor de ziel, alsof het einde nabij is. Deze spanning tussen tijdloosheid en urgentie is typisch voor de mystieke traditie: het lichaam als tempel, de ziel als pelgrim.
In onze tijd, waarin uiterlijke prestaties vaak de boventoon voeren, herinnert deze uitspraak ons eraan dat ware wijsheid ligt in evenwicht. Niet in het verwaarlozen van het lichaam uit ‘spiritualiteit’, noch in het vergeten van de ziel uit ‘gezondheid’. Augustinus roept op tot een liefdevolle integratie: het lichaam verzorgen als gave, de ziel voeden als bestemming.
++++
Gebed:
Heer, Gever van leven,
Leer mij zorg te dragen voor het lichaam dat Gij mij hebt toevertrouwd — met geduld, dankbaarheid en eerbied, alsof ik nog vele dagen mag wandelen op deze aarde.
Maar wek in mij ook de heilige haast van de ziel — dat ik vandaag nog bemin, vergeef, bid en groei, alsof ik U morgen al zal ontmoeten.
Laat mijn zorg niet verdeeld zijn, maar één beweging van liefde — naar binnen en naar buiten, naar tijd en eeuwigheid.
1.Zijn vader weigerde hem te erkennen. Hij was de zoon van een Spaanse edelman en een voormalige zwarte slavin uit Panama. Zijn vader, Don Juan de Porres, weigerde de jongen publiekelijk als zijn zoon te erkennen omdat Martinus zwart was, net als zijn moeder.
2.Hij begon al vóór zijn dertiende met het beoefenen van geneeskunde. Martinus was leerling bij een arts, en nog vóór zijn dertiende begon hij met het leren van medische praktijken.
3.Hij werd als Dominicaan gediscrimineerd. Het toetreden tot de Dominicaanse orde was moeilijk voor Martinus, omdat een Peruaanse wet mensen van gemengd ras verbood om religieuze ordes binnen te gaan.
4.Hij kon leviteren en op meerdere plaatsen tegelijk verschijnen. Martinus was diep gebedsvol. Broeders zagen hem soms zweven in intense gebedstoestand, omarmend het gekruisigde kruis. Er werd ook gezegd dat hij het vermogen had tot bilocatie: sommigen beweerden hem te hebben ontmoet op verre plaatsen zoals Japan, terwijl hij in Lima bleef.
5.Hij hield van dieren en was vegetariër. Martinus had een grote liefde voor dieren. Hij weigerde vlees te eten en runde een dierenkliniek voor zieke dieren die spontaan zijn hulp kwamen zoeken.
6.Hij hield van dieren en was vegetariër, en wordt vaak afgebeeld met een bezem, een kat, een hond en muizen, die symbool staan voor zijn eenvoud en liefde.
7. Hij is patroonheilige van verschillende handenarbeidberoepen. Martinus stond bekend om zijn vele taken en werd patroonheilige van kappers, zieken en straatvegers.
++++
Commentaar:
Wat mij raakt in deze heilige is zijn diepe nederigheid en zijn vermogen om liefde te laten zegevieren over afwijzing, discriminatie en lijden. Hij werd niet erkend door zijn vader, uitgesloten door de wet, en toch koos hij voor dienstbaarheid, gebed en liefde. Zijn leven is een levend antwoord op de vraag: hoe blijf ik trouw aan God als de wereld mij afwijst?
Zijn liefde voor dieren en armen, zijn stille wonderen, en zijn vreugde in het kleine — een bezem, een zieke hond, een straat vol vuil — maken hem tot een heilige van het gewone leven. Hij herinnert ons eraan dat heiligheid niet begint met erkenning, maar met overgave.
++++
Gebed tot Sint Martinus de Porres:
Heilige Martinus van de Liefde,
Jij die werd verworpen en toch koos voor genade,
Leer ons de kracht van nederigheid,
De schoonheid van dienstbaarheid, En de vreugde van het verborgen leven.
Help ons lief te hebben zonder voorbehoud, Te bidden met heel ons hart, En te
leven als kinderen van het Licht.
Zegen onze handen, dat ze helen.
Zegen onze voeten, dat ze dienen.
Zegen ons hart, dat het rust vindt in God.
Amen.
++++
Wie was Martinus de Porres ?
Geboren op 9 december 1579 in Lima, Peru, als zoon van een Spaanse edelman en een Afro-Peruaanse vrouw, Anna Velazquez. Hij was een mulat en groeide op in armoede.
Zijn vader erkende hem pas jaren later, waardoor Martinus en zijn zus door hun moeder werden grootgebracht in moeilijke omstandigheden.
Op jonge leeftijd werd hij leerling bij een barbier-chirurg, waar hij medische kennis opdeed en begon met het verzorgen van zieken.
Op elfjarige leeftijd trad hij als bediende toe tot een dominicanenklooster, waar hij later aalmoezenier en ziekenverzorger werd.
Hij stond bekend om zijn diepe gebedsleven, zijn nederige taken (zoals schoonmaken), en zijn wonderbaarlijke gaven zoals levitatie en bilocatie.
Hij hield van dieren en was vegetariër, en wordt vaak afgebeeld met een bezem, een kat, een hond en muizen, die symbool staan voor zijn eenvoud en liefde.
Hij werd patroonheilige van o.a. verpleegkundigen, barbiers, straatvegers en zieke huisdieren, en zijn feestdag is op 3 november.
Heiligverklaring vond plaats in 1962 door paus Johannes XXIII, die hem “Martinus van de Liefde” noemde.
Spirituele betekenis:
Martinus belichaamt een spiritualiteit van radicale nederigheid en grenzeloze liefde. Hij koos niet voor macht of erkenning, maar voor dienstbaarheid aan de minstbedeelden. Zijn leven is een getuigenis van hoe innerlijke vrijheid en vertrouwen op God sterker zijn dan sociale uitsluiting.
Zijn mystieke gaven — zoals bilocatie en levitatie — zijn geen spektakel, maar uitdrukking van een ziel die volledig opgaat in Gods aanwezigheid. Zijn liefde voor dieren en zieken toont hoe heiligheid zich uit in het kleine, het kwetsbare, het dagelijkse.
+++++
Gebed om in zijn geest te leven:
Heilige Martinus, vriend van de armen en de dieren, Jij die koos voor de
laagste plaats, Leer mij de kracht van nederigheid, De vreugde van
“Een boom wordt gekend aan zijn vruchten; een mens aan zijn daden. Een
goede daad gaat nooit verloren; wie vriendelijkheid zaait, oogst vriendschap, en
wie goedheid plant, verzamelt liefde.”
— Basilius de Grote
++++
Wie was Basilius de Grote?
Basilius de Grote (ook bekend als Basil van Caesarea) was een kerkvader uit de 4e eeuw, beroemd om zijn verdediging van de orthodoxe leer tegen het arianisme, zijn geschriften over de Heilige Geest en zijn inzet voor armenzorg en monastiek leven.
Geboorte en familie: Geboren rond 330 in Caesarea (Cappadocië, huidig Turkije). Hij kwam uit een diep christelijke familie waarin meerdere leden heilig verklaard zijn, waaronder zijn broer Gregorius van Nyssa en zijn zus Macrina.
Opleiding: Hij studeerde in Caesarea, Constantinopel en Athene, waar hij bevriend raakte met Gregorius van Nazianze.
Bisschop van Caesarea: In 370 werd hij bisschop. Hij verdedigde de kerk tegen het arianisme en schreef invloedrijke werken zoals De Spiritu Sancto (Over de Heilige Geest).
Monastiek leven: Basilius wordt gezien als een van de grondleggers van het oosterse kloosterleven. Hij benadrukte gemeenschapsleven, gehoorzaamheid en zorg voor de armen.
Erfenis: Hij behoort samen met Gregorius van Nazianze en Gregorius van Nyssa tot de Cappadocische Vaders, die de triniteitsleer hebben gevormd.Zijfeestdag wordt gevierd op 1 januari.
+++
Commentaar
Basilius de Grote belichaamt innerlijke vrijheid, dienstbaarheid en geestelijke diepgang. Zijn theologie is niet louter intellectueel, maar een uitnodiging tot gemeenschap met God. Zijn nadruk op de Heilige Geest als bron van leven leert ons dat geloof een levendige relatie is, geen theorie. Zijn inzet voor armenzorg en gemeenschapsleven toont dat ware spiritualiteit altijd handen en voeten krijgt: liefde wordt zichtbaar in daden.
Het citaat is een prachtige samenvatting van zijn visie:“Een boom wordt gekend aan zijn vruchten; een mens aan zijn daden. Een goede daad gaat nooit verloren; wie vriendelijkheid zaait, oogst vriendschap, en wie goedheid plant, verzamelt liefde.” — Basilius de Grote
Deze woorden nodigen uit tot een leven waarin deugdzaamheid vrucht draagt, niet omwille van prestige, maar als uitdrukking van Gods liefde in ons.
++++++++++++++++++++++++++++++++
Gebed:
Heer, die uw Kerk hebt geleid door Basilius de Grote,
leer ons zoals hem te leven in nederigheid en liefde.
Geef ons de moed om de waarheid te verdedigen,
de kracht om de armen te dienen,
en de vreugde om uw Geest te ontvangen.
Moge zijn voorbeeld ons leiden tot innerlijke vrijheid
“God woont in jou, en daar zou jij met Hem moeten wonen.”
– Teresa van Ávila
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van Teresa van Ávila is een uitnodiging tot innerlijke contemplatie. Ze herinnert ons eraan dat God niet ver weg is, maar in het diepste van ons wezen woont. In plaats van Hem buiten onszelf te zoeken—in prestaties, erkenning, of uiterlijke rituelen—roept Teresa ons op tot een innerlijke pelgrimstocht.
Het is een mystieke waarheid: de ziel is een tempel, een stille plaats waar God verblijft. Maar Teresa gaat verder—ze zegt niet alleen dat God daar woont, maar dat wij daar met Hem moeten wonen. Dat vraagt om aanwezigheid, om stilte, om het loslaten van afleidingen. Het is een oproep tot een leven van gebed, van innerlijke verbondenheid, van voortdurende terugkeer naar de bron.
In deze zin klinkt ook haar diepe vertrouwen: dat God ons niet verlaat, dat Zijn aanwezigheid in ons hart een blijvende realiteit is. Het is aan ons om die realiteit te erkennen en erin te rusten.
++++
Gebed:
God van stilte en nabijheid, U woont in het diepste van mijn hart, vaak onopgemerkt, vaak overstemd door de stormen van mijn gedachten. Help mij om bij U te wonen, om mijn aandacht naar binnen te keren, om U te
ontmoeten in de stilte van mijn ziel.
Laat mijn hart een woning zijn waar U zich thuis voelt, een plaats van rust, van liefde, van overgave.
Teresa heeft mij eraan herinnerd dat U niet ver bent— geef mij de genade om dat te geloven, en om elke dag opnieuw bij U te verblijven.
Adem in mij, o Heilige Geest, Opdat al mijn gedachten heilig mogen zijn.
Handel in mij, o Heilige Geest, Opdat ook mijn werk heilig moge zijn.
Trek mijn hart, o Heilige Geest, Opdat ik alleen liefheb wat heilig is.
Sterk mij, o Heilige Geest, Om alles wat heilig is te verdedigen.
Bescherm mij dan, o Heilige Geest, Opdat ik altijd heilig mag zijn.
“Gij hebt ons voor U geschapen, o Heer,
en ons hart is rusteloos totdat het rust vindt in U.”
“Verliefd worden op God is de grootste romance,
Hem zoeken de grootste avontuur,
Hem vinden de grootste menselijke verwezenlijking.”
St.Augustinus.
++++
Commentaar:
Dit gebed is een diepe overgave aan de werking van de Heilige Geest in ons dagelijks leven. Augustinus nodigt ons uit tot een heiligheid die niet begint bij onze daden, maar bij onze innerlijke gesteldheid: gedachten, verlangens, liefde. Het is een gebed van transformatie — niet door eigen kracht, maar door de adem van God die in ons leeft.
De citaten zijn klassiek Augustijns: het rusteloze hart dat zijn thuis zoekt in God, en de zoektocht naar God als het hoogste menselijke avontuur. Ze spreken tot de ziel van elke zoeker die verlangt naar innerlijke vrede en een leven geworteld in liefde.
++++
Gebed in dezelfde geest:
Heilige Geest, zachte adem van God, Kom in mijn onrust,
en breng stilte waar mijn hart dwaalt.
Heilige Geest, vuur van liefde, Verlicht mijn denken,
zodat ik het goede herken en het heilige bemin.
Heilige Geest, kracht in mijn zwakheid,
Wees mijn sterkte wanneer ik struikel,
mijn schild wanneer ik twijfel.
Laat mij rusten in U, o God, Zoals Augustinus rust vond in Uw hart.
Maak van mijn leven een lofzang op Uw heiligheid en genade.
“Onze Heer wil dat wij begrijpen dat Hij op aarde onderdanig was aan de heilige Jozef – want Jozef, die de titel van vader droeg en Zijn beschermer was, kon Hem bevelen geven – en dat Hij nu in de hemel al diens smeekbeden verhoort.”
— Teresa van Ávila
++++
Commentaar:
Teresa van Ávila benadrukt hier iets diep mysterieus en tegelijk troostvol: dat Jezus, de Zoon van God, zich vrijwillig onderwierp aan Jozef als aardse vader. Dit onderstreept niet alleen de nederigheid van Christus, maar ook de verheven rol van Jozef in het goddelijke plan. Als Jezus Hem op aarde gehoorzaamde, hoe zou Hij dan in de hemel Jozefs gebeden niet verhoren?
Voor Teresa is dit geen abstracte gedachte, maar een uitnodiging tot vertrouwen: als Jozef zo’n intieme relatie had met Jezus, dan mogen wij met vrijmoedigheid tot hem bidden, in het vertrouwen dat zijn voorspraak krachtig is. Het is een oproep om Jozef niet te vergeten in ons gebedsleven, vooral in tijden van nood, twijfel of zorg.
++++
Gebed tot de heilige Jozef:
Heilige Jozef, beschermer van Jezus en Maria, gij die de Zoon van God hebt geleid met vaderlijke wijsheid, leer ook mij om met vertrouwen en gehoorzaamheid te leven.
Gij die Jezus op aarde mocht bevelen geven, spreek nu voor mij in de hemel, en breng mijn noden voor Hem die u liefhad als een zoon.
Help mij om stil te worden, om te luisteren zoals gij luisterde, en om te handelen met rechtvaardigheid en zachtmoedigheid.
Heilige Jozef, wees mijn gids, mijn beschermer in de nacht, en mijn voorbeeld in het verborgen leven met God.
Het gedicht “Santo del Silencio…” van José Domingo de Mena (Pomo Moreno)
Heilige van de Stilte
I
Heilige van de stilte, tragische Sint Bruno, jij biedt het geheim van de volmaaktheid aan. Waar jouw ascese reikt, komt niemand toe, je overdrijft de kunst van het verzaken voortaan.
Alle martelingen van het lichaam, het vasten, en het boetekleed van een voortdurende gebed, voor jou betekenen ze geen enkel offer, je schept een martelaarschap van visioen en wet…
Zelfs je stem, die trouwe metgezel van het eenzame, sobere levensspel, lijkt jou een vreugde die je moet verloochenen…
En heldhaftig, wreed, van jezelf gescheiden, leg je jezelf de sombere gelofte van zwijgen op, en bereik je de grote deugd van het stil zijn.
II
Zwijgen, zoals de edelste dingen zwijgen: de boom, de ster, de wolk, de bloem. Laat de uren stil voorbijgaan, luisterend enkel naar de innerlijke stroom…
Zwijgen, beseffend dat de mooiste woorden niet genoeg waarde hebben of kracht, om alle wonderen uit te drukken van een mens vol liefde en pracht.
Zwijgen… jezelf de ijzeren muilkorf opleggen van koppige stilte. De list overwinnen van de Duivel, die fluistert en wil misleiden…
jEn als het nodig is het zwijgen te breken, wees dan een lied, een echo van glorie of pijn, spreek zoals vogels en de zee zich laten horen!
III
Beheers mijn losse tong, o God van mij. Sint Bruno, bescherm mijn oprechte streven. Laat mij niet verder afdrijven in de stroom van onverschilligheid. Heer, ik wil zwijgen.
Een enkel woord wordt al gauw een rivier die mijn sobere geest overspoelt en doet beven. Sprekend zonder maat, zonder oordeel, zonder vuur, Heer, droog mijn woorden op, laat ze beven.
Laat mijn leven de invloed voelen van uw stille, smetteloze Woord, dat ik aanbid en verheerlijk met vurige ziel.
En als ik moet spreken zoals U mij opdraagt, leg dan een vlammend zwaard op mijn tong, en laat mijn woorden spreken met verlossend doel.
++++
Commentaar:
Dit gedicht is een krachtige ode aan Sint Bruno, stichter van de Kartuizerorde, die bekendstaat om zijn radicale stilte en afzondering. De dichter verheerlijkt het zwijgen als een spirituele daad, een vorm van ascese die verder gaat dan lichamelijke offers. In een wereld vol lawaai en oppervlakkigheid, stelt hij stilte voor als een weg naar innerlijke zuiverheid, contemplatie en goddelijke nabijheid.
De drie delen van het gedicht bouwen op elkaar:
Deel I schetst Bruno’s heroïsche verzaking.
Deel II filosofeert over de schoonheid van het zwijgen.
Deel III is een persoonlijke smeekbede om diezelfde deugd te mogen bezitten.
Het is een spirituele meditatie over hoe woorden, hoewel krachtig, vaak tekortschieten tegenover de diepte van het innerlijke leven. De dichter verlangt naar een taal die zuiver is, goddelijk geïnspireerd — of liever nog: naar de heiligheid van het zwijgen zelf.
++++
Gebed geïnspireerd door het gedicht:
Heer van de stilte, leer mij luisteren naar Uw stem in de stilte van mijn hart.
Zoals Sint Bruno zich terugtrok uit de wereld, wil ik mij terugtrekken uit het
rumoer van mijn gedachten.
Laat mijn woorden spaarzaam zijn, mijn stilte vol betekenis, mijn hart ontvankelijk voor Uw aanwezigheid. Als ik spreek, laat het zijn met wijsheid en liefde.
Als ik zwijg, laat het zijn met vrede en overgave.
Heilige Bruno, bid voor mij, dat ik de moed vind om te zwijgen waar het nodig is, en te spreken waar het heil brengt.
Mijn ziel prijst de grootheid van de Heer, mijn geest juicht van vreugde om God, mijn Redder, want Hij heeft omgezien naar zijn nederige dienares. Vanaf vandaag zullen alle generaties mij gelukkig prijzen: de Machtige heeft grote dingen voor mij gedaan, heilig is zijn Naam. Zijn barmhartigheid blijft bestaan voor wie Hem vrezen, van generatie op generatie. Hij heeft zijn macht getoond met krachtige daden, Hij heeft de hoogmoedigen uiteengedreven. Heersers heeft Hij van hun troon gestoten, en de kleinen heeft Hij verheven. Hongerigen heeft Hij overladen met het goede, en rijken heeft Hij met lege handen weggestuurd. Hij heeft zich het lot van Israël, zijn dienaar, aangetrokken, zoals Hij beloofd had in zijn barmhartigheid, aan onze voorouders, aan Abraham en zijn nageslacht, voor altijd.
Het Magnificat (Lucas 1:46-55)
++++
Commentaar – Een lied van omkering en vertrouwen:
Maria’s lofzang is geen zoet, passief gebed. Het is een profetisch lied van omkering: de machtigen worden onttróónd, de kleinen worden verhoogd. Het is een lofzang op Gods trouw, die niet vergeet wie klein is, wie wacht, wie hoopt. Maria spreekt niet alleen over zichzelf, maar over een God die ingrijpt in de geschiedenis – een God van gerechtigheid en genade.
Wat opvalt is haar diepe vertrouwen: ze spreekt over Gods daden alsof ze al voltooid zijn. Haar geloof is niet gebaseerd op wat ze ziet, maar op wie God is. Dit maakt het Magnificat tot een gebed van hoop voor iedereen die zich klein, vergeten of machteloos voelt.
++++
Gebed – In de geest van Maria
God van omkering en trouw,
leer mij zingen zoals Maria: met een hart dat vertrouwt,
met ogen die zien wat U doet in het verborgene.
Verhef wat klein is in mij, en breek wat trots is in mij.
Laat mijn ziel uw grootheid prijzen, niet alleen met woorden,
( Tekst: Met vertaling uit het Spaans in het Nederlands)
Luz Joven – Hymne aan Carlo Acutis
(Vertaling uit het Spaans naar het Nederlands)
1. Zoete jonge lichtstraal van grote hoop, gave van genade die de wereld verlicht, in jouw glimlach openbaart zich de Hemel en toon je ons zijn vreugde.
2. Op jouw weg naar het oneindige keerde jouw hart terug naar het eeuwige,vol van leven in jouw korte reis heb je de hoop gezaaid.
Glorie aan U, God van eeuwige liefde, voor de gaven van uw heil. In uw heiligen toont U steeds aan de wereld de glans van de liefde.
3. Dat verlangen om God te vinden droeg jouw hart al van jongs af aan.
4.Jouw hart was een huis van zijn genade en met zijn licht verlichtte Hij jouw stappen. Zijn liefde werd zichtbaar in elk gebaar van jou en straalde zijn vrede volledig uit.
Glorie aan U, liefdevolle Vader…
5. Toen pijn en lijden al vroeg jouw dagen tekenden,heb je ze moedig aanvaard en je aangeboden voor de Kerk.
6. Carlo, in ons straalt jouw onschuld, Jonge die inspireert wie God zoeken,met jouw hele leven getuigend van het Evangelie dat ons redt. Glorie aan U, liefdevolle Vader…
Glorie aan U, Liefdevolle Vader, bron van het leven, Glorie aan de Zoon, Verlosser van de wereld, Glorie aan U, Geest van liefde, nu en tot in eeuwige tijden.
Amen, amen, amen, amen.
*******************************************
De hymne Luz Joven bezingt Carlo Acutis als een jong licht dat hoop en geloof uitstraalt. Zijn korte leven wordt gezien als een pelgrimstocht naar het eeuwige, waarin hij door zijn eenvoud, liefde en digitale apostolaat het Evangelie zichtbaar maakte.
De tekst legt drie accenten:
1.Jeugdige zuiverheid: Carlo’s glimlach en onschuld worden een teken van Gods aanwezigheid.
2.Lijden als offer: Zijn ziekte en pijn worden niet als zinloos gezien, maar als een gave voor de Kerk.
3.Trinitarische lofprijzing: Het lied eindigt in aanbidding van Vader, Zoon en Geest, waardoor Carlo’s getuigenis ingebed wordt in de eeuwige lofzang van de Kerk.
Het hymne nodigt ons uit om in ons eigen leven “licht” te zijn: hoop zaaien, lijden dragen met moed, en het Evangelie zichtbaar maken in kleine dagelijkse daden.
++++
Heer, liefdevolle Vader,
U hebt Carlo Acutis gegeven als een jong licht voor onze tijd.
Leer ons, zoals hij, vreugde te vinden in U,
hoop te zaaien in onze korte reis,
en ons lijden met moed te dragen.
Laat ons hart een woning zijn van uw genade,
zodat uw liefde zichtbaar wordt in onze gebaren
en uw vrede straalt in ons leven.
Glorie aan U, liefdevolle Vader, bron van het leven,
St. Augustinus van Hippo (354–430 n.Chr.) Over de Ene, Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk
“Deze Kerk is heilig, de ene Kerk, de ware Kerk, de Katholieke Kerk, strijdend zoals zij doet tegen alle ketterijen.
Zij kan strijden, maar zij kan niet overwonnen worden. Alle ketterijen worden uit haar verdreven, zoals nutteloze takken die van een wijnstok worden gesnoeid.
Zij blijft geworteld in haar oorsprong, in haar wijnstok, in haar liefde. De poorten van de hel zullen haar niet overwinnen.”
—St.Augustinus: Preek tot de Catechumenen, Over de Geloofsbelijdenis 6, 14 (395 n.Chr.)
++++
Commentaar:
Augustinus spreekt hier met vurige overtuiging over de identiteit en kracht van de Kerk. Zijn woorden zijn niet triomfalistisch, maar mystiek en pastoraal. Hij ziet de Kerk als een levende wijnstok, geworteld in Christus, die door de eeuwen heen gesnoeid wordt — niet om haar te verzwakken, maar om haar te zuiveren.
Wat opvalt is zijn vertrouwen: de Kerk kan strijden, maar niet verslagen worden. Dit is geen blind optimisme, maar een geloof dat geworteld is in de belofte van Christus: “De poorten van de hel zullen haar niet overweldigen” (Matteüs 16:18). Augustinus erkent dat er strijd is — ketterijen, verdeeldheid, pijn — maar hij ziet ook dat de liefde van Christus de kern blijft.
Voor ons vandaag is dit een uitnodiging om niet te wanhopen bij verdeeldheid of crisis, maar om terug te keren naar de wortel: Christus zelf. De Kerk leeft niet van structuren, maar van liefde. En waar liefde is, daar is leven, daar is waarheid, daar is overwinning.
+++++
✢ Gebed in de geest van Augustinus ✢
Heer van de Kerk,
Gij die haar hebt geplant als een wijnstok in de wereld,
laat haar geworteld blijven in Uw liefde.
Wanneer stormen haar schudden, wanneer takken breken,
wanneer verdeeldheid haar pijn doet
— laat haar niet vallen, maar zuiver haar.
Snijd weg wat haar verzwakt, maar bewaar haar hart in U.
Laat ons, als levende ranken, verbonden blijven met Uw wijnstok,
voed ons met Uw genade, en maak ons tot dragers van vrucht
— vrucht van waarheid, vrede en liefde.
Laat ons niet strijden uit angst, maar uit liefde voor de waarheid.
Laat ons niet bouwen op macht, maar op Uw aanwezigheid.
Want Gij hebt beloofd: de poorten van de hel zullen haar niet overwinnen.
Laat ons leven in dat vertrouwen, en sterken in die hoop.
“Ontvang vaak, heel vaak de Communie… daarin ligt het enige geneesmiddel,als je genezen wilt worden. Jezus heeft deze aantrekkingskracht niet zomaar in je hart gelegd.”
— St. Thérèse van Lisieux
++++
Commentaar :
Deze woorden van Thérèse zijn doordrenkt van eenvoud en mystieke diepte. Ze spreekt niet over een theologisch systeem, maar over een innerlijke honger — een verlangen dat zij herkent als een genade. De Eucharistie is voor haar geen ritueel, maar een ontmoeting met de levende Christus, een bron van genezing voor de ziel.
Wat bijzonder is: ze noemt de aantrekkingskracht tot de Communie een teken. Niet iets om te negeren of te rationaliseren, maar een uitnodiging van Jezus zelf. In haar spiritualiteit is het hart de plaats van ontmoeting, en het verlangen een wegwijzer naar God.
Voor ons vandaag betekent dit: als we verlangen naar meer nabijheid, meer vrede, meer genezing… dan mogen we dat verlangen serieus nemen. Het is geen zwakte, maar een roep van God in ons.
++++
Gebed in de geest van Thérèse:
Lieve Jezus,
U hebt een stille honger in mijn hart gelegd — een verlangen naar U, naar genezing, naar vrede. Laat mij niet voorbijgaan aan deze roep. Geef mij de moed om U vaak te ontvangen, niet uit gewoonte, maar uit liefde. Laat Uw aanwezigheid in de Eucharistie mijn wonden aanraken, mijn hart verzachten, mijn ziel vernieuwen.
Zoals Thérèse, wil ik eenvoudig zijn, vertrouwend dat U mij leidt door het verlangen dat U zelf hebt gewekt. Genees mij, Heer, in Uw heilige nabijheid.
Amen.
++++
Reflexie:
Vijf korte gebeden rond de Eucharistie:
1.Gebed van verlangen (in de geest van Thérèse)
Jezus, U hebt mij aangeraakt met een stille honger.
Laat mij U ontvangen met het vertrouwen van een kind,
en genees mij in Uw liefdevolle nabijheid.
Amen.
2.Gebed van leegte (in de geest van Johannes van het Kruis)
Heer, Ik kom met lege handen, dorstend naar Uw verborgen aanwezigheid.
Vul mijn leegte met Uw stilte, en laat Uw licht in mij geboren worden.
Amen.
3.Gebed van eenvoud (in de geest van Franciscus van Assisi)
Broeder Jezus, U komt in brood en wijn, zo eenvoudig, zo kwetsbaar.
Maak mijn hart zacht, zodat ik U herken in het kleine.
Amen.
4.Gebed van overgave (in de geest van Augustinus)
Mijn God, U bent dichterbij dan mijn adem.
In de Communie geef ik mij over, niet om te begrijpen,
maar om bemind te worden. Laat mijn ziel rusten in Uw genade.
Amen.
5.Gebed van dankbaarheid (eigen toon, geïnspireerd door allen)
Dank U, Jezus, voor Uw aanwezigheid die mij draagt,
voor Uw liefde die mij geneest, voor Uw vrede die mij omhelst.
Laat mijn leven een lofzang zijn op Uw goedheid.
Amen.
++++
Meditatieve oefening na de Communie
Titel: “Blijf bij mij, Heer”:
Stap 1: Stilte Ga zitten in stilte.
Sluit je ogen. Adem langzaam in en uit.
Laat de woorden…
“Blijf bij mij, Heer” zachtjes in je hart klinken.
Stap 2: Innerlijke aandacht:
Voel de aanwezigheid van Jezus in jou.
Niet als idee, maar als werkelijkheid.
Hij is in jou — in je adem, je hartslag, je verlangen.
Stap 3: Luister naar het verlangen:
Vraag jezelf:
Wat verlangt mijn hart op dit moment? Laat het antwoord
opkomen zonder oordeel. Misschien is het rust,
genezing, vreugde, vergeving…
Stap 4: Geef het aan Jezus:
Stel je voor dat je dit verlangen in je handen
houdt en het aan Jezus geeft.
Zeg: “Heer, dit is van U. Ik vertrouw het toe aan Uw liefde.”
Stap 5: Rust in Zijn aanwezigheid Blijf enkele minuten in stilte.
Geen woorden, geen gedachten. Alleen aanwezigheid.
Begin niets op aarde tenzij het zijn einde in de hemel heeft; bewandel geen pad dat niet naar de hemel leidt.
— St. Charbel
+++++
Commentaar:
Deze uitspraak van St. Charbel is een krachtige uitnodiging tot geestelijke gerichtheid. Hij herinnert ons eraan dat ons leven op aarde niet losstaat van ons uiteindelijke doel: de vereniging met God. Alles wat we ondernemen — werk, relaties, keuzes — krijgt pas volle betekenis als het geworteld is in het verlangen naar het hemelse.
Charbel spreekt niet over wereldvreemdheid, maar over heiligheid in het gewone. Zijn woorden dagen ons uit om elk pad dat we bewandelen te toetsen: leidt dit tot liefde, vrede, waarheid? Of leidt het tot ego, verdeeldheid, leegte?
In een wereld vol afleiding is dit een kompas. Niet als oordeel, maar als uitnodiging: leef met de hemel als horizon.
++++
Gebed:
God van licht en liefde, leer mij beginnen met U in gedachten, en eindigen in Uw vrede.
Laat mijn keuzes geworteld zijn in de hemel, en mijn stappen geleid door Uw Geest.
Als ik dwaal, roep mij terug. Als ik twijfel, geef mij helderheid. Moge mijn leven een pad
zijn dat steeds dichter bij U brengt.
Heilige Charbel, bid voor ons, dat wij de hemel zoeken in alles wat wij doen.
***********
Wie was St.Charbel ?
St. Charbel was een Maronitische monnik en priester uit Libanon (1828–1898), bekend om zijn ascetische leven, diepe gebed en vele wonderen. Hij werd in 1977 heilig verklaard door paus Paulus VI.
Zijn leven
Geboorte: Youssef Antoun Makhlouf, geboren op 8 mei 1828 in Bekaa Kafra, een bergdorp in Libanon.
Familie: Zijn vader stierf vroeg, waardoor hij door zijn moeder en later zijn stiefvader (een priester) werd opgevoed.
Roeping: Al jong voelde hij zich aangetrokken tot het kluizenaarsleven, geïnspireerd door twee ooms die zelf kluizenaars waren.
Monnik: Hij trad in bij het Maronitische klooster van St. Maron in Annaya, waar hij priester werd en een leven van stilte, gebed en ascese leidde.
Kluizenaar: Vanaf 1875 leefde hij als kluizenaar in een hermitage, volledig toegewijd aan gebed en de Eucharistie.
++++
Zijn betekenis:
Wonderen: Tijdens zijn leven en na zijn dood werden duizenden genezingen en wonderen aan zijn voorspraak toegeschreven.
Wereldwijd zijn er meer dan 20.000 wonderen gedocumenteerd.
Heiligverklaring: Paus Paulus VI verklaarde hem zalig in 1965 en heilig in 1977.
Feestdag: 24 juli (Romeinse kalender) of de derde zondag van juli (Maronitische kalender).
Spirituele erfenis: Hij wordt gezien als een symbool van nederigheid, innerlijke vrijheid en radicale toewijding aan God.
Zijn leven toont dat heiligheid mogelijk is in eenvoud en stilte.
Noveen tot de Dienaar Gods Carlo Acutis : (de vertaling is een ietwat ingekorteversie)
🟤 Dag 1 – “Niet ik, maar God”
Meditatie: Carlo koos ervoor om zichzelf te vergeten en God centraal te stellen. Zijn leven was een oefening in loslaten van het tijdelijke om het eeuwige te zoeken.
Commentaar: In een wereld vol afleiding is deze houding radicaal. Carlo leert ons dat heiligheid begint bij het loslaten van het ego.
Gebed: Heer, leer mij zoals Carlo te leven:
niet ik, maar Gij.
Laat mij het vergankelijke loslaten en mijn hart richten op U.
Amen.
***********
🟤 Dag 2 – “Altijd verenigd zijn met Jezus, dat is mijn levensprogramma”
Meditatie: Carlo leefde met Jezus als middelpunt van zijn bestaan. Elk moment was doordrenkt van verbondenheid.
Commentaar: Dit is geen vrome slogan, maar een levenshouding. Jezus wordt niet een deel van het leven, maar het leven zelf.
Gebed: Jezus, wees mijn adem,
mijn ritme, mijn richting.
Zoals Carlo, wil ik alles beleven in U.
Amen.
************
🟤 Dag 3 – “Vraag voortdurend hulp aan je Engelbewaarder. Hij moet je beste vriend worden.”
Meditatie: Carlo had een diepe relatie met zijn Engelbewaarder, als gids en metgezel.
Commentaar: In de mystieke traditie zijn engelen niet abstract, maar concrete helpers. Carlo nodigt ons uit tot een vertrouwelijke omgang.
Gebed:
Heilige Engel, leid mij zoals je Carlo leidde.
Laat mij luisteren naar jouw stille stem van liefde.
Amen.
**********
🟤 Dag 4 – “Onze ziel is als een heteluchtballon… De zonde laat haar neerstorten. De biecht is het vuur dat haar weer doet opstijgen.”
Meditatie: Carlo beleefde het sacrament van vergeving als een bron van vrijheid en hergeboorte.
Commentaar: Hij zag biecht niet als last, maar als genade. Een uitnodiging tot innerlijke vernieuwing.
Gebed: God van barmhartigheid,
geef mij de moed om mij te laten reinigen.
Laat mijn ziel opstijgen in Uw licht.
Amen.
***********
🟤 Dag 5 – “Verdriet is naar jezelf kijken, vreugde is naar God kijken.”
Meditatie: Carlo vond vreugde in het richten van zijn blik op God, niet op zichzelf.
Commentaar: Dit is een mystieke paradox: door onszelf te vergeten, worden we werkelijk gelukkig.
Gebed: Heer, bevrijd mij van zelfgerichtheid.
Laat mij, zoals Carlo, leven in de vreugde van
Uw aanwezigheid.
Amen.
**********
🟤 Dag 6 – “Het enige wat we God moeten vragen in gebed, is het verlangen om heilig te zijn.”
Meditatie: Carlo bad niet om gemak, maar om heiligheid. Zijn gebed was gericht op het essentiële.
Commentaar: Heiligheid is geen perfectie, maar een hart dat verlangt naar God. Carlo herinnert ons daaraan.
Gebed: God, wek in mij het verlangen om U toe te behoren.
Laat mijn hart branden van heilig verlangen.
Amen.
**********
🟤 Dag 7 – “De Maagd Maria is de enige vrouw in mijn leven.”
Meditatie: Carlo had een diepe liefde voor Maria, als moeder, gids en trooster.
Commentaar: Zijn toewijding was teder en totaal. Maria wordt hier niet vereerd uit plicht, maar uit liefde.
Gebed: Maria, Moeder van genade,
neem mij bij de hand. Leer mij, zoals Carlo,
te leven in Uw zachte nabijheid.
Amen.
**********
🟤 Dag 8 – “De Eucharistie is mijn snelweg naar de hemel.”
Meditatie: Voor Carlo was de Eucharistie het hart van zijn spirituele leven. Daar ontmoette hij Jezus.
Commentaar: Hij zag de Mis niet als verplichting, maar als ontmoeting. De hemel begon voor hem in het tabernakel.
Gebed: Jezus, verborgen in de Eucharistie,
trek mij naar U toe. Laat mijn hart branden van
verlangen naar Uw aanwezigheid.
Amen.
**********
🟤 Dag 9 – “Ik ben blij om te sterven, want ik heb geen minuut verspild aan dingen die God niet behagen.”
Meditatie: Carlo stierf jong, maar zijn leven was vol. Hij leefde met een helder doel: God behagen.
Commentaar: Zijn vreugde bij het sterven is geen naïviteit, maar het gevolg van een leven in overgave.
Gebed:
Heer, geef mij de genade om tot het einde trouw te blijven.
Laat mijn dood, zoals Carlo’s, een lofzang zijn op Uw liefde. Amen.
**********
Commentaar op de Noveen tot Carlo Acutis
De noveen tot Carlo Acutis is een pelgrimstocht van negen dagen waarin we worden uitgenodigd om het leven van deze jonge dienaar Gods te beschouwen als een spiegel voor ons eigen verlangen naar heiligheid. Elk citaat van Carlo is als een vonk uit het vuur van zijn liefde voor Christus: eenvoudig, radicaal, en doordrenkt van een mystiek inzicht dat zijn leeftijd ver overstijgt.
Wat opvalt is zijn helderheid: Carlo verspilde geen tijd aan wat God niet behaagt. Zijn spiritualiteit is niet zwaar of complex, maar licht en gericht. Hij leert ons dat heiligheid niet begint bij grootsheid, maar bij trouw in het kleine. Zijn liefde voor de Eucharistie, zijn vriendschap met zijn Engelbewaarder, zijn tedere band met Maria – het zijn allemaal vensters op een hart dat volledig op God gericht was.
Deze noveen is geen verering van een persoon, maar een uitnodiging tot navolging. Carlo’s leven is een getuigenis dat heiligheid mogelijk is – zelfs in een digitale wereld, zelfs op jonge leeftijd, zelfs in het gewone. Zijn vreugde, zijn eenvoud, zijn radicale keuze voor God: ze dagen ons uit om ons eigen leven opnieuw te richten.
++++
Gebed: “In het spoor van Carlo”
Heer, God van leven en licht, U hebt in Carlo Acutis een jong hart doen ontvlammen, een hart dat niet twijfelde, niet talmde, maar U zocht met een vurigheid die ons beschamen kan. U hebt hem geleerd om niet zichzelf, maar U te zoeken, om vreugde te vinden in het kijken naar Uw gelaat, om zijn leven te maken tot een lofzang op Uw aanwezigheid.
Heer, leer ook mij om te leven zoals hij. Laat mij loskomen van het vluchtige, van alles wat mij afleidt van Uw eeuwige liefde. Laat mij, zoals Carlo, mijn levensprogramma schrijven in verbondenheid met Jezus, dag na dag, moment na moment.
Zend mij Uw Engelbewaarder, niet als een verre figuur, maar als een vriend, een metgezel op de weg van heiligheid. Laat mij luisteren naar zijn stille raad, en wandelen in de richting die hij wijst.
Heer, geef mij de moed om te biechten, om mijn ziel te reinigen in het vuur van Uw barmhartigheid. Laat mijn hart opstijgen als een ballon, gedragen door Uw genade, vrij van de last van zonde.
Leer mij, zoals Carlo, om niet naar mijzelf te kijken, maar naar U – bron van vreugde, vrede en vrijheid. Laat mijn gebed niet gevuld zijn met verlangens naar gemak, maar met het ene verlangen: om heilig te zijn.
Maria, Moeder van tederheid, wees ook mijn enige vrouw, mijn gids, mijn troost. Laat mij, zoals Carlo, in Uw armen rusten en Uw zachte stem volgen naar Jezus toe.
Jezus, verborgen in de Eucharistie, wees mijn snelweg naar de hemel. Laat mijn hart branden van verlangen naar Uw aanwezigheid, en laat elke communie een ontmoeting zijn die mij verandert.
Heer, geef mij de genade van een heilige dood, zoals Carlo, die kon zeggen: “Ik heb geen minuut verspild.” Laat mijn leven een lofzang zijn, een weg van trouw, vreugde en overgave.
Door de voorspraak van Carlo Acutis, dienaar van Uw liefde, vraag ik U om de genade die ik zo vurig verlang… (→ hier kun je je persoonlijke intentie uitspreken)
Maar boven alles, Heer, vraag ik U om een hart dat U zoekt, een leven dat U weerspiegelt, en een ziel die U nooit verlaat.
“Als een arts snijdt, is dat niet uit haat voor de patiënt, maar uit liefde voor zijn gezondheid. Zo ook: wanneer je gehaat wordt omwille van correctie, volhard dan in liefde, want de ziel is ziek en weet nog niet dat de hand die verwondt, ook de hand is die geneest.”
St.Augustinus.
++++
Commentaar:
Augustinus gebruikt hier een krachtig beeld: de arts die snijdt om te genezen. Het lijkt wreed, maar is in wezen een daad van liefde. Zo is het ook met geestelijke correctie. Wanneer we anderen aanspreken op hun gedrag, of zelf worden aangesproken, kan dat pijnlijk zijn. Maar als het gebeurt vanuit liefde en zorg voor de ziel, dan is het een helende handeling.
De uitdaging ligt in het volharden in liefde, zelfs wanneer die liefde niet wordt herkend. De zieke ziel kan zich verzetten, boos worden, of zelfs haten. Toch roept Augustinus op tot geduld en trouw: blijf liefhebben, ook als je wordt afgewezen. Want echte liefde is niet afhankelijk van erkenning, maar van trouw aan het goede.
Dit citaat nodigt uit tot nederigheid: durven corrigeren zonder hoogmoed, en durven gecorrigeerd worden zonder trots. Het is een oefening in innerlijke vrijheid en liefdevolle waarheid.
++++
Gebed
Genezende Liefde
Heer, U bent de arts van mijn ziel.
Snijd weg wat ziek maakt, ook als ik het niet begrijp.
Geef mij de moed om in liefde te corrigeren, en de nederigheid om
correctie te ontvangen.
Laat mij volharden in liefde, zelfs wanneer ik word afgewezen
of verkeerd begrepen. Want U bent de hand die verwondt
om te helen, de waarheid die bevrijdt, de liefde die nooit faalt.
“Zoals kuikens wegvluchten en onder de vleugels van de hen schuilen wanneer ze een roofvogel boven zich zien, zo worden wij bewaard onder de schaduw van uw vleugels. En Gij, die onze Vrouwe en Moeder zijt, moet ons verdedigen; want na God hebben wij geen andere toevlucht dan U, die onze enige hoop en beschermster zijt; tot U richten wij allen onze ogen vol vertrouwen.”
— St. Thomas van Villanova
++++
Commentaar:
Deze beeldrijke vergelijking — kuikens die schuilen onder de vleugels van hun moeder — is diep geworteld in de Bijbelse traditie (vgl. Psalm 91:4, Matteüs 23:37). Thomas van Villanova spreekt hier over Maria als moederlijke toevlucht, niet als vervanging van God, maar als diens doorgeefluik van troost en bescherming. Zijn woorden ademen een kinderlijke overgave: na God is zij onze enige hoop. Dit is geen theologische absolutie, maar een mystieke erkenning van Maria als veilige schuilplaats in tijden van geestelijke dreiging.
Wat opvalt is de volledige gerichtheid van het hart: “tot U richten wij allen onze ogen vol vertrouwen.” Hier spreekt een ziel die geleerd heeft dat ware hoop niet in menselijke macht ligt, maar in de genade die via Maria tot ons komt. Het is een oproep tot overgave, tot het zoeken van beschutting in de schaduw van liefdevolle vleugels.
++++
Gebed geïnspireerd door het citaat
Lieve Moeder Maria, zoals kuikens schuilen onder
de vleugels van hun moeder, zo zoeken wij onze toevlucht bij U.
Wanneer angst ons overschaduwt, wanneer de wereld ons verwart,
wees dan onze beschermster, onze troost, onze gids. Gij die ons leidt naar Uw
Zoon, leer ons vertrouwen, leer ons overgave. Laat ons rusten in de schaduw van Uw genade,
en houd ons vast met de tederheid van Uw moederhart.
Amen.
++++
Wie was Thomas van Villanova?
Thomas van Villanova (1488–1555), geboren als Tomás García Martínez, was een Spaanse augustijn, theoloog en aartsbisschop van Valencia. Hij stond bekend als de “Vader der Armen” vanwege zijn radicale inzet voor de behoeftigen. Hoewel hij uit een rijke familie kwam, gaf hij zijn bezittingen weg en leefde sober. Hij was leraar, prediker, biechtvader van keizer Karel V, en zond de eerste augustijnen naar de missies in Mexico.
Zijn spiritualiteit was doordrenkt van liefde, eenvoud en rechtvaardigheid. Hij schreef ook mystieke en theologische werken en werd heilig verklaard in 1658. Zijn feestdag wordt gevierd op 8 september.
christelijkeinformatiebron 