Het gedicht “Santo del Silencio…” van José Domingo de Mena (Pomo Moreno)
Heilige van de Stilte
I
Heilige van de stilte, tragische Sint Bruno, jij biedt het geheim van de volmaaktheid aan. Waar jouw ascese reikt, komt niemand toe, je overdrijft de kunst van het verzaken voortaan.
Alle martelingen van het lichaam, het vasten, en het boetekleed van een voortdurende gebed, voor jou betekenen ze geen enkel offer, je schept een martelaarschap van visioen en wet…
Zelfs je stem, die trouwe metgezel van het eenzame, sobere levensspel, lijkt jou een vreugde die je moet verloochenen…
En heldhaftig, wreed, van jezelf gescheiden, leg je jezelf de sombere gelofte van zwijgen op, en bereik je de grote deugd van het stil zijn.
II
Zwijgen, zoals de edelste dingen zwijgen: de boom, de ster, de wolk, de bloem. Laat de uren stil voorbijgaan, luisterend enkel naar de innerlijke stroom…
Zwijgen, beseffend dat de mooiste woorden niet genoeg waarde hebben of kracht, om alle wonderen uit te drukken van een mens vol liefde en pracht.
Zwijgen… jezelf de ijzeren muilkorf opleggen van koppige stilte. De list overwinnen van de Duivel, die fluistert en wil misleiden…
jEn als het nodig is het zwijgen te breken, wees dan een lied, een echo van glorie of pijn, spreek zoals vogels en de zee zich laten horen!
III
Beheers mijn losse tong, o God van mij. Sint Bruno, bescherm mijn oprechte streven. Laat mij niet verder afdrijven in de stroom van onverschilligheid. Heer, ik wil zwijgen.
Een enkel woord wordt al gauw een rivier die mijn sobere geest overspoelt en doet beven. Sprekend zonder maat, zonder oordeel, zonder vuur, Heer, droog mijn woorden op, laat ze beven.
Laat mijn leven de invloed voelen van uw stille, smetteloze Woord, dat ik aanbid en verheerlijk met vurige ziel.
En als ik moet spreken zoals U mij opdraagt, leg dan een vlammend zwaard op mijn tong, en laat mijn woorden spreken met verlossend doel.
++++
Commentaar:
Dit gedicht is een krachtige ode aan Sint Bruno, stichter van de Kartuizerorde, die bekendstaat om zijn radicale stilte en afzondering. De dichter verheerlijkt het zwijgen als een spirituele daad, een vorm van ascese die verder gaat dan lichamelijke offers. In een wereld vol lawaai en oppervlakkigheid, stelt hij stilte voor als een weg naar innerlijke zuiverheid, contemplatie en goddelijke nabijheid.
De drie delen van het gedicht bouwen op elkaar:
Deel I schetst Bruno’s heroïsche verzaking.
Deel II filosofeert over de schoonheid van het zwijgen.
Deel III is een persoonlijke smeekbede om diezelfde deugd te mogen bezitten.
Het is een spirituele meditatie over hoe woorden, hoewel krachtig, vaak tekortschieten tegenover de diepte van het innerlijke leven. De dichter verlangt naar een taal die zuiver is, goddelijk geïnspireerd — of liever nog: naar de heiligheid van het zwijgen zelf.
++++
Gebed geïnspireerd door het gedicht:
Heer van de stilte, leer mij luisteren naar Uw stem in de stilte van mijn hart.
Zoals Sint Bruno zich terugtrok uit de wereld, wil ik mij terugtrekken uit het
rumoer van mijn gedachten.
Laat mijn woorden spaarzaam zijn, mijn stilte vol betekenis, mijn hart ontvankelijk voor Uw aanwezigheid. Als ik spreek, laat het zijn met wijsheid en liefde.
Als ik zwijg, laat het zijn met vrede en overgave.
Heilige Bruno, bid voor mij, dat ik de moed vind om te zwijgen waar het nodig is, en te spreken waar het heil brengt.
Amen.
******************
christelijkeinformatiebron 