Mensen die de waarheid kennen, zwijgen uit angst. Daardoor verliezen zelfs lijden en verdriet hun zuiverende kracht en worden ze bronnen van innerlijke verrotting.
“Mensen gaan verloren, en als het onbeleefd is om hen dat te zeggen, dan is dat alleen zo waar de duivel de ceremoniemeester is.
Weg met uw ziel-verwoestende beleefdheid; moge de Heer ons een beetje eerlijke liefde voor zielen geven, en deze bijgelovige zachtaardigheid zal spoedig verdwijnen.” — Spurgeon, The War Horse
Spurgeon stelt dat beleefdheid die de waarheid onderdrukt een demonisch karakter heeft. Echte liefde voor de ziel vereist moedom te spreken, zelfs als dat ongemakkelijk is
++++++++++
De tekst eindigt met een indringende vraag:
Zullen de smarten die ooit reinigden nu etteren omdat christelijke mannen bang zijn om te spreken — of, als ze spreken, de kracht van hun woorden ondermijnen met gemompelde excuses?
+++++++++
Commentaar en Reflectie:
Deze passage snijdt diep in het geweten van wie leeft met spirituele overtuiging. Zowel Lewis als Spurgeon confronteren ons met de gevolgen van lafheid in het spreken van waarheid.
Lewis wijst op het gevaar van innerlijke stagnatie: wanneer verdriet niet meer leidt tot zuivering, maar tot bitterheid.
Spurgeon gaat verder en noemt beleefdheid die de waarheid smoort een vorm van geestelijke sabotage.
Voor hen die de spirituele traditie van nederigheid en vergeving koesteren, is dit een krachtige uitnodiging tot onderscheid: wanneer is zwijgen een uiting van wijsheid, en wanneer is het een vorm van verraad aan de waarheid? En als we spreken, doen we dat dan met helderheid en liefde — of verzwakken we onze woorden uit angst voor afwijzing?
Misschien is dit een mooie aanleiding voor een meditatie:
GEBED:
“Heer, geef mij de moed om te spreken wanneer zwijgen schade doet,
en de wijsheid om te zwijgen wanneer woorden slechts ruis zijn.
Laat mijn woorden zuiver zijn, niet uit woede,
maar uit liefde voor de ziel van de ander.”
************
christelijkeinformatiebron 