……Dit is de misleiding waarmee Satan de overhand krijgt: wanneer een ziel zichzelf zo dicht bij God ziet, wanneer zij het verschil ziet tussen de hemelse zaken en die van de aarde, en wanneer zij de liefde ziet die onze Heer haar toedraagt, groeit er uit die liefde een zeker vertrouwen en zekerheid dat er geen afdwaling zal zijn van hetgeen zij op dat moment bezit. Het lijkt alsof de ziel de beloning duidelijk Satan de ziel berooft van het wantrouwen dat zij tegenover zichzelf zou moeten hebben; en zo stelt zij zich, zoals ik zojuist zei, bloot aan gevaren. In haar vurige ijver begint zij zonder onderscheid de vruchten van haar tuin weg te geven, denkend dat zij nu geen reden meer heeft om voor zichzelf bang te zijn. ziet, alsof het onmogelijk is om datgene, wat zelfs in dit leven zo verrukkelijk en zoet is, op te geven voor iets zo minderwaardig en onzuiver als wereldse vreugde. Door dit vertrouwen berooft Satan haar van het wantrouwen dat ze in zichzelf zou moeten koesteren; en zo, zoals ik net al zei, stelt de ziel zichzelf bloot aan gevaren en begint ze, in de volheid van haar ijver, zonder onderscheid de vruchten van haar tuin weg te geven, denkend dat ze nu geen reden meer heeft om bang voor zichzelf te zijn. Toch komt dit niet voort uit trots; want de ziel begrijpt duidelijk dat van een buitensporig vertrouwen in God, zonder onderscheid de ziel zichzelf niet als onvolwassen beschouwt. Ze kan uit haar nest komen, en God Zelf kan haar eruit halen, maar ze kan nog steeds niet vliegen, omdat de deugden niet sterk zijn en ze zelf geen ervaring heeft om de gevaren te onderscheiden; noch is ze zich bewust van het kwaad dat vertrouwen op zichzelf haar kan aandoen. Toch komt dit niet voort uit hoogmoed; wil de ziel duidelijk dat het gaat om een buitensporig vertrouwen op God , zonder de noodzakelijk voorzichtigheid. De ziel ziet zichzelf niet als onvolgroeid. Zij kan haar nest verlaten, en God Zelf kan haar eruit halen, maar toch kan zij niet vliegen, omdat haar kwaliteiten nog niet sterk genoeg zijn en zij geen ervaring heeft om de mogelijkheden te ontdekken . Zij is zich ook niet bewust van het kwaad dat haar eigen zekerheid haar kan aandoen.”
++++++++++++
Hier is een diep spirituele en psychologisch rijke factor over de gevaren van een onvoorzichtig vertrouwen in God — een vertrouwen dat, hoewel voortkomend uit liefde en toewijding, de ziel kwetsbaar maakt voor misleiding. Het lijkt sterk op de mystieke vlekken van heiligen zoals Teresa van Ávila van Johannes van het Kruis, die waarschuwden voor de subtiele valkuilen op het pad van geestelijke groei.
Kernpunten uit de tekst:
Vertrouwen zonder onderscheid: De ziel voelt zich zo dicht bij God dat ze denkt immuun te zijn voor afdwaling. Dit vertrouwen is niet per se hoogmoedig, maar naïef.
Verlies van zelfwantrouwen :
Satan misleidt de ziel door haar gezonde wantrouwen tegenover zichzelf te ontnemen — een wantrouwen dat haar zou beschermen tegen overmoed .
Vurige ijver zonder wijsheid begint haar innerlijk: De ziel begint haar innerlijke vruchten (spirituele gegeven, figuur) uit te delen zonder onderscheid, ook al is ze al volledig gevormd is.
Onvolwassenheid ondanks genade :
Hoewel God haar uit het nest haalt, kan ze nog niet vliegen — haar kwaliteiten zijn nog niet sterk genoeg, haar ervaring te beperkt.
Geestelijke kwetsbaarheid :
De ziel is zich niet bewust van het kwaad dat voortkomt uit een grote zekerheid in haar eigen staat van genade .
++++++++++++++++
Reflectie:
Deze passage is een krachtige waarschuwing tegen geestelijke overmoed. Het is onmogelijk dat zelfs wanneer iemand zich dicht bij God voelt, waakzaamheid en nederigheid gedeeltelijk blijven. De metafoor van de vogel die uit het nest wordt gehaald maar nog niet kan vliegen is bijzonder treffend: het spirituele leven vereist niet alleen genade, maar ook rijping, onderscheidingsvermogen en ervaring.
- De illusie van geestelijke zekerheid:
De ziel ervaart een intense nabijheid tot God, voelt Zijn liefde en ziet het contrast tussen het hemelse en het aardse. Dit leidt tot een gevoel van zekerheid: “Ik ben veilig, ik zal niet meer afdwalen.” Maar juist deze zekerheid is gevaarlijk. Waarom?
Het wantrouwen tegenover zichzelf verdwijnt — een — een essentieel element van nederigheid en waakzaamheid.
Satan benut deze zekerheid om de ziel te laten liggen om de ziel te laten denken dat ze onkwetsbaar is, waardoor ze haar geestelijke waakzaamheid verliest.
Niets is zo minderwaardig en onzuiver als wereldse vreugde .”“Het lijkt alsof het onmogelijk is om datgene, wat zelfs in dit leven zo verrukkelijk en zoet is, op te geven voor iets zo minderwaardig en onzuiver als wereldse vreugde.”Deze zin toont hoe de ziel haar huidige staat als onaantastbaar beschouwt — een vorm van geestelijke naïviteit.
- Onrijpe deugden en gebrek aan ervaring:
De ziel denkt dat ze “kan vliegen” omdat ze uit haar nest gehaald is door God.
Maar: Haar deugden zijn nog niet sterk genoeg. Ze heeft geen ervaring om gevaren te herkennen.
Ze onderschat het kwaad dat voort dat voortkomt uit vertrouwen op zichzelf. Dit is een cruciaal punt: geestelijke groei vereist niet alleen genade, maar ook rijping, oefening en onderscheidingsvermogen .
Zonder dat is de ziel kwetsbaar, hoe verheven haar ervaringen ook zijn.
- Vurige ijver zonder onderscheid:
De ziel begint “zonder onderscheid de vruchten van haar tuin weg te geven.” Dat wil zeggen:
Ze deelt haar spirituele intelligentie, gaf van ervaringen met anderen.
Maar ze doet dit zonder onderscheid , zonder te beseffen dat sommige vruchten nog niet rijp zijn, of dat ze zelf nog niet sterk genoeg is om ze te beschermen.
Dit is een waarschuwing tegen overhaaste apostolische ijver — het idee dat mannen, zodra mannen iets van God heeft ontvangen, onmiddellijk geroepen is om het uit te dragen. De tekst pleit voor voorzichtigheid en innerlijke groei vóór actie .
- Geen hoogmoed, maar een vertrouwen verkeerd:
De tekst tekstueel dat dit alles niet voortkomt uit trots Dat. Dat is belangrijk. De ziel is verstandig, nederig, en verlangt naar God. Maar ze vertrouwen te veel op God zonder de nodige voorzichtigheid .
“Zij is zich ook niet bewust van het kwaad dat haar eigen zekerheid haar kan aandoen.”
Dit is een sterke maar krachtige les: zelfs de zuiverste intenties kunnen leiden tot geestelijke gevaren als ze niet gelijkwaardig gaan met onderscheiding, nederigheid en zelfkennis .
Conclusie: een mystieke waarschuwing:
Deze tekst is een spirituele gids voor gevorderde zielen — mensen die al ver gevorderd zijn in hun relatie met God, maar die juist kwetsbaar worden voor een ander soort misleiding: de illusie van geestelijke veiligheid .
Het roept op tot:
Nederigheid : blijf jezelf wantrouwen, hoe dicht je ook bij God gebogen.
Waakzaamheid : onzichtbare nooit de zwakke werking van het kwaad.
Onderscheiding : deel je geeft pas als je zeker weet dat ze rijp zijn.
Geduld : geestelijke groei is een proces, geen sprong.
Bron van de tekst is onbekend…
********************
christelijkeinformatiebron 