“In mijn diepste wond zag ik Uw glorie, en
het verbaasde mij.”
— Augustinus
+++++++++++++
Commentaar
Deze zin is een mystieke paradox: dat juist in onze diepste pijn, onze kwetsbaarheid, onze gebrokenheid — daar waar we het minst verwachten — iets van Gods glorie zichtbaar wordt. Augustinus, die zelf worstelde met innerlijke strijd en zonde, herkende dat genade niet verschijnt in perfectie, maar juist in het doorleefde lijden. Het “verbaasde mij” wijst op een openbaring die niet rationeel te bevatten is, maar die het hart raakt en transformeert.
Voor jou, als iemand die de weg van nederigheid, overgave en dagelijkse vernieuwing bewandelt, is dit een uitnodiging: durf te kijken naar je wonden, niet als plekken van schaamte, maar als poorten waar liefde binnenkomt. Daar waar jij loslaat, kan God verschijnen — niet als oordeel, maar als glorie.
+++++++++++++
Gebed-
Gebed bij de wond en de glorie:
Eeuwige Liefde,
In de stilte van mijn pijn, waar woorden tekortschieten en mijn hart zich terugtrekt, daar, juist daar, open Jij een ruimte van genade. Laat mijn wonden geen muren zijn, maar vensters waardoor Uw licht valt. Verbaas mij opnieuw, Heer, wanneer ik denk dat alles verloren is. Toon mij Uw glorie in het gebroken, het onvolmaakte, het menselijke. En leer mij te leven vanuit die verwondering, met een hart dat durft te vertrouwen op Uw aanwezigheid in alles.
Amen.
****************
christelijkeinformatiebron 