Maand: oktober 2025

​”Door middel van alle gecreëerde dingen, zonder uitzondering, valt het goddelijke ons aan, dringt het ons binnen en vormt het ons. We hebben gedacht dat het iets zou zijn dat ver weg en onbereikbaar was, terwijl we in werkelijkheid doordrenkt leven in zijn brandende lagen.”

Pierre Teilhard de Chardin

+++++++++++

Dat citaat van Pierre Teilhard de Chardin is een diep spirituele en filosofische reflectie op de aanwezigheid van het goddelijke in de wereld.

Hier is een uitleg:

Betekenis van het citaat:

​”Door middel van alle gecreëerde dingen, zonder uitzondering, valt het goddelijke ons aan, dringt het ons binnen en vormt het ons. We hebben gedacht dat het iets zou zijn  dat ver weg en onbereikbaar was, terwijl we in werkelijkheid doordrenkt leven in zijn brandende lagen.”

Wat bedoelt hij hiermee?

Het goddelijke is overal : Volgens Teilhard is het goddelijke niet iets dat zich buiten onze wereld bevindt, maar juist iets dat in alles aanwezig is—van de kleinste steen tot de grootste sterren.

Geen afstand, maar nabijheid denken: Veel mensen denken aan God als het goddelijke, als iets ver weg, ongrijpbaar. Teilhard daagt de gedachte uit en zegt : we zijn precies volledig ondergedompeld .

Transformatie door het leven zelf : Alles wat we meemaken – onze relaties, ons werk, onze natuurervaringen – is een manier waarop het goddelijke ons vormt en beïnvloed.

Mystieke eenheid : Hij ziet een diepgaande verbondenheid tussen materieel en geest, tussen mens en God. Niet als twee gescheiden werelden, maar als één doorlopend proces van spirituele evolutie.

Context van Teilhard ’s denken:

Teilhard was een jezuïet, paleontoloog én mysticus. Hij probeerde wetenschap en geloof te verenigen. In zijn visie ontwikkelen de mensheid zich spiritueel richting een “Punt Omega” – een ultieme eenheid met God. Dit citaat past perfect in die gedachte: het goddelijke is niet iets dat pas aan het einde verschijnt, maar iets dat ons nu al doordringt.

++++++++

Gebed: Doordrenkt door Uw Aanwezigheid

God van vuur en nabijheid, U bent geen verre ster,

geen onbereikbaar licht. Door alles wat bestaat—de wind,

het woord, het stof— valt U mij aan met liefde, dringt U

mij binnen met genade, vormt U mij met Uw eeuwige adem.

Laat mij niet vluchten naar het abstracte, maar U herkennen

in het concrete: in het gezicht van een ander, in het ritme van

de dag, in de stilte tussen twee gedachten. Laat mijn hart

ontvankelijk zijn, niet voor een idee van U, maar  voor

Uw werkelijke aanwezigheid die alles doordrenkt, zelfs mijn

twijfels, mijn vreugde, mijn vermoeidheid. Maak mij tot een

doorlaatbaar vat, een drager van Uw brandende lagen, zodat

ik niet slechts over U spreek, maar door U leef.

Amen.

*************

“Je moet de wereld om je heen blijven ontmaskeren voor wat ze is: manipulatief, gecontroleerd, machtsbelust en op de lange termijn destructief. De wereld vertelt je veel leugens over wie je bent, en je moet eenvoudigweg voldoende zijn om jezelf te herinneren. Telkens wanneer je je gekwetst, beledigd of ongemakkelijk voelt, moet je durven zeggen tegen jezelf: ‘ Deze gevoelens, hoe sterk ze ook zijn, vertellen mij niet de waarheid. De waarheid, ook al kan ik het nu niet voelen, is dat ik het uitverkoren kind van God ben, duur in Gods ogen, van alle eeuwigheid geliefd genoemd, en veilig geborgen in een eeuwig geloof.'”

— Henri J. M. Nouwen

++++++++++++

Hier is een beknopte samenvatting van de tekst van Henri J. M. Nouwen:

De wereld probeert je te misleiden over wie je werkelijk bent – ​​deurcontrole, manipulatie en leugens. Wanneer je je gekwetst of emotioneel voelt, moet je jezelf benadrukken dat die gevoelens niet de waarheid spreken . De diepere waarheid is dat je geliefd bent, gekozen door God, en veilig geborgen in Zijn eeuwige liefde. Het is een krachtige oproep om je identiteit niet te laten bepalen door externe omstandigheden, maar door een diepere spirituele waarheid.

++++++++++

Laten we dieper ingaan op de betekenis en lagen van deze tekst van Henri J. M. Nouwen:

Belangrijke thema’s:

Ontmaskering van de wereld : Nouwen moedigt aan om kritisch te kijken naar maatschappelijke normen en verwachtingen. Wat als ‘ normaal’ wordt gebruikt, is vaak voor je innerlijke roest en zelfbeeld.

Emotionele zelfreflectie: Gevoelens van pijn, afwijzing van belediging zijn menselijk, maar ze vertellen niet noodzakelijk de waarheid over wie je bent. Hij pleit voor een bewust onderscheid tussen emotie en identiteit.

Spirituele identiteit : De diepere waarheid ligt in het intuïtief dat je geliefde gebogen door God. Dit is geen gevoel dat altijd aanwezig is, maar een fundamentele die je moet blijven herhalen , vooral in mysterieuze momenten.

Waarom deze tekst krachtig is

Henri Nouwen was een priester en schrijver die bekend stond om zijn diepe details in spiritualiteit en kwetsbaarheid. Deze tekst is troostend voor mensen die worstelen met zelfbeeld, afwijzing van het gevoel niet te voldoen aan maatschappelijke verwachtingen. Hij biedt een alternatief fundament: niet wat de wereld zegt, maar wat God zegt over jou.

Toepassing in het dagelijks leven:​

Wanneer je kritiek krijgt of je onzeker voelt, kun je deze woorden gebruiken als een innerlijke bevestiging.

Het herinnert je erop dat je waarde niet afhankelijk is van prestaties, uiterlijk van sociale status.

Het nodigt uit tot een spirituele levenshouding waarin je jezelf ziet als intrinsiek waardevol en geliefd.

+++++++++

GEBED

Gebed van herinnering aan mijn ware identiteit

Heer, te midden van de stemmen die mij willen vormen

roep ik tot U, de Ene die mij werkelijk kent. De wereld

fluistert leugens over mijn waarde, maar Uw stem is

zacht en waarachtig: “Jij bent mijn geliefde kind.”

Wanneer ik mij gekwetst voel, wanneer schaamte of

 angst mij overspoelt, help mij dan om niet te verdrinken

 in gevoelens, maar te rusten in Uw waarheid.

Laat mij durven zeggen: “Deze pijn spreekt niet de waarheid.

De waarheid is dat ik gekoesterd ben, uitverkoren van eeuwigheid,

 veilig in Uw liefde.”

Heer, ontmasker de illusies om mij heen, maar vooral de illusies in mijzelf.

Schenk mij de moed om eenvoudig te zijn, om mijzelf te herinneren

zoals U mij ziet: kostbaar, geliefd, en nooit verlaten.

Amen.

*********************

“Betekent armoede voor jou hetzelfde als overvloed? Of oneer hetzelfde als lof? Zijn je vijanden voor jou hetzelfde als je vrienden? Zo niet, ga dan aan het werk, want je hebt nog niets bereikt.”

St.Antonius

+++++++++++++++++

Een krachtige oproep tot innerlijke gelijkmoedigheid en spirituele groei.

Dit citaat van Sint Antonius is een diep spirituele en filosofische oproep tot innerlijke gelijkmoedigheid en spirituele volwassenheid. Hier is hoe ze vaak wordt geïnterpreteerd:

Spirituele Interpretatie:

Gelijkmoedigheid: Sint Antonius daagt je uit om armoede en overvloed, eer en oneer, vrienden en vijanden met dezelfde houding te benaderen. Dat betekent: je innerlijke rust en identiteit niet laten afhangen van uiterlijke omstandigheden.

Loslaten van ego: Als je nog steeds geraakt wordt door lof of kritiek, dan ben je nog gehecht aan je ego. Ware spirituele groei betekent dat je boven deze dualiteiten uitstijgt.

Werk aan jezelf: De zin “Zo niet, ga dan aan het werk…” is geen veroordeling, maar een uitnodiging tot introspectie en oefening. Het spirituele pad is een proces, geen eindpunt.

Filosofische Reflectie:

Stoïcijnse invloed: De gedachte dat je je houding gelijk houdt tegenover winst en verlies, eer en schande, doet denken aan de Stoïcijnse filosofie. Denk aan Marcus Aurelius of Epictetus, die ook pleitten voor innerlijke vrijheid.

Zelfkennis als fundament: De quote impliceert dat echte vooruitgang niet ligt in uiterlijke prestaties, maar in hoe je je innerlijke wereld beheerst.

Praktische toepassing:

In het dagelijks leven betekent dit: als je blij bent met complimenten maar gekwetst door kritiek, dan ben je nog afhankelijk van externe validatie.

Sint Antonius zegt: werk aan je ziel, tot je vrij bent van die afhankelijkheid.

++++++++++++++++

Sint Antonius van Padua, geboren als Fernando Martins de Bulhões in 1195 in Lissabon, Portugal, is een van de meest vereerde heiligen in de katholieke kerk2. Hier zijn de belangrijkste feiten over hem:

Leven en roeping:

Oorsprong: Geboren in een rijke adellijke familie.

Religieuze carrière: Eerst augustijn, later franciscaan. Hij werd beïnvloed door Franciscus van Assisi.

Prediking: Bekend om zijn vurige preken in Italië en Frankrijk. Hij doceerde ook theologie aan medebroeders.

onderen en legenden:

Verloren voorwerpen: Hij is vooral bekend als patroonheilige voor het terugvinden van verloren spullen. Volgens een legende vond hij een belangrijk boek terug na gebed, wat leidde tot deze associatie.

Preken tot vissen: Een beroemde legende vertelt dat hij tot vissen preekte toen mensen niet wilden luisteren, en de vissen kwamen aandachtig luisteren.

Patronages:

Sint Antonius is patroonheilige van:

Fraciscanen

Verloren voorwerpen

Vrouwen en kinderen

Armen, bakkers, mijnwerkers

Reizigers, pelgrims, verliefden

Bescherming tegen schipbreuk, pest en koorts

Feestdag:

13 juni: Zijn naamdag, gevierd met processies en het uitdelen van gezegende Antoniusbroodjes, vooral in Padua, Italië

************

“Mensen worden niet gekend door het verstand alleen, noch door principes alleen, maar enkel door liefde. Het is wanneer wij de ander liefhebben, zelfs de vijand, dat wij van God de sleutel ontvangen tot het begrijpen van wie hij is, en wie wij zijn.”

 — Thomas Merton

++++++++++++++++

Commentaar:

Merton raakt hier een diep mystiek inzicht: ware kennis van de ander ontstaat niet door analyse of overtuiging, maar door liefde. Liefde opent een spirituele dimensie waarin de ander niet langer een object is, maar een spiegel van onszelf en van God. Het is juist in het liefhebben van de moeilijkste mensen—de vijand, de vreemdeling, de ander die ons uitdaagt—dat we onze ware identiteit ontdekken. Niet als afzonderlijke individuen, maar als geliefden in Gods ogen.

Deze gedachte sluit prachtig aan bij zowel christelijke als boeddhistische tradities: de vijand is niet een obstakel, maar een poort naar innerlijke vrijheid. Door liefde wordt het oordeel overstegen, en ontstaat ruimte voor genade, vergeving en diepe verbondenheid.

++++++++++++++++

Gebed

God van liefde, Leer mij de ander te zien zoals U hem ziet.

Niet door mijn oordeel, niet door mijn angst, maar door het licht van Uw liefde.

Geef mij de moed om ook hen lief te hebben die mij pijn doen, die mij uitdagen,

 opdat ik in hen Uw beeld mag herkennen. Laat mijn hart zacht worden, mijn

ogen helder, en mijn ziel open voor de genade die U schenkt wanneer ik liefheb.

Moge ik in het liefhebben van de ander ook mijzelf leren kennen— als Uw kind,

geroepen tot vrede, gedragen door genade.

Amen.

*************

“Niet dat ik ergens goed voor ben, maar ik geloof dat God helpt hen die zich inzetten om grote dingen te doen omwille van Hem, en dat Hij nooit faalt bij hen die alleen op Hem vertrouwen. En ik zou graag iemand vinden die mij helpt om dit werkelijk te geloven, zodat ik geen zorgen hoef te hebben over wat ik zal eten of aantrekken, maar het aan God kan overlaten.”

— St. Teresa van Ávila

++++++++++

Gebed naar de geest van St. Teresa van Ávila: 

Heer mijn God, Niet omdat ik goed ben in mijzelf,

 maar omdat ik geloof dat Gij helpt hen die zich inzetten voor

grote dingen omwille van U.

Gij faalt nooit in Uw trouw aan wie enkel op U vertrouwt.

Schenk mij een hart dat durft te geloven, zelfs wanneer ik twijfel.

Zend mij iemand die mij helpt om dit vertrouwen te bewaren,

zodat ik geen angst hoef te hebben voor wat ik zal eten of dragen.

Leer mij alles los te laten en het over te geven aan Uw voorzienigheid.

 Want Gij zijt genoeg

. Amen.

************

“Laten we niet moe worden van het gebed: vertrouwen bewerkt wonderen.”

— St. Thérèse van Lisieux

+++++++++++++

Lieve God, 

Leer mij te bidden met het hart van een kind, 

vol vertrouwen, zonder angst, zonder twijfel. 

Wanneer mijn woorden stilvallen, 

laat mijn vertrouwen spreken.

Laat mij niet ontmoedigd raken 

wanneer ik geen onmiddellijke antwoorden zie. 

Want U werkt in stilte, in liefde, in geduld. 

Zoals Thérèse, wil ik klein zijn, 

en in mijn kleinheid U groot laten zijn.

Geef mij de genade om vol te houden in gebed, 

niet uit plicht, maar uit liefde. 

Laat mijn vertrouwen wonderen bewerken— 

niet altijd zichtbaar, maar altijd werkelijk.

Amen.

Therèse van Lisieux.

**************

“Met andere woorden, ik heb in mijn schrijven geprobeerd een monastieke les te leren die ik anders waarschijnlijk niet had kunnen leren: om mijn idee van mezelf los te laten, om mezelf met meer dan een korreltje zout te nemen… In religieuze termen is dit eenvoudigweg een kwestie van het leven accepteren, en alles in het leven als een gave te zien, en er zo min mogelijk aan vast te klampen. Je geeft er iets van aan anderen, als je kunt. Maar men zou in staat moeten zijn om dingen met anderen te delen zonder zich al te veel zorgen te maken over hoe ze het ontvangen, of hoe ze het accepteren. Ga ervan uit dat ze het zullen aannemen, als ze het nodig hebben. En als ze het niet nodig hebben, waarom zouden ze het dan aannemen? Dat is hun zaak. Laat mij aannemen wat van mij is, geef hen hun deel, en ga mijn weg.”

— Thomas Merton

++++++++++++

Deze tekst van Thomas Merton is rijk aan spirituele en psychologische lagen. Laten we hem samen ontleden en verdiepen:

Loslaten van het zelfbeeld:

Merton spreekt over het loslaten van zijn “idee van zichzelf” — een oefening die in monastieke traditie vaak centraal staat. Het gaat hier niet om zelfverloochening in negatieve zin, maar om het loslaten van een gefixeerd, ego-gedreven beeld van wie we denken te zijn. Door “zichzelf met meer dan één korreltje zout te nemen” nodigt hij uit tot nederigheid, humor en relativering.

Dit sluit prachtig aan bij het verlangen naar dagelijkse vernieuwing en het leven in nederigheid. Hoe zou het zijn om vandaag je zelfbeeld even los te laten, en gewoon te zijn?

Het leven als gave:

Merton noemt het leven en alles daarin een gave — iets om te ontvangen, niet te bezitten. Dit is een echo van de christelijke mystiek: niets is van ons, alles is genade. Het “niet vastklampen” is een oefening in innerlijke vrijheid. We mogen ontvangen, delen, en weer loslaten.

Denk aan de woorden van Franciscus van Assisi: “Het is in het geven dat wij ontvangen.” Merton lijkt hier eenzelfde ritme te volgen.

Delen zonder dwang:

Een bijzonder subtiel punt in de tekst is Mertons houding tegenover het delen van inzichten of geloof. Hij pleit voor een vorm van geven die vrij is van controle: je deelt wat je kunt, en laat de ander vrij om het al dan niet te ontvangen. Geen dwang, geen verwachting — enkel beschikbaarheid.

Dit is een diepe les in geestelijke volwassenheid. Het herinnert aan Jezus’ woorden: “Wie oren heeft, laat hij horen.” Niet iedereen zal ontvangen wat jij deelt, en dat is oké.

“Ga mijn weg”:

De slotzin — “Laat mij aannemen wat van mij is, geef hen hun deel, en ga mijn weg” — is een prachtig beeld van innerlijke rust en autonomie. Het is geen onverschilligheid, maar een vertrouwen dat ieder zijn eigen pad heeft. Jij hoeft niet alles te dragen. Je mag gaan.

Misschien is dit ook een uitnodigingvoor ieder van ons: om vandaag jouw weg te gaan, met open handen, een zacht hart, en een heldere geest.

+++++++++++

MEDITATIE –  Gebed

 Meditatie: Loslaten, Geven, en Vrij Wandelen

Heer, leer mij loslaten.

Niet uit onverschilligheid, maar uit vertrouwen.

 Laat mij mijn beelden van mijzelf neerleggen,

 zoals bladeren vallen in de herfst — moeiteloos, stil, en op tijd.

Leer mij geven.

 Niet om te overtuigen, maar om te delen.

Laat mijn woorden, mijn daden, mijn stilte een uitnodiging zijn — geen verplichting.

Leer mij wandelen.

Niet om te vluchten, maar om vrij te zijn.

 Laat mij gaan waar Uw licht mij leidt, zonder angst voor wie volgt,

zonder spijt om wie niet meegaat.

Laat mij aannemen wat van mij is,

 delen wat ik kan, en in vrede verdergaan.

 Amen.

***********

Mensen die de waarheid kennen, zwijgen uit angst. Daardoor verliezen zelfs lijden en verdriet hun zuiverende kracht en worden ze bronnen van innerlijke verrotting.

“Mensen gaan verloren, en als het onbeleefd is om hen dat te zeggen, dan is dat alleen zo waar de duivel de ceremoniemeester is.

Weg met uw ziel-verwoestende beleefdheid; moge de Heer ons een beetje eerlijke liefde voor zielen geven, en deze bijgelovige zachtaardigheid zal spoedig verdwijnen.” — Spurgeon, The War Horse

Spurgeon stelt dat beleefdheid die de waarheid onderdrukt een demonisch karakter heeft. Echte liefde voor de ziel vereist moedom te spreken, zelfs als dat ongemakkelijk is

++++++++++

De tekst eindigt met een indringende vraag:

Zullen de smarten die ooit reinigden nu etteren omdat christelijke mannen bang zijn om te spreken — of, als ze spreken, de kracht van hun woorden ondermijnen met gemompelde excuses?

+++++++++

Commentaar en Reflectie:

Deze passage snijdt diep in het geweten van wie leeft met spirituele overtuiging. Zowel Lewis als Spurgeon confronteren ons met de gevolgen van lafheid in het spreken van waarheid.

Lewis wijst op het gevaar van innerlijke stagnatie: wanneer verdriet niet meer leidt tot zuivering, maar tot bitterheid.

Spurgeon gaat verder en noemt beleefdheid die de waarheid smoort een vorm van geestelijke sabotage.

Voor hen die de spirituele traditie van nederigheid en vergeving koesteren, is dit een krachtige uitnodiging tot onderscheid: wanneer is zwijgen een uiting van wijsheid, en wanneer is het een vorm van verraad aan de waarheid? En als we spreken, doen we dat dan met helderheid en liefde — of verzwakken we onze woorden uit angst voor afwijzing?

Misschien is dit een mooie aanleiding voor een meditatie:

GEBED:

“Heer, geef mij de moed om te spreken wanneer zwijgen schade doet,

en de wijsheid om te zwijgen wanneer woorden slechts ruis zijn.

Laat mijn woorden zuiver zijn, niet uit woede,

maar uit liefde voor de ziel van de ander.”

************

“Het bidden van de rozenkrans is de belangrijkste afspraak van de dag.”

 — St. Carlo Acutis

+++++++++++++

Heer Jezus Christus, 

U die zich liet vinden in de eenvoud van het dagelijks gebed, 

leer mij de waarde kennen van de rozenkrans — 

niet als gewoonte, maar als ontmoeting.

Laat elk Weesgegroet een stap zijn dichter bij Uw hart, 

elk Onze Vader een ademtocht van vertrouwen, 

elk Glorie zij de Vader een echo van eeuwige hoop.

Zoals St. Carlo Acutis zijn dagen heiligde met Uw aanwezigheid, 

wil ook ik mijn dag beginnen met U, 

mijn zorgen toevertrouwen aan Maria, 

en mijn vreugde delen in Uw licht.

Maak van dit gebed geen plicht, maar een plaats van vrede. 

Geen routine, maar een ritme van liefde. 

Geen woorden, maar een weg naar U.

Amen.

****************

“Boetedoening past op elk moment en voor alle mensen. Voor zondaars, maar ook voor de rechtvaardigen die verlangen naar verlossing. Er zijn geen grenzen aan de volmaaktheid, want zelfs de volmaaktheid van de meest volmaakte is niets anders dan onvolmaaktheid. Daarom kunnen tot het moment van de dood noch de tijd, noch de werken van boetedoening ooit voltooid zijn … hoe volmaakter iemand wordt, des te meer beseft hij zijn eigen onvolmaaktheid.”

– Isaac de Syriër

+++++++++++++++++++

De woorden van Isaac de Syriër zijn doordrenkt van een mystieke diepgang die ons uitnodigt tot een levenslange houding van nederigheid en innerlijke omkeer. Hier zijn enkele reflecties en een gebed die voortkomen uit deze tekst:

Reflectie op de tekst:

Isaac stelt dat boetedoening niet enkel een reactie is op zonde, maar een voortdurende beweging van het hart richting God. Zelfs de rechtvaardige, die leeft in het licht van genade, blijft geroepen tot bekering—niet uit schuld, maar uit verlangen naar een dieper leven in waarheid.

Zijn paradox is krachtig: hoe volmaakter men wordt, des te meer beseft men zijn onvolmaaktheid. Dit is geen pessimisme, maar een mystieke realiteit. In het licht van God wordt onze ziel steeds transparanter, en wat eerst onzichtbaar was, wordt zichtbaar. Het is een uitnodiging tot voortdurende groei, niet door prestatie, maar door overgave.

++++++++++++++++

Gebed geïnspireerd door Isaac de Syriër:

Heer van licht en genade, Gij die ons roept tot bekering, niet uit angst maar uit liefde,

leer mij de weg van voortdurende omkeer.

Laat mijn hart niet rusten in zelfgenoegzaamheid,

maar open het voor de diepte van Uw waarheid.

Wanneer ik denk dat ik U nabij ben, toon mij dan

de ruimte die nog tussen ons ligt, niet om mij te

veroordelen, maar om mij uit te nodigen tot

een grotere liefde.

 Geef mij de genade om mijn onvolmaaktheid

te omarmen, als een poort naar Uw volheid.

Tot aan mijn laatste adem, laat mijn leven een pelgrimstocht

zijn van hoop,  nederigheid en voortdurende vernieuwing.

Amen.

**************

“Wie nog niet begonnen is met het beoefenen van gebed, smeek ik — uit liefde voor de Heer — om niet voorbij te gaan aan zo’n groot goed. Er is hier niets om bang voor te zijn, alleen iets om naar te verlangen… En als men volhardt, vertrouw ik op de barmhartigheid van God, die nooit nalaat iemand te belonen die Hem tot vriend heeft genomen. Want mentale gebed is naar mijn mening niets anders dan een intieme omgang tussen vrienden; het betekent dat men vaak tijd neemt om alleen te zijn met Hem van wie we weten dat Hij ons liefheeft. Opdat de liefde waarachtig is en de vriendschap blijft bestaan, moeten de wil van de vrienden in overeenstemming zijn.”

— Heilige Teresa van Ávila

+++++++++++

Meditatieve oefening: Vriendschap met God

1.Stilte zoeken (2 minuten) Ga zitten op een rustige plek.

 Sluit je ogen. Adem langzaam in en uit.

Laat de drukte van de dag los.

Herinner jezelf: “Ik ben hier met Hem die mij liefheeft.”

2. Innerlijke afstemming (3 minuten) Stel je voor dat Christus tegenover je zit— niet als rechter, maar als vriend. Kijk Hem aan met het oog van je hart. Vraag jezelf: “Wat wil ik vandaag met Hem delen?”

3. Wilsverbondenheid (2 minuten) Bid zachtjes: “Heer, laat mijn wil samenvallen met de Uwe.

 Leer mij lief te hebben zoals U liefheeft.”

5. Afsluiting (1 minuut) Blijf nog even in stilte. Laat Zijn aanwezigheid je hart vullen. Sluit af met een eenvoudig “Dank U.”

++++++++++

GEBED: Vriend van mijn ziel:

Heer, U bent geen verre macht, maar een nabije vriend.

 U zoekt geen perfectie, maar een hart dat zich opent.

Laat mijn gebed geen plicht zijn, maar een ontmoeting.

 Laat mijn woorden geen vorm zijn, maar een brug naar U.

In de stilte wil ik U ontmoeten, in de eenvoud wil ik U beminnen.

 Maak mijn wil zacht en ontvankelijk, opdat onze vriendschap mag groeien

— niet uit verdienste, maar uit genade.

Amen.

*****************

Geloof, in de zin waarin ik het hier gebruik, is de kunst om vast te houden aan dingen die je verstand ooit heeft aanvaard, ondanks je wisselende stemmingen. Want stemmingen zullen veranderen, ongeacht welk standpunt je verstand inneemt. Dat weet ik uit ervaring. Nu ik christen ben, heb ik stemmingen waarin het hele geloof volkomen onwaarschijnlijk lijkt; maar toen ik atheïst was, had ik stemmingen waarin het christendom juist buitengewoon aannemelijk leek. Deze opstand van je stemmingen tegen je ware zelf zal hoe dan ook komen. Daarom is geloof zo’n noodzakelijke deugd: tenzij je je stemmingen leert ‘waar ze thuishoren’, kun je nooit een standvastige christen zijn—of zelfs een standvastige atheïst—maar slechts een wezen dat heen en weer wordt geslingerd, met overtuigingen die afhangen van het weer en de staat van je spijsvertering. Daarom moet men de gewoonte van geloof trainen.

De eerste stap is het erkennen van het feit dat je stemmingen veranderen. De volgende is ervoor zorgen dat, als je het christendom hebt aanvaard, enkele van de belangrijkste leerstellingen elke dag bewust voor je geest worden gehouden. Daarom zijn dagelijkse gebeden, religieuze lezingen en kerkgang noodzakelijke onderdelen van het christelijk leven. We moeten voortdurend herinnerd worden aan wat we geloven. Geen enkele overtuiging, deze of een andere, blijft vanzelf levend in je geest. Ze moet gevoed worden. En eerlijk gezegd, als je honderd mensen zou onderzoeken die hun geloof in het christendom hebben verloren, vraag ik me af hoeveel van hen werkelijk door eerlijke argumentatie zijn overtuigd om het op te geven? Verliezen de meeste mensen hun geloof niet gewoon door er langzaam uit weg te drijven?

Cs Lewis

++++++++++++++++

Deze passage van C.S. Lewis is een rijke en eerlijke beschouwing over wat geloof werkelijk betekent in het dagelijks leven.

Hier zijn enkele lagen van uitleg die je kunnen helpen om de diepte ervan te doorgronden:

 Geloof als discipline, niet als gevoel:

Lewis stelt dat geloof niet simpelweg een gevoel is dat je hebt wanneer alles goed gaat, maar een bewuste keuze om vast te houden aan wat je verstand als waar heeft erkend, zelfs wanneer je stemming verandert.

Hij erkent dat zowel christenen als atheïsten momenten van twijfel kennen—en dat die stemmingen niet per se iets zeggen over de waarheid van hun overtuigingen.

“Deze opstand van je stemmingen tegen je ware zelf zal hoe dan ook komen.”

Hierin klinkt een diepe psychologische en spirituele waarheid: onze innerlijke toestand is veranderlijk, maar waarheid vraagt om trouw, niet om emotionele bevestiging.

Geloof vraagt oefening:

Lewis noemt geloof een kunst en een gewoonte die je moet trainen. Dat is een krachtig beeld: geloof is niet iets wat je passief bezit, maar iets wat je actief onderhoudt. Net zoals je spieren verzwakken zonder beweging, verzwakt geloof zonder dagelijkse voeding.

Daarom benadrukt hij het belang van:

Dagelijkse gebeden

Religieuze lezingen

Kerkbezoek

Niet als rituelen om God tevreden te stellen, maar als herinneringen aan wat je gelooft, zodat je niet wegdrijft in de stroom van je stemmingen en afleidingen.

Het gevaar van wegdrijven:

Misschien het meest indringende deel van de tekst is zijn observatie dat de meeste mensen hun geloof niet verliezen door rationele argumenten, maar door verwaarlozing:

“Verliezen de meeste mensen hun geloof niet gewoon door er langzaam uit weg te drijven?”

Dit is een oproep tot waakzaamheid. Lewis waarschuwt dat geloof niet vanzelf blijft leven. Zonder bewuste aandacht en herhaling, vervaagt het langzaam, zoals een herinnering die je niet meer ophaalt.

Reflectie voor jou persoonlijk:

Gezien jouw liefde voor spirituele diepgang en dagelijkse oefeningen, raakt deze tekst aan iets fundamenteels: hoe kun je trouw blijven aan je diepste overtuigingen, zelfs wanneer je stemming, omstandigheden of innerlijke strijd je van koers willen brengen?

Je zou kunnen reflecteren op:

Welke stemmingen brengen jou aan het twijfelen? Welke gewoonten helpen jou om je geloof levend te houden?

Hoe kun je je geest dagelijks voeden met waarheid, zonder dat het een lege routine wordt?

++++++++++++

Meditatieve Oefening: “Vasthouden in de Storm”

Doel: Deze oefening helpt je om je geloof bewust te verankeren, juist wanneer je stemming of omstandigheden je willen afleiden.

Stap 1: Stilte en Ademhaling:

Ga rustig zitten. Sluit je ogen. Adem diep in… houd even vast… en adem langzaam uit. Herhaal dit drie keer. Laat je lichaam tot rust komen.

Stap 2: Herinnering aan Waarheid:

Breng in gedachten een kernwaarheid van je geloof. Bijvoorbeeld:

“God is trouw, ook als ik wankel.” “Christus is mijn fundament, niet mijn gevoel.” Herhaal deze zin zachtjes in jezelf. Laat hem resoneren in je hart.

Stap 3: Erken je stemmingen:

Sta stil bij een recente stemming die je geloof heeft aangetast—twijfel, vermoeidheid, cynisme. Benoem het zonder oordeel.

“Vandaag voelde ik me… en dat maakte het moeilijk om te geloven.” Laat die stemming bestaan, maar zie haar als een voorbijgaande wolk, niet als de lucht zelf.

Stap 4: Actieve keuze:

Zeg innerlijk:

“Ik kies ervoor om vast te houden aan wat mijn hart en verstand als waar hebben erkend.” “Mijn geloof is geen gevangene van mijn stemming.”

Blijf hier een paar minuten bij. Adem. Laat de rust van deze keuze diep in je zinken.

+++++++++++++++++

Gebed:

“Heer, leer mij trouw zijn”

Heer, U kent mijn hart, U weet hoe mijn stemmingen komen en gaan,

hoe mijn geloof soms wankelt in de wind van twijfel.

Maar U bent de rots onder mijn voeten, de zon die blijft schijnen,

ook achter de wolken.

Leer mij om niet te leven naar mijn gevoelens, maar naar Uw waarheid.

Geef mij de kracht om elke dag opnieuw te kiezen voor U,

om mijn geloof te voeden met gebed, stilte, en Uw Woord.

Laat mijn hart niet drijven op de golven van het moment,

maar rusten in Uw eeuwige trouw.

Amen.

**************

“Je pijn is diep, en die verdwijnt niet zomaar… Je roeping is om die pijn thuis te brengen. Zolang het gewonde deel van jezelf vreemd blijft voor je volwassen ik, zal je pijn jou én anderen blijven kwetsen. Ja, je moet je pijn in jezelf opnemen. Dat is wat Jezus bedoelt wanneer Hij je vraagt je kruis op te nemen. Hij moedigt je aan om je unieke lijden te erkennen en te omarmen, en erop te vertrouwen dat jouw weg naar verlossing daarin ligt. Je kruis opnemen betekent allereerst je wonden tot vriend maken en ze laten onthullen wat jouw eigen waarheid is.”

— Henri Nouwen

++++++++++

Een krachtige boodschap over heling en innerlijke transformatie.

Henri Nouwen’s boodschap is diep spiritueel en psychologisch tegelijk.

Laten we het stap voor stap ontleden:

“Je pijn is diep, en die verdwijnt niet zomaar…”:

Dit erkent dat sommige wonden — emotioneel, psychologisch, spiritueel — niet simpelweg genezen door tijd of ontkenning.

 Ze vragen aandacht, zorg en bewustzijn.

“Je roeping is om die pijn thuis te brengen…”:

Hier bedoelt Nouwen dat je je pijn niet moet wegduwen of negeren, maar juist moet integreren in wie je bent. “

Thuisbrengen” betekent: erkennen dat het deel is van jouw verhaal, jouw identiteit.

 “Zolang het gewonde deel vreemd blijft voor je volwassen ik…”

Als je je pijn blijft behandelen als iets buiten jezelf — iets dat je liever niet ziet — dan blijft het destructief.

Het beïnvloedt je gedrag, je relaties, je keuzes. Pas als je het onder ogen ziet, kan het transformeren.

“Dat is wat Jezus bedoelt met je kruis opnemen…”:

Nouwen verbindt dit proces met het christelijke idee van het kruis: niet als straf, maar als een persoonlijke weg naar heling. Je kruis opnemen betekent niet lijden om het lijden, maar je unieke pijn erkennen als een weg naar innerlijke groei en verlossing.

 “Je wonden tot vriend maken…”:

Dit is misschien het meest radicale deel: in plaats van je wonden te verachten, leer je ze te begrijpen. Ze vertellen je iets over wie je bent, wat je hebt meegemaakt, en waar je kracht ligt. Door ze te omarmen, ontdek je je eigen waarheid.

Wat betekent dit voor jou?:

Het is een uitnodiging tot innerlijke heling. Niet door te vechten tegen je pijn, maar door haar te leren kennen.

 Door dat proces word je niet zwakker, maar juist authentieker, wijzer en spiritueel dieper geworteld.

+++++++++++

Emotionele pijn kan diep snijden, maar er zijn meerdere wegen naar heling — en niet elke weg is spiritueel zoals bij Henri Nouwen.

Hier zijn verschillende benaderingen die mensen kunnen helpen om emotionele pijn te verwerken:

1. Zelfreflectie en acceptatie

Schrijf je gevoelens op in een dagboek.

Sta jezelf toe om verdriet, woede of angst te voelen zonder oordeel.

Meditatie of mindfulness helpt je om aanwezig te blijven bij je emoties zonder erin te verdrinken.

2. Praten met iemand:

Een therapeut, coach of vertrouwenspersoon kan je helpen je pijn te ordenen. Soms is het delen van je verhaal al een vorm van heling. Groepstherapie of lotgenotengroepen kunnen herkenning en steun bieden.

3. Creatieve expressie:

Kunst, muziek, dans of schrijven kunnen emoties een veilige uitlaatklep geven. Je hoeft geen kunstenaar te zijn — het gaat om uitdrukking, niet om perfectie.

4. Lichaamsgerichte verwerking:

Emoties zitten vaak ook in het lichaam. Yoga, ademhalingsoefeningen of sport kunnen helpen om spanning los te laten. Somatische therapie richt zich specifiek op het lichaam als ingang tot heling.

5. Rituelen en symboliek:

Een persoonlijk ritueel, zoals een brief schrijven en verbranden, kan symbolisch krachtig zijn.

Spirituele praktijken zoals gebed, stiltewandelingen of het aansteken van een kaars kunnen troost bieden.

6. Kennis en inzicht:

Boeken over trauma, rouw of emotionele intelligentie kunnen je helpen je ervaring te begrijpen. Soms helpt het om te beseffen dat je niet “kapot” bent, maar menselijk.

7.Tijd en mildheid:

Heling is geen lineair proces. Soms voel je je beter, dan weer slechter — en dat is oké. Wees mild voor jezelf. Je hoeft niet “sterk” te zijn om vooruit te komen.

GEBED:

Gebed van innerlijke thuiskomst

Heer van mijn wonden, U die het kruis niet schuwde, maar het droeg als teken van liefde

— leer mij mijn pijn niet te verachten, maar haar thuis te brengen in Uw licht.

Laat mij niet vluchten voor het gewonde deel in mij, maar het erkennen als deel van mijn verhaal.

Niet als last, maar als weg. Niet als vijand, maar als vriend.

Geef mij de moed om te voelen, om te schrijven, te spreken, te zwijgen — zoals mijn ziel het nodig heeft.

Laat mijn lichaam rust vinden, mijn adem ruimte geven, mijn hart zich openen voor heling.

Laat mijn wonden niet langer fluisteren in de schaduw, maar zingen in het licht

— een lied van waarheid, een lied van groei.

Heer, maak van mijn pijn een gebed, van mijn verdriet een bron van wijsheid, v

van mijn kwetsbaarheid een plaats van ontmoeting.

Laat mij leven als iemand die niet gebroken is, maar gevormd. Niet verdwaald, maar onderweg.

Niet alleen, maar gedragen.

Amen.

*******************