“Wanneer je op je pad een onveranderlijke vrede vindt, wees dan op je hoede: je bent ver verwijderd van de goddelijke wegen die bewandeld zijn door de vermoeide voeten van de heiligen. Want zolang je onderweg bent naar de stad van het Koninkrijk en dichter bij de stad van God komt, zal dit een teken voor je zijn: de kracht van de beproevingen die je tegenkomt. En hoe dichter je nadert en vordert, des te meer zullen de beproevingen zich tegen je vermenigvuldigen.”
— St. Isaac de Syriër [spirituallygrounded.org]
++++++++++++++++
De tekst van St. Isaac de Syriër is diep spiritueel en zit vol lagen van betekenis. Laten we het stap voor stap ontleden: “Wanneer je op je pad een onveranderlijke vrede vindt, wees dan op je hoede…”
Dit klinkt misschien tegen intuïtief. Vrede wordt vaak gezien als iets goeds, toch? Maar hier waarschuwt St. Isaac dat een constante, probleemloze rust op je spirituele pad juist een teken kan zijn dat je niet écht groeit of dichter bij God komt. In zijn visie is het spirituele leven geen comfortabele wandeling, maar een intensieve reis vol innerlijke strijd en transformatie.
“…je bent ver verwijderd van de goddelijke wegen die bewandeld zijn door de vermoeide voeten van de heiligen.”
De heiligen — mensen die hun leven wijdden aan God — hebben hun pad niet in gemak en rust bewandeld. Ze zijn moe geworden van de strijd, van het lijden, van de beproevingen. Hun vermoeidheid is een teken van hun toewijding en van de intensiteit van hun spirituele reis.
“Zolang je onderweg bent naar de stad van het Koninkrijk… zal dit een teken voor je zijn: de kracht van de beproevingen die je tegenkomt.”
Hier wordt het beeld van een pelgrimstocht gebruikt: je bent op weg naar het hemelse Koninkrijk, en hoe dichter je komt, hoe zwaarder de beproevingen worden. Dat klinkt zwaar, maar het is ook bemoedigend — het lijden is geen teken van falen, maar van vooruitgang.
“Hoe dichter je nadert en vordert, des te meer zullen de beproevingen zich tegen je vermenigvuldigen.”
Dit is misschien het meest paradoxale deel: hoe meer je groeit, hoe moeilijker het wordt. Maar dat is volgens St. Isaac juist een teken dat je op het juiste pad zit. Spirituele groei brengt confrontatie met je diepste angsten, verlangens, en zwakheden — en dat is waar echte transformatie plaatsvindt.
Samengevat:
St. Isaac zegt eigenlijk: als je leven té comfortabel is, zonder innerlijke strijd of beproevingen, dan is het mogelijk dat je niet écht op een spiritueel pad zit. Ware groei gaat gepaard met weerstand. En die weerstand is geen vloek, maar een zegen — een teken dat je dichter bij het goddelijke komt.
+++++++++++
Laten we de ideeën van St. Isaac de Syriër tot leven brengen met concrete voorbeelden — uit het dagelijks leven, uit spirituele tradities, en zelfs uit de geschiedenis. Zo wordt het niet alleen begrijpelijk, maar ook voelbaar.
1. Innerlijke vrede als waarschuwing:
Concept: “Onveranderlijke vrede kan een teken zijn dat je niet op een goddelijke weg zit.”
Voorbeeld: Stel je voor dat iemand zijn leven zo comfortabel heeft ingericht dat hij nooit wordt uitgedaagd — geen moeilijke gesprekken, geen confrontatie met zijn geweten, geen reflectie op zijn gedrag. Die rust lijkt prettig, maar het kan betekenen dat hij stilstaat. Spirituele groei vraagt juist om wrijving: het onder ogen zien van je fouten, het loslaten van ego, het kiezen voor het moeilijke juiste boven het makkelijke verkeerde.
2. De vermoeide voeten van de heiligen:
Concept: “De heiligen zijn moe van hun reis — dat is een teken van hun toewijding.”
Voorbeeld: Denk aan Franciscus van Assisi, die zijn rijkdom opgaf om in armoede te leven en de armen te dienen. Zijn pad was vol ontberingen, maar zijn vermoeidheid was een gevolg van zijn liefdevolle overgave. Of aan Moeder Teresa, die jarenlang werkte in de sloppenwijken van Calcutta, vaak met twijfel en innerlijke strijd, maar altijd trouw aan haar roeping.
3. Beproevingen als teken van vooruitgang
Concept: “Hoe dichter je bij God komt, hoe zwaarder de beproevingen.”
Voorbeeld: Iemand die besluit om zijn leven te veranderen — bijvoorbeeld door verslaving te overwinnen, vergeving te schenken, of zijn geloof serieus te nemen — zal merken dat het niet makkelijker wordt. Integendeel: oude patronen trekken aan hem, relaties veranderen, innerlijke strijd laait op. Maar dat is juist een teken dat hij op weg is naar iets groters.
4. Spirituele groei in andere tradities
Boeddhisme: Meditatie leidt vaak eerst tot confrontatie met onrust, pijnlijke herinneringen, of frustratie. Dat is geen falen, maar een teken dat je dieper graaft.
Islam: In de soefitraditie wordt gezegd dat de ziel pas echt zuiver wordt door beproevingen — de “nafs” (ego) moet worden getemd door strijd en discipline.
Christendom: Jezus zelf werd in de woestijn verzocht, en zijn hele leven was een pad van lijden en overgave — een model voor spirituele groei door beproeving.
Tot slot:
St. Isaac zegt niet dat vrede slecht is, maar dat ware vrede pas komt ná de strijd — als vrucht van doorleefde groei. Zijn woorden nodigen uit tot moed: om niet weg te lopen van innerlijke strijd, maar die te zien als een teken dat je op het juiste pad zit.
***************
christelijkeinformatiebron 