Alexander Schmemann: De Verloren Zoon….

De verloren zoon, zo wordt ons verteld, ging naar een ver land en verspilde daar al wat hij had. Een ver land! Het is deze unieke omschrijving van onze menselijke toestand die we moeten aannemen en tot de onze maken wanneer we onze benadering tot God beginnen. Een mens die die ervaring nooit heeft gehad, al was het maar heel kortstondig, die nooit heeft gevoeld dat hij verbannen is van God en van het echte leven, zal nooit begrijpen waar het christendom werkelijk om draait. En degene die zich volkomen ‘thuis’ voelt in deze wereld en haar leven, die nooit gewond is geraakt door het nostalgisch verlangen naar een andere Werkelijkheid, zal niet begrijpen wat bekering is.

+++++++++++

Commentaar:

Schmemann raakt hier aan een diepe waarheid: bekering is geen morele correctie, maar een existentieel ontwaken. Het “verre land” is geen geografische plek, maar een innerlijke toestand van vervreemding—van God, van onszelf, van het leven zoals het bedoeld is.

De verlorenheid is niet alleen zonde, maar ook het vergeten van onze oorsprong, ons thuis in God. Pas wanneer we dat heimwee voelen—dat stille verlangen naar een werkelijkheid die dieper is dan wat de wereld biedt—ontstaat ruimte voor bekering. Niet als schuldgevoel, maar als thuiskomen.

Voor wie  zo vaak zoekt naar innerlijke vrijheid en dagelijkse vernieuwing, is dit een uitnodiging om je eigen “verre land” te herkennen. Niet om het te veroordelen, maar om het te gebruiken als springplank naar genade.

++++++++++++++

De jongste zoon – de verloren zoon

• Kenmerken: Impulsief, op zoek naar vrijheid, vraagt zijn erfdeel en vertrekt naar een “ver land”.

• Symboliek: Hij vertegenwoordigt de mens die zich losmaakt van God, op zoek naar autonomie, maar uiteindelijk leeg en verloren raakt.

• Wending: Zijn bekering begint met het besef van zijn vervreemding. Hij keert terug, niet als held, maar als iemand die zich onwaardig voelt.

• Spirituele les: Ware bekering begint met het erkennen van onze afstand tot God en het verlangen naar thuiskomst.

De oudste zoon – de trouwe zoon

• Kenmerken: Verantwoordelijk, blijft thuis, werkt hard, maar is bitter en jaloers als zijn broer terugkeert.

• Symboliek: Hij vertegenwoordigt de mens die uiterlijk trouw is, maar innerlijk worstelt met genade, vergeving en vreugde om de terugkeer van de ander.

• Wending: Zijn hart blijkt ook ver van de vader te staan, ondanks zijn fysieke nabijheid.

• Spirituele les: Gehoorzaamheid zonder liefde kan leiden tot afstand. Genade is niet verdiend, maar ontvangen.

De vader – beeld van God

• Kenmerken: Liefdevol, wachtend, rent zijn zoon tegemoet, herstelt zijn waardigheid, nodigt ook de oudste uit tot vreugde.

• Symboliek: Hij is het beeld van de onvoorwaardelijke liefde van God, die zowel de verloren als de trouwe zoon uitnodigt tot gemeenschap.

• Wending: Zijn vreugde is niet in bezit of prestaties, maar in herstel en relatie.

• Spirituele les: God verlangt niet naar perfectie, maar naar verbondenheid. Zijn liefde is overvloedig, zelfs voor wie zich onwaardig voelt.

Bron van het citaat: Het fragment over de verloren zoon en het “verre land” komt uit zijn boek Great Lent: Journey to Pascha. In dit werk beschrijft Schmemann de spirituele betekenis van de vastentijd en gebruikt hij de parabel van de verloren zoon als een sleutel tot het begrijpen van bekering en het menselijk verlangen naar God.

“A man who has never had that experience… will never understand what Christianity is about.”

– Alexander Schmemann, Great Lent: Journey to Pascha

+++++++++++

Meditatie: Mijn plek in het verhaal

Waar ben ik, Heer? Ben ik de jongste zoon, die verlangt naar vrijheid, maar zich verliest in verre landen waar Uw stem stil is?

Of ben ik de oudste, trouw en plichtsgetrouw, maar met een hart dat worstelt om vreugde te vinden in genade?

Misschien ben ik beide, afwisselend zoekend en wachtend, verlangend naar thuis maar ook bang voor Uw omhelzing.

En U, Vader, U blijft staan aan de rand van het veld, ogen vol hoop, armen wijd open, niet om te oordelen, maar om te ontvangen.

Laat mij thuiskomen, niet alleen in mijn daden, maar in mijn hart. Laat mij de vreugde leren van Uw genade—voor mij, en voor hen die ik moeilijk kan omarmen.

*************