Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
Telkens zei hij : ‘Mijn genade is alles wat je nodig hebt. Mijn kracht werkt het beste in zwakheid.’ Daarom roem ik nu graag in mijn zwakheden, zodat de kracht van Christus door mij heen kan werken . Daarom schep ik behagen in mijn zwakheden en in de beledigingen , ontberingen , vervolgingen en moeiten die ik omwille van Christus lijd. Want wanneer ik zwak ben , dan ben ik sterk .
Korintiërs 12 : 9-10.
+++++++++++++++
De tekst uit 2 Korintiërs 12:9-10 is diepgaand en zit vol spirituele wijsheid.
Hier is een uitleg van de betekenis:
Mijn genade:
De apostel Paulus schrijft over een moment waarop hij God smeekt om een “doorn in het vlees” weg te nemen – een vorm van lijden of zwakte.
Maar in plaats van genezing krijgt hij een antwoord dat zijn hele kijk op kracht verandert: “Mijn genade is u genoeg, want mijn kracht openbaart zich ten volle wanneer iemand zwak is.”
Wat betekent dat?:
Gods genade is voldoende : Je hoeft niet perfect of sterk te zijn om door God gedragen te worden. Zijn genade is genoeg, zelfs in je tekortkomingen.
Kracht in zwakte :
In plaats van je zwakheden te verbergen, mag je ze erkennen. Juist daar kan Gods kracht het meest zichtbaar worden.
Omarmen van lijden:
jPaulus zegt dat hij zelfs blij is met zijn zwakheden, moeilijkheden en vervolgingen, omdat ze hem dichter bij Christus brengen. Ze maken hem afhankelijk van God in plaats van op zichzelf te vertrouwen.
Paradox van geloof :
“Wanneer ik zwak ben, dan ben ik sterk” klinkt tegenstrijdig, maar het betekent dat ware kracht uit nederigheid en vertrouwen op iets groters dan jezelf komt .
En die afbeelding:
De persoon die naar het paard kijkt, met bergen op de achtergrond, lijkt een moment van bezinning te tonen. Misschien symboliseert het de rust die komt wanneer je overgeeft aan iets dat je niet volledig begrijpt , maar wel vertrouwt.
Laten wij ons dan verheugen en danken, dat wij niet alleen christenen zijn geworden, maar Christus zelf. Begrijpen en vatten jullie, broeders, Gods genade jegens ons? Verwonder je en wees blij: wij zijn Christus geworden.
— St. Augustinus
+++++++++++++
Context van het citaat
Augustinus spreekt hier over de diepe mystieke eenheid tussen Christus en de gelovigen. In zijn theologie is de Kerk het Lichaam van Christus, en de gelovigen zijn leden van dat lichaam. Door de doop en het geloof worden we niet alleen volgelingen van Christus, maar ook dragers van Zijn aanwezigheid in de wereld.
Hij baseert zich op Paulus’ woorden, zoals in Galaten 2:20: “Niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij.”
Augustinus wil ons laten beseffen hoe groot Gods genade is: dat Hij ons niet alleen redt, maar ons ook deel laat worden van Zijn Zoon. Het is een oproep tot verwondering, dankbaarheid en vreugde.
“Ik weet niet waarom er dit verschil is, maar ik weet zeker dat God niemand laat wachten tenzij hij ziet dat het goed is voor hem om te wachten.
Wanneer je je kamer binnenkomt, zul je merken dat het lange wachten je iets goeds heeft gebracht dat je anders niet zou hebben gehad. Maar je moet het beschouwen als wachten, niet als kamperen. Je moet blijven bidden voor licht: en natuurlijk, zelfs in de hal, moet je beginnen te proberen de regels te gehoorzamen die gemeenschappelijk zijn voor het hele huis.
En bovenal moet je vragen welke deur de ware is; niet welke je het beste bevalt door zijn verf en panelen.”
— C. S. Lewis, Mere Christianity.
++++++++++++++
Een prachtig citaat over geduld, vertrouwen en het zoeken naar de juiste weg.
De tekst komt uit het boek Mere Christianity van C. S. Lewis, een klassieker in christelijke apologetiek
Lewis schreef het boek op basis van een reeks BBC-radiotoespraken die hij gaf tussen 1941 en 1944,
en het werd uiteindelijk gepubliceerd in 1952.
+++++++
Een prachtig citaat over geduld, vertrouwen en het zoeken naar de juiste weg.
De tekst komt uit het boek Mere Christianity van C. S. Lewis, een klassieker in christelijke apologetiek
Lewis schreef het boek op basis van een reeks BBC-radiotoespraken die hij gaf tussen 1941 en 1944, en het werd uiteindelijk gepubliceerd in 1952.
+++++
Het citaat van C.S. Lewis is rijk aan betekenis en biedt een prachtige basis voor reflectie.
Hier is wat inhoudelijk en stilistisch commentaar dat je kan helpen om je tekst nog krachtiger te maken:
Inhoudelijk commentaar:
Sterke metafoor: de hal van het geloof
Lewis’ beeld van de hal als overgangsruimte is bijzonder treffend.
Het spreekt mensen aan die zich nog oriënteren binnen het christendom, zonder hen te veroordelen.
Je zou dit kunnen verrijken door kort te benoemen wat die “kamers” symboliseren: verschillende geloofstradities, kerken of spirituele richtingen.
Wachten versus kamperen:
De tegenstelling tussen wachten en kamperen is subtiel maar krachtig.
Het benadrukt dat geestelijke groei vraagt om actieve houding, zelfs in periodes van onzekerheid.
Misschien kun je hier een praktische toepassing aan toevoegen:
hoe ziet “actief wachten” eruit in het dagelijks leven? Denk aan gebed, dienstbaarheid, studie van de Schrift.
De nadruk op waarheid boven voorkeur:
Lewis waarschuwt tegen het kiezen van een geloofsrichting op basis van uiterlijkheden.
Dit is een waardevolle oproep tot diepgang en oprechtheid.
Je zou kunnen verwijzen naar hoe dit vandaag relevant is:
in een tijd van overvloed aan keuzes en oppervlakkige aantrekkingskracht, blijft de zoektocht naar waarheid essentieel.
“Maar ik wil mij volstrekt nergens op beroemen, behalve op het kruis van onze Heer Jezus Christus.
Door dat kruis ben ik voor de wereld gekruisigd, en is de wereld voor mij gestorven.”
Galaten 6:14
+++++++++++
Galaten 6:14 is een krachtige en diepzinnige uitspraak van Paulus, die de kern raakt van zijn geloof en zijn boodschap aan de christenen in Galatië.
Hier zijn een paar lagen van betekenis die we kunnen verkennen:
De kernboodschap van het vers:
“Maar ik wil mij volstrekt nergens op beroemen, behalve op het kruis van onze Heer Jezus Christus.
Door dat kruis ben ik voor de wereld gekruisigd, en is de wereld voor mij gestorven.” — Galaten 6:14
Geen roem in eigen prestaties:
Paulus wijst elke vorm van zelfverheerlijking af. In plaats van trots te zijn op religieuze prestaties of status, beroemt hij zich alleen op het kruis van Christus.
Het kruis als symbool van overgave:
Voor Paulus is het kruis niet enkel een instrument van lijden, maar het ultieme teken van verlossing en een nieuwe identiteit in Christus.
Scheiding van wereldse waarden:
Door het kruis is Paulus als het ware gestorven voor de wereld, en de wereld voor hem.
Dat betekent dat hij niet langer leeft volgens wereldse normen of zoekt naar wereldse goedkeuring.
Context binnen de brief aan de Galaten:
Paulus schreef deze brief om de Galaten te waarschuwen tegen het idee dat ze zich moesten houden aan de Joodse wet
(zoals besnijdenis) om gered te worden.
Galaten 6:14 is een afsluitende uitspraak waarin hij benadrukt dat het geloof in Christus, en niet religieuze rituelen, de ware basis is van het christelijk leven.
Theologische diepgang:
Identiteit in Christus: Paulus’ identiteit is volledig geworteld in wat Christus heeft gedaan, niet in wat hij zelf heeft bereikt.
Nieuwe schepping:
In de verzen rondom Galaten 6:14 spreekt Paulus over het idee van een “nieuwe schepping” — een leven dat radicaal anders is door het werk van Christus.
Reflectie voor vandaag:
Deze tekst daagt ons uit om na te denken:
Waarop bouwen wij onze identiteit? Waar zoeken wij erkenning of betekenis? Paulus’ woorden nodigen uit tot een leven dat niet draait om status,
prestaties of uiterlijk vertoon, maar om overgave en verbondenheid met Christus.
Uit Zijn oneindige verlangen naar de mens is Hij werkelijk en overeenkomstig de aard van het ding geworden waarnaar Hij verlangde, zonder enige verandering in Zijn eigen wezen te ondergaan vanwege Zijn onuitsprekelijke zelf-lediging, noch het veranderen of verminderen van iets van de menselijke natuur vanwege Zijn onuitsprekelijke aanneming van het vlees.
— Maximus de Belijder
+++++++++++++++
Het is een theologische uitspraak over de incarnatie van Christus: dat Hij uit liefde voor de mens werkelijk mens werd, zonder Zijn goddelijke natuur te verliezen of de menselijke natuur te vervormen.
De uitspraak van Maximus de Belijder komt voort uit een diepgaande theologische context binnen de christelijke traditie, en specifiek uit zijn strijd tegen het monotheletisme —de leer die stelde dat Christus slechts één wil had, namelijk de goddelijke.
Theologische achtergrond:
Maximus de Belijder (ca. 580–662) was een Byzantijnse monnik, theoloog en kerkvader die bekendstaat om zijn verdediging van de orthodoxe leer over Christus.
Hij verzette zich tegen het idee dat Christus geen menselijke wil had. Volgens Maximus zou dat betekenen dat Christus geen volledig mens was, wat het heilsmysterie zou ondermijnen2.
Zijn centrale stelling:
Christus is volledig God én volledig mens, met een goddelijke én een menselijke wil. Alleen zo kon Hij de menselijke natuur werkelijk aannemen en verlossen.
Betekenis van de uitspraak:
De tekst die jij aanhaalde benadrukt:
Gods verlangen naar de mens:
Christus werd mens uit liefde, zonder Zijn goddelijke natuur te verliezen.
Zelf-lediging (kenosis):
Hij nam vrijwillig de menselijke natuur aan, zonder Zijn goddelijkheid te veranderen.
Volledige incarnatie:
De menselijke natuur werd niet verminderd of vervormd—Christus was een echte mens, met alles wat daarbij hoort (behalve de zonde).
Breder filosofisch-theologisch kader:
In latere interpretaties, zoals in moderne theologie, wordt Maximus’ visie ook verbonden met het idee van vergoddelijking (deificatie): dat mensen door Christus deel krijgen aan het goddelijke leven. Zijn incarnatie is dus niet alleen een historische gebeurtenis, maar een kosmisch en existentieel mysterie waarin alle mensen worden uitgenodigd.
+++++++++++++
Theologen die Maximus beïnvloedden:
1.Origenes (ca. 185–254)
Een vroege kerkvader uit Alexandrië.
Legde de basis voor allegorische Bijbelinterpretatie.
Zijn ideeën over de pre-existentie van zielen en de uiteindelijke verzoening van alle dingen beïnvloedden Maximus’ kosmische visie op verlossing.
2.Gregorius van Nazianze (ca. 329–390)
Een van de Cappadocische Vaders.
Zijn nadruk op de volledige menselijkheid van Christus en de theologische precisie over de triniteit vormden een fundament voor Maximus’ christologie.
Maximus citeert hem vaak in zijn werken, zoals in de Ambigua.
3. Pseudo-Dionysius de Areopagiet (5e–6e eeuw)
Een mystieke theoloog die schreef over de transcendente aard van God en de hiërarchieën van engelen.
Zijn concept van “goddelijke ecstase” en “deïficatie” (vergoddelijking) werd door Maximus verder uitgewerkt in zijn visie op de incarnatie als een universeel mysterie.
4. Evagrius Ponticus (ca. 345–399)
Bekend om zijn ascetische en mystieke theologie.
Zijn ideeën over de geestelijke strijd en de rol van de deugden zijn terug te vinden in Maximus’ ethiek en spiritualiteit.
5. Johannes van Damascus (ca. 675–749)
Hoewel hij iets later leefde, bouwde hij voort op Maximus’ leer en hielp deze te verankeren in de orthodoxe traditie.
Zijn werk De orthodoxe geloofsleer bevestigt de leer van de twee naturen en twee willen in Christus.
Moderne herontdekkers:
Hans Urs von Balthasar (20e eeuw): Deze katholieke theoloog herwaardeerde Maximus als een sleutelfiguur in de “kosmische liturgie” en zag in hem een brug tussen mystiek en dogmatiek.
Jean-Claude Larchet en Jordan Daniel Wood: Hedendaagse theologen die Maximus’ visie op de deïficatie en incarnatie als één mysterie verder hebben uitgewerkt.
Maximus wordt in de Rooms Katholieke Kerk herdacht op 13 Augustus.
Op 7 September worden twee jongeren door Paus Leo XIV heilige verklaard/
Daarom geef ik nu een overzicht van de toekomstige heiligen :
Pier Giorgio Frassati (links) en Carlo Akutis (rechts)
5. Hij was gepassioneerd over het gebruik van media en technologie om het Evangelie te verspreiden.
6. Carlo werd als tiener gediagnosticeerd met leukemie. Hij bood zijn lijden aan voor de Heer, voor de Paus en voor de Kerk.
7. Hij verzocht om begraven te worden in Assisi vanwege zijn liefde voor Sint Franciscus van Assisi.
8. Carlo werd door Paus Franciscus op 10 oktober 2020 zalig verklaard en is de eerste millennial die zalig verklaard is. En word op 7 september Heilige verklaard in Rome.
Gebed om de heiligverklaring van Carlo Acutis
Almachtige God, Vader van Barmhartigheid, verhef Uw dienaar Carlo Acutis tot de glorie van het altaar, opdat Gij door hem nog meer verheerlijkt zult worden.
Schenk ons de eer hem een heilige te mogen noemen, want hij heeft in alles Uw Wil geleefd. En door zijn verdiensten, geef mij de genade waar ik zo vurig naar verlang. Amen.
+++++++++++++
Officieel Gebed en Novene tot de Dienaar van God Carlo Acutis (1991–2006)
Openingsgebed
Heilige Drie-eenheid, Vader, Zoon en Heilige Geest, ik dank U voor alle genade en gunsten waarmee U de ziel van de Dienaar van God Carlo Acutis hebt verrijkt tijdens zijn 15 jaar op deze aarde.
Door de verdiensten van deze Engel van de Jeugd, schenk mij de genade die ik vurig zoek (vraag hier je intentie).
Dagelijkse Meditaties: NOVEEN:
Dag 1 – “Niet ik, maar God” Carlo, u die uw leven wijdde aan het zoeken van heilige dingen, help mij hetzelfde te doen. Amen.
Dag 2 – “Altijd verenigd zijn met Jezus, dat is mijn levensprogramma” Carlo, u die leefde in het hart van Jezus, leer mij Zijn liefde te beantwoorden. Amen.
Dag 3 – “Vraag voortdurend je Beschermengel om hulp. Je Beschermengel is je beste vriend” Carlo, u die de engelen zag bij uw heengaan, help mij rechtvaardig te leven. Amen.
Dag 4 – “Onze ziel is als een luchtballon… Zonde laat haar vallen, biecht laat haar weer stijgen” Carlo, u die het sacrament van de biecht waardeerde, geef mij liefde voor dit sacrament. Amen.
Dag 5 – “Verdriet is kijken naar onszelf, geluk is kijken naar God” Carlo, u die altijd naar Jezus keek, leer mij waar echt geluk ligt. Amen.
Dag 6 – “Het enige dat we moeten vragen aan God, is de wens om heilig te zijn” Carlo, u die het essentiële zocht, geef mij verlangen naar de Hemel. Amen.
Dag 7 – “De Maagd Maria is de enige Vrouw in mijn leven” Carlo, u die Maria boven alles liefhad, help mij haar liefde te beantwoorden. Amen.
Dag 8 – “De Eucharistie is mijn snelweg naar de Hemel” Carlo, u die Jezus zocht in het Tabernakel, geef mij verlangen naar de Eucharistie. Amen.
Dag 9 –“Ik ben gelukkig om te sterven, omdat ik mijn leven heb geleefd zonder een minuut te verspillen aan dingen die God niet behagen. Amen.”
Bij elke meditatie wordt gebeden:
1 Onze Vader
5 Weesgegroetjes
3 Eer aan de Vader
…om God te danken voor de genade die Carlo ontving tijdens zijn korte maar heilige leven.
Slotgebed :
Almachtige God, Vader van Barmhartigheid, verhef Uw dienaar Carlo Acutis tot de glorie van de altaren, zodat Gij door hem nog meer verheerlijkt zult worden. Schenk ons de eer hem heilige te mogen noemen, want hij leefde Uw Wil in alles. En door zijn verdiensten, geef mij de genade die ik zo vurig verlang. Amen
Hij is de patroonheilige van het internet. Hij heeft een website gemaakt om alle bekende wonderen van de Eucharistie te documenteren.
Hij staat ook bekend om zijn moedige strijd tegen leukemie, die zijn leven in 2006 beëindigde op de leeftijd van 15 jaar. Gepland voor canonisatie op 27 april 2025,
Carlo is al door veel jonge mensen als patroon aangenomen.
Hij zal de eerste millennial heilige worden.
——————-
Carlo Acutis was een jonge Italiaanse katholiek die wereldwijd bekend werd als de “millennialheilige” en “God’s influencer” vanwege zijn diepe geloof en zijn innovatieve gebruik van technologie om dat geloof te verspreiden. Hier is een overzicht van zijn leven en betekenis:
Leven en achtergrond:
Geboren: 3 mei 1991 in Londen, opgegroeid in Milaan
Overleden: 12 oktober 2006 in Monza, op 15-jarige leeftijd aan leukemie
Zaligverklaring: 10 oktober 2020 in Assisi
Heiligverklaring: Goedgekeurd door paus Franciscus in juli 2024
Geloof en spiritualiteit:
Carlo was vanaf jonge leeftijd diep religieus, ondanks een niet-praktiserende opvoeding.
Hij ging dagelijks naar de mis en had een bijzondere devotie voor de Eucharistie.
Zijn bekendste uitspraak: “De Eucharistie is mijn snelweg naar de hemel.”
Technologie en missie:
Carlo gebruikte zijn computervaardigheden om een website te bouwen die eucharistische wonderen documenteerde.
Hij zag het internet als een krachtig middel om mensen tot God te brengen.
Hij wordt vaak de “patroonheilige van computerprogrammeurs” genoemd3.
Liefdadigheid en karakter:
Hij stond bekend om zijn vriendelijkheid, verdedigde gepeste kinderen en hielp daklozen.
Zijn acties waren vaak klein maar krachtig, zoals het weggeven van zijn schoenen aan een dakloze tijdens een storm.
Canonisatie en nalatenschap:
Twee medische wonderen zijn aan hem toegeschreven, wat leidde tot zijn heiligverklaring.
Hij is begraven in Assisi, de stad van Sint-Franciscus, die hij bewonderde.
Carlo inspireert wereldwijd jongeren en wordt gezien als bewijs dat heiligheid ook in het digitale tijdperk mogelijk is
De tekst op de afbeelding: Pier Giorgio Frassati verzette zich tegen het fascistische regime in Italië, pleitte voor de armen en benadrukte de leer van de Kerk over waardigheid en gerechtigheid.
Hij stierf aan poliomyelitis op de jonge leeftijd van 24 jaar, hoogstwaarschijnlijk opgelopen van de mensen voor wie hij zorgde.
Hij was een serieuze grappenmaker. Sommige van zijn grappen omvatten het verwisselen van borden in zijn stad en het meenemen van een ezel naar een familiediner.
Hij zal op 7 september 2025, samen met Carlo Acutis, in Rome heilig verklaard worden.
+++++++++++++
De zalige Pier Giorgio Frassati leefde slechts 24 jaar, maar inspireert nog steeds de wereld. Leer hem kennen!
Pier Giorgio, geboren in een Italiaanse familie uit de hogere klasse, als zoon van de redacteur van de toonaangevende krant La Stampa, besteedde zijn tijd aan het helpen van mensen in nood in de arme wijken van Turijn. In een periode die gekenmerkt werd door de opkomst van het fascisme in Italië, raakte hij ook betrokken bij de politiek en zette hij zich in voor meer sociale rechtvaardigheid. De energie die hij nodig had voor zijn engagement putte hij uit zijn relatie met Christus en zijn intense gebedsleven. Omringd door een grote groep mensen deelde hij zijn geloof en zijn passies met zijn goede vrienden. Als sportman en bergliefhebber aarzelde hij niet om zijn vrienden mee te nemen naar “de toppen”. Pier Giorgio Frassati overleed op 24-jarige leeftijd aan een ziekte die hij naar verluidt had opgelopen in een arm gezin. Op 20 mei 1990 werd hij zalig verklaard door paus Johannes Paulus II, die deze jongeman de titel “de man van de acht zaligsprekingen” gaf. Het dient als voorbeeld voor alle jongeren met het oog op de Wereldjongerendag, die in juli 2016 in Krakau (Polen) plaatsvindt. Deze film is geproduceerd door de Chemin Neuf-gemeenschap via het internationale gebedsnetwerk “Net for God”. Neem contact met ons op via netforgod@chemin-neuf.org
Pier Giorgio Frassati leverde indrukwekkende bijdragen op sociaal, religieus en politiek vlak, ondanks zijn korte leven.
Hier zijn zijn belangrijkste verwezenlijkingen:
Sociale betrokkenheid:
Hulp aan armen: Hij was actief lid van de Sint-Vincentiusvereniging en besteedde veel tijd aan het helpen van behoeftigen in Turijn.
Solidariteit met arbeiders:
Hij studeerde mijnbouwkunde met het doel om Christus te dienen onder mijnwerkers.
Liefdadigheid én hervorming:
Hij zei: “Liefdadigheid is niet genoeg; we hebben sociale hervormingen nodig”.
Religieuze toewijding:
Dagelijkse eucharistie:
Vanaf jonge leeftijd woonde hij dagelijks de mis bij en ontving de communie.
Lekendominicaan:
In 1922 trad hij toe tot de Derde Orde van Sint-Dominicus en nam de naam Girolamo aan.
Spirituele inspiratie:
Hij was een bewonderaar van Sint-Thomas van Aquino en Sint-Catharina van Siena, en kon moeiteloos passages
uit Dante’s Goddelijke Komedie reciteren.
Persoonlijke en culturele impact:
“Verso l’alto” – Naar de hoogte: Zijn motto symboliseert zijn streven naar spirituele en morele verheffing.
Hij schreef het op een foto van zichzelf tijdens een bergbeklimming kort voor zijn dood.
Vriendschap en humor:
Hij richtte met vrienden de “vereniging van louche types” op, waarin plezier, spiritualiteit en kameraadschap centraal stonden.
Politiek engagement
Verzet tegen fascisme:
Hij nam deel aan demonstraties tegen Mussolini’s regime en werd meerdere keren gearresteerd.
Oprichting van krant ‘Momento’:
Deze publicatie was geïnspireerd door de sociale leer van de Kerk, vooral de encycliek Rerum Novarum van paus Leo XIII.
Gedachte van de Dag –
Het geheim van Pier Giorgio’s persoonlijkheid was zijn voortdurende vreugde. “Mijn leven is eentonig,” zei hij ooit,“maar elke dag begrijp ik een beetje beter de onvergelijkbare genade van katholiek zijn.
Weg dus met alle melancholie. Die hoort alleen thuis in een hart dat het geloof heeft verloren. Ik ben vrolijk.
Verdriet is geen somberheid. Somberheid moet verbannen worden uit de christelijke ziel.”
Als tiener raakte hij bevriend met de armen in de vuile achterbuurten van Turijn en gaf hen alles wat hij had—zijn geld, zijn schoenen, zijn jas. “Jezus komt elke ochtend naar mij toe in de Heilige Communie,”
antwoordde hij aan een vriend die vroeg waarom de krotten hem niet afstootten. “Ik betaal Hem op mijn heel kleine manier terug door de armen te bezoeken.
Het huis mag smerig zijn, maar ik ga naar Christus.”
Op school werd Pier Giorgio leider van groepen die hulp organiseerden voor behoeftigen.
Hij stelde hoge eisen aan zichzelf—zijn inzet van tijd en geld overtrof die van zijn vrienden ruimschoots.
Zondag: overschoenen voor een blootsvoets kind
Maandag: een kamer voor een dakloze vrouw
Dinsdag: laarzen voor een werkloze arbeider
Woensdag: betaling van een schoolrekening voor een meisje
Donderdag: herhuisvesting voor een blinde veteraan
Vrijdag: boodschappen voor een hongerig gezin
Zaterdag: medicijnen voor een oude man met bronchitis
Zijn vrijgevigheid leek eindeloos. Tegelijk organiseerde hij studentenfeestjes, spelletjes en fondsenwervingen voor skireizen naar de Alpen—Pier Giorgio was verslaafd aan bergbeklimmen!
Na een bezoek aan een ernstig misvormde melaatse legde hij aan een vriend uit waarom hij zich zo onbaatzuchtig inzette:
“Wat zijn we rijk dat we gezond zijn. De misvorming van die jongeman zal verdwijnen over een paar jaar, wanneer hij het Paradijs binnengaat.
Maar wij hebben de plicht om onze gezondheid in dienst te stellen van wie dat niet heeft.
Anders handelen zou het geschenk van God verraden. Geen mens mag ooit worden achtergelaten.
Maar de mooiste vorm van liefdadigheid is die voor de zieken. Dat is een uitzonderlijk werk:
weinigen hebben de moed om de moeilijkheden en gevaren aan te gaan; om het lijden van anderen op zich te nemen, naast hun eigen noden en zorgen.”
Pier Giorgio was beroemd in Turijn, maar zijn familie zag hem als een probleem.
Zijn vader, Alfredo Frassati, hoofdredacteur van La Stampa, leek zijn vrijgevigheid te verachten.
Zijn moeder vond zijn afwezigheid en het te laat komen bij maaltijden lastig.
Pas na zijn dood begonnen ze hun zoon echt te waarderen.
Een agressieve vorm van polio trof Pier Giorgio in juli 1925, en hij stierf binnen een week.
Hij was vierentwintig jaar oud.
Een vriend merkte ooit op dat Pier Giorgio, wanneer hij klaar was met bidden in de kerk,
een klein afscheidsgroetje maakte naar het tabernakel. Ik stel me graag voor hoe deze vrolijke heilige Christus begroette in de hemel.
Mijn gedachte op deze herdenkingsdag van de prachtige heilige,Heilige Pier Giorgio, is dat het grootste geschenk
en de enige glorie van mijn leven is dat ik katholiek ben en elke dag probeer te groeien in de grootste geboden:
God boven alles liefhebben en mijn naaste als mijzelf. St. Edmund Campion verwoordde het zo mooi: “Katholiek zijn is mijn grootste glorie.”
Heilige Pier Giorgio Frassati, bid voor ons
De data verschillen soms, maar het laatste dat wij vernomen hebben is hun gezamelijke Heiligverklaring op 7 septembet 2025 !
4.20 De ondeugden van de jeugd zetten zich voort in de latere leeftijd.
Op de drempel van de school, waar zulke gewoonten heersten lag ik, ongelukkige knaap, en van zo’n strijdperk was dit de worstelkunst, waarbij ik meer vreesde een taalfout te maken dan dat ik er me voor hoedde, als ik er een maakte, hen te benijden, die er geen maakten. Ik zeg en belijd U deze dingen, mijn God, waarin ik geprezen werd door hen, aan wie te behagen toen voor mij gelijk stond met deugdzaam te leven. Want ik zag niet de afgrond van de schande, waarin ik geworpen was van voor Uw ogen. Want wat was in Uw ogen verachtelijker dan ik, waar ik zelfs zulke mensen mishaagde, doordat ik met talloze leugens mijn opvoeder, mijn leraren en ouders bedroog uit lust om te spelen en uit zucht om zinledige vertoningen te zien en die in speelse onrust na te bootsen? Ik stal ook uit de voorraadkamer van mijn ouders en van de tafel, hetzij omdat mijn snoeplust mij daartoe dreef, hetzij om iets te hebben, dat ik aan andere jongens kon geven, die zich daardoor lieten omkopen om met mij te spelen, hoewel ze van dat spel toch evenveel genoten als ik. Ook in dat spel trachtte ik, uit ijdele begeerte om uit te blinken, op listige wijze zelf bedrieglijke overwinningen te behalen. Maar wat kon ik zo slecht verdragen en verweet ik zo heftig, wanneer ik iemand er op betrapte, als dat, wat ik anderen aandeed? En wanneer ik betrapt werd en men mij verwijten deed, raasde en tierde ik liever dan dat ik toegaf. Is dat de kinderlijke onschuld? Neen dat is ze niet, Heere, ze is het niet, ik bid U, mijn God. Want juist dit is het, dat zich voortzet, wanneer men op ouderen leeftijd gekomen is; maar dan geldt het niet opvoeders en leermeesters en gaat het niet over noten, ballen en mussen, maar dan geldt het stadhouders en koningen en gaat het over goud, landgoederen en slaven, zoals ook in plaats van roeden zwaardere straffen komen. Het was dus het symbool van de nederigheid, gelegen in de gestalte van de kinderen, dat Uw goedkeuring wegdroeg, o onze Koning, toen U zei: “dezulken is het koninkrijk van de hemelen”.
4.21 Hij dankt God voor de in zijn jeugd ontvangen weldaden.
Maar toch, Heer, zou ik U, verhevene, al goede Schepper en Bestuurder van het heelal, onze God danken, ook al zou het Uw wil geweest zijn, dat ik niet meer was geworden dan een knaap. Want ook toen bestond ik, leefde ik, had ik gevoel, droeg ik zorg voor het behoud van mijn wezen – het teken van de geheimzinnige eenheid, waaruit ik was voortgekomen – en bewaakte ik met een innerlijke zin de ongeschonden toestand van mij zinnen en zelfs bij mijn kleine gedachten, die zich bezig hielden met kleine dingen, schepte ik behagen in de waarheid. Ik wilde me niet laten bedriegen, ik had een sterk geheugen, ik was toegerust met het vermogen om te spreken, vriendschap was me aangenaam, ik vermeed smart, neerslachtigheid en onkunde. Wat is in zo’n levend wezen niet bewonderenswaardig en prijzenswaardig? Maar al die dingen zijn gaven van mijn God, niet ik zelf schonk ze mij: goede dingen zijn het en dat alles vormt mijn ik. Goed is dus Hij, die mij gemaakt heeft, en Hij is mijn goed en ik wil Hem loven om al het goede, waardoor ik ook als knaap bestond. Want dit was mijn zonde, dat ik niet in Hem, maar in Zijn schepselen, mijzelf en de andere, genieting, verhevenheid en waarheid zocht, en zo geraakte ik in smart, verwarring en dwaling. Dank zij U gebracht, mijn Verheugenis, mijn Eer en mijn Vertrouwen, mijn God, dank voor Uw gaven; maar bewaar ze mij. Want zo zult U mij bewaren, en zal, wat U mij schonk, vermeerderd en volmaakt worden en ik zelf zal met U zijn, want ook dat ik ben, hebt U mij geschonken.
Belijdenissen van St.Augustinus : Fragment uit het 4e hoofdstuk.
—————–
Dit is een diep ontroerende en filosofisch rijke passage uit Augustinus’ Belijdenissen, waarin hij zijn jeugdige zonden beschrijft met een scherp oog voor de menselijke natuur en een hart vol berouw en dankbaarheid. Hier is mijn commentaar op deze tekst, in twee delen:
Deel 4.20 – De ondeugden van de jeugd:
Augustinus toont hier een meesterlijke introspectie.Hij kijkt terug op zijn jeugd en ziet daarin niet de onschuld die men vaak romantiseert, maar de kiemen van latere ondeugd:
Morele blindheid:
Hij was meer bezorgd om taalfouten dan om leugens of bedrog.
Dit toont hoe sociale normen en externe waardering zijn geweten overschaduwden.
Spiegel van volwassenheid:
De kinderlijke strijd om aandacht, macht en status is volgens hem een voorloper van de volwassen strijd om rijkdom, bezit en invloed.
De parallellen tussen het kind dat snoep steelt en de koning die land verovert zijn scherp en confronterend.
Schijnheiligheid en egoïsme:
Hij erkent dat hij anderen veroordeelde voor hetzelfde gedrag dat hij zelf vertoonde.
Dit is een vroege vorm van morele hypocrisie, die hij later als zonde herkent.
Nederigheid als ideaal:
Tegenover deze zondige neigingen plaatst hij het beeld van het kind als symbool van nederigheid—niet vanwege hun gedrag, maar vanwege hun afhankelijkheid en ontvankelijkheid.
Dat is wat Christus prijst.
Augustinus’ toon is niet beschuldigend naar de jeugd, maar eerder naar de menselijke neiging om zichzelf te verheerlijken en anderen te misleiden.
Hij gebruikt zijn jeugd als spiegel voor de menselijke conditie.
Deel 4.21 – Dankbaarheid voor de gaven van God
In dit fragment verandert de toon van schuldbelijdenis naar lof en dankbaarheid:
Existentiële verwondering:
Hij erkent dat zelfs als kind zijn bestaan al vol betekenis was.
Zijn vermogen tot voelen, denken, spreken en liefhebben zijn tekenen van Gods scheppende kracht.
Afwijzing van zelfverheffing:
Hij benadrukt dat deze gaven hem niet door eigen verdienste toekwamen, maar door God.
Dit is een fundamenteel christelijk inzicht: genade boven verdienste.
Zonde als gerichtheid op het schepsel:
Zijn fundamentele fout was dat hij vreugde, waarheid en verhevenheid zocht in de schepselen (zichzelf en anderen), in plaats van in de Schepper.
Dit leidde tot verwarring en verdriet.
Gebed om bewaring:
Hij eindigt met een smeekbede dat God zijn gaven zal bewaren en volmaken, zodat hij in gemeenschap met God kan leven.
Reflectie:
Deze tekst is niet alleen een autobiografische bekentenis, maar ook een theologische meditatie over de aard van zonde, genade en menselijke groei.
Augustinus’ vermogen om zijn jeugd te analyseren met spirituele diepgang is wat zijn Belijdenissen zo tijdloos maakt.
Hij nodigt de lezer uit om ook zijn eigen leven te onderzoeken: waar zoek ik mijn vreugde? In het tijdelijke of in het eeuwige?
++++++++++++++++
De fragmenten uit Augustinus’ Belijdenissen zijn rijk aan filosofische, theologische en psychologische inzichten.
Hier zijn de belangrijkste concepten die hij aanraakt, met een nadere uitleg:
1. Zonde als gerichtheid op het schepsel in plaats van de Schepper
Augustinus beschouwt zonde niet alleen als overtreding van regels, maar als een verkeerde gerichtheid van het hart.
In plaats van zijn vreugde en waarheid in God te zoeken, zocht hij die in zichzelf, in anderen, en in aardse dingen.
Schepselgerichtheid:
Genieten van dingen op zichzelf, zonder ze te zien als geschenken van God.
Scheppergerichtheid:
Alles ontvangen met dankbaarheid en gericht zijn op de bron van het goede.
Dit onderscheid vormt de kern van Augustinus’ spiritualiteit:
het hart moet terugkeren naar God als hoogste goed.
2. De illusie van kinderlijke onschuld:
Augustinus verwerpt het romantische idee dat kinderen moreel onschuldig zijn. Hij ziet in zijn jeugd al de kiemen van trots, bedrog, jaloezie en egoïsme.
Speelse zonde:
Liegen om te spelen, stelen om erbij te horen, woede bij verlies.
Volwassen echo:
Deze neigingen groeien uit tot machtsstrijd, hebzucht en politieke intriges.
Zijn punt is dat de menselijke natuur van jongs af aan geneigd is tot zelfzucht, en dat opvoeding en genade nodig zijn om die te hervormen.
3. De gave van het bestaan en de menselijke vermogens:
Ondanks zijn zonden erkent Augustinus dat zijn bestaan als kind al vol wonderen was. Hij noemt:
Geheugen – Spraak – Vriendschap Waarheidsliefde – Vermijding van pijn en onwetendheid
Deze vermogens zijn geen verdienste, maar gaven van God. Hij prijst God als de bron van zijn “ik” en roept op tot dankbaarheid.
4. Berouw en dankbaarheid als spirituele houding
Augustinus’ toon is niet alleen beschuldigend, maar ook nederig en dankbaar. Hij:
Belijdt zijn fouten zonder zichzelf te veroordelen.
Erkent Gods goedheid en genade.
Bidt om bewaring en vervolmaking van zijn gaven.
Deze houding van berouw en dank is kenmerkend voor Augustinus’ spiritualiteit: het is een voortdurende beweging van het hart naar God toe.
5. Nederigheid als toegang tot het Koninkrijk:
Hij verwijst naar Jezus’ woorden: “dezulken is het koninkrijk der hemelen” en benadrukt dat het niet de kinderlijke daden zijn die prijzenswaardig zijn,
maar de nederige gestalte van het kind.
Nederigheid betekent afhankelijkheid, ontvankelijkheid, en het besef dat men zichzelf niet kan verheffen.
Koninkrijk van God is toegankelijk voor wie zich klein weet en openstelt voor genade.
‘“De Meester Christus roept uitdrukkelijk uit: ‘Hij die niet met Mij is, is tegen Mij’ (Luk. Door dit te zeggen toont Hij degene die Zijn geboden niet op elke manier en met elke inspanning onderhoudt, en die niet voortdurend de deugden verwerft door het in praktijk brengen van de geboden, boekt in feite geen enkele vooruitgang, maar lijkt alleen af te zien van het kwade.”
St. Symeon de Nieuwe Theoloog: Zevende Ethische Verhandeling”
++++++++++++
Ontleding van de tekst :
De kern van de tekst
“Hij die niet met Mij is, is tegen Mij” (Lucas 11:23)
Deze uitspraak van Christus vormt het fundament van Symeons betoog. Het is een radicale oproep tot volledige toewijding: er is geen neutrale positie tegenover Christus.
Je bent óf actief met Hem, óf je staat Hem tegen.
Wat Symeon benadrukt:
St. Symeon stelt dat:
Wie niet met alle inzet de geboden van Christus naleeft, maakt geen echte spirituele vooruitgang.
Het verwerpen van het kwaad is op zich niet voldoende.
Ware groei vereist het actief verwerven van deugden door het praktisch naleven van de geboden.
Met andere woorden:
Passiviteit in het geloof is niet neutraal, maar een vorm van tegenstand. Enkel het vermijden van zonde zonder het actief nastreven van heiligheid is volgens Symeon een gemiste roeping.
Theologische betekenis:
Symeon, als mysticus, legt de nadruk op:
Innerlijke transformatie:
Het geloof is geen externe naleving van regels, maar een innerlijke omvorming door genade.
De ervaring van God: hij geloofde dat ware kennis van God voortkomt uit directe, persoonlijke ervaring, niet louter uit intellectuele studie.
Radicale toewijding:
De christen moet met hart, ziel en lichaam streven naar een leven in Christus.
Waarom is dit relevant vandaag?
Deze tekst daagt ons uit om ons geloof niet te reduceren tot een moreel minimum. Het is een oproep tot volledige overgave, tot het actief zoeken naar deugdzaamheid, en tot het bewust leven in Gods aanwezigheid.
————
Wie was de Heilige Symeon de Nieuwe Theoloog ?
Symeon de Nieuwe Theoloog (949–1022) was een Byzantijnse monnik, mysticus, dichter en kerkleraar. Hij wordt beschouwd als een van de drie grote “Theologen” in de Oosters traditie, naast Johannes de Evangelist en Gregorius van Nazianze.
Leven en achtergrond
Geboren in Paphlagonië (huidig Turkije), in een adellijke familie.
Op jonge leeftijd naar Constantinopel gestuurd voor studie en een politieke carrière.
Rond zijn twintigste had hij een intense mystieke ervaring van het goddelijke licht, wat zijn leven radicaal veranderde.
Werd monnik in het Stoudios-klooster, later abt van het Sint-Mamas-klooster in Constantinopel.
Zijn spiritualiteit
Legde sterk de nadruk op persoonlijke ervaring van God boven louter rituelen of intellectuele kennis.
Geloofde dat ware kennis van God voortkomt uit innerlijke verlichting, vaak beschreven als het “ongeschapen licht”.
Was een voorloper van de hesychastische traditie, die stilte, gebed en innerlijke rust centraal stelt.
Zijn werken
Schreef hymnen, ethische en theologische verhandelingen, catecheses en brieven.
Zijn leerling Nicetas Stethatos verzamelde en publiceerde zijn geschriften na zijn dood.
Zijn teksten zijn doordrenkt van vurige liefde voor Christus en oproepen tot radicale heiligheid.
Waarom “Nieuwe Theoloog”?
De titel “Nieuwe Theoloog” was uitzonderlijk: in de Orthodoxe traditie wordt die zelden toegekend.
Het duidt op zijn vernieuwende manier van spreken over God—niet vanuit boeken, maar vanuit ervaren genade.
Symeon is een spirituele gids voor wie verlangt naar meer dan religieuze vormelijkheid. Hij roept op tot een leven van transformatie, vuur en intimiteit met God. Als je wilt, kunnen we samen een passage uit zijn hymnen bekijken—ze zijn poëtisch, mystiek en vaak verrassend direct.
De wortels zijn verzonken in het moeras en het uiterlijk is mooi om te zien – maar van binnen is het hol.
Als een man op zo’n riet leunt, zal het afbreken en zijn ziel doorboren.”
St.Antonius van Padua.
++++++++++++
De tekst met uitleg :
“Aardse rijkdommen zijn als het riet…” Hier wordt materiële rijkdom vergeleken met riet:
iets dat er van buiten aantrekkelijk uitziet, maar van binnen leeg is.
Denk aan geld, status, bezittingen – ze kunnen glanzen en imponeren, maar bieden geen echte vervulling of innerlijke kracht.
🌫️ “…De wortels zijn verzonken in het moeras…” Dat moeras staat symbool voor vergankelijkheid, onzekerheid of zelfs morele gevaren.
Rijkdom die geworteld is in oppervlakkige of corrupte grond kan je meesleuren, in plaats van je te dragen.
“…maar van binnen is het hol…” :
Een hol riet is kwetsbaar.
Het mist stevigheid, net zoals rijkdom zonder waarden of betekenis geen echte steun biedt in moeilijke tijden.
“…Als een man op zo’n riet leunt, zal het afbreken en zijn ziel doorboren.”
Dit is het meest krachtige beeld: wie zijn vertrouwen volledig stelt in materiële zaken, loopt het risico gekwetst te worden – niet fysiek, maar geestelijk.
Het suggereert dat afhankelijkheid van aardse rijkdom je innerlijke welzijn kan schaden.
De diepere boodschap?
Het is een waarschuwing tegen het najagen van uiterlijk succes zonder innerlijke fundamenten zoals liefde, wijsheid, geloof, of verbondenheid. Het nodigt uit tot reflectie: waarop steun jij in het leven? Wat geeft jou houvast als alles wankelt?
++++++++++
Toepassingen in het hedendaagse leven :
“Goud dat in het vuur niet blijft glanzen, was nooit echt goud.”
Toepasselijke situaties:
Vriendschap onder druk:
Je raakt in een moeilijke periode, en merkt dat sommige vrienden afstand nemen.
De vrienden die blijven en je steunen, zijn het ‘echte goud’.
Een relatie na tegenslag:
Wanneer een koppel financiële problemen of ziekte doormaakt, blijkt pas of hun liefde standhoudt.
Werkethiek bij crisis:
Een collega die altijd uitblinkt in goede tijden, maar afhaakt bij stress of verantwoordelijkheid, toont dat zijn inzet misschien niet oprecht was.
“Een kaars verlicht de kamer, maar verbrandt zichzelf langzaam op.”
Toepasselijke situaties:
Zorgverleners of mantelzorgers:
Mensen die dag en nacht klaarstaan voor anderen, maar hun eigen grenzen negeren.
Ouders die alles geven:
Een moeder of vader die zichzelf wegcijfert voor het gezin, zonder tijd voor rust of eigen dromen.
Activisten of vrijwilligers:
Iemand die zich volledig inzet voor een zaak, maar emotioneel uitgeput raakt omdat hij nooit pauze neemt.
“Wie zijn huis bouwt op de wind, zal nooit rust vinden.”
Toepasselijke situaties:
Leven op sociale media-validatie: Iemand die zijn zelfbeeld laat afhangen van likes, trends of online populariteit, ervaart constante onzekerheid.
Snelle rijkdom zonder fundament:
Een ondernemer die succes nastreeft zonder ethiek, visie of stabiliteit, ziet zijn imperium instorten bij de eerste tegenslag.
Relaties gebaseerd op uiterlijk of status:
Als een relatie draait om uiterlijk vertoon, luxe of reputatie, mist ze de diepgang om stand te houden.
Deze metaforen zijn als spiegels:
ze tonen ons waar we staan, en waar we misschien steviger mogen bouwen. Wil je dat ik er eentje verwerk in een kort verhaal of dialoog? Dat kan het nog tastbaarder maken.
“In mijn diepste wond zag ik Uw glorie, en het verblindde mij.”
— St. Augustinus
++++++++++++
Een krachtige en poëtische uitspraak over hoe zelfs in pijn en kwetsbaarheid iets goddelijks of verheffends kan worden ervaren.
Het citaat “In mijn diepste wond zag ik Uw glorie, en het verblindde mij” wordt toegeschreven aan Sint Augustinus, een invloedrijke kerkvader en filosoof uit de vierde eeuw.
Hoewel deze specifieke formulering niet letterlijk voorkomt in zijn bekende werken, weerspiegelt ze wel sterk de kern van zijn theologie en spirituele ervaring.
Spirituele en filosofische context:
Augustinus’ levensverhaal:
Hij kende een turbulent leven vol innerlijke strijd, zonde en zoeken naar waarheid.
Zijn bekering tot het christendom was diepgaand en emotioneel.
In zijn beroemde werk Belijdenissen (Confessiones) beschrijft hij hoe hij God vond juist in zijn zwakheid en gebrokenheid.
Theologische betekenis:
De quote benadrukt een paradox die vaak voorkomt in christelijke mystiek:
dat juist in lijden, kwetsbaarheid en innerlijke pijn een mens de aanwezigheid van God kan ervaren.
Het “verblindende” aspect verwijst naar de overweldigende schoonheid en kracht van die goddelijke openbaring.
Mystieke traditie:
Deze gedachte sluit aan bij andere mystieke schrijvers zoals Johannes van het Kruis en Teresa van Ávila, die ook spraken over hoe God zich openbaart in de diepte van menselijke ervaring.
Moderne interpretatie:
Vandaag de dag wordt deze quote vaak gebruikt om troost te bieden:
het idee dat onze diepste wonden niet alleen pijn doen, maar ook een bron van spirituele groei kunnen zijn.
Het is een uitnodiging om niet weg te lopen van kwetsbaarheid, maar erdoorheen iets groters te ontdekken.
++++++++++++++++
De gedachte dat we in onze diepste wonden iets van goddelijke glorie kunnen ervaren, zoals Augustinus beschrijft, is niet alleen troostrijk maar ook transformerend. Hier zijn een paar manieren waarop we die gedachte kunnen toepassen in ons dagelijks leven:
Omarm kwetsbaarheid als kracht:
In plaats van onze pijn te verbergen of te negeren, kunnen we die erkennen als een plek waar groei mogelijk is.
Door open te zijn over onze worstelingen, nodigen we verbinding en heling uit—voor onszelf én voor anderen.
Zoek betekenis in moeilijke momenten:
Vragen als “Wat kan ik hiervan leren?” of “Hoe kan dit mij vormen?” helpen om lijden om te zetten in wijsheid.
Soms zijn het juist de breuken in ons leven die licht doorlaten.
Vertrouw op het proces van heling:
Heling is zelden lineair. Maar als we geloven dat zelfs onze wonden een plek kunnen zijn waar iets groters zich openbaart, krijgen we moed om door te gaan.
Spiritueel gezien:
Pijn kan een poort zijn naar een dieper contact met het goddelijke
4.Wees een bron van hoop voor anderen: Als jij door je eigen pijn bent gegaan en daar iets moois uit hebt gehaald, kun je anderen helpen hetzelfde te doen.
Je verhaal kan een baken zijn voor iemand die nog midden in de storm zit.
Deze gedachte nodigt ons uit om niet alleen te leven met onze wonden, maar ze te zien als plekken van potentieel, van openbaring, van glorie. Zoals het Japanse concept kintsugi, waarbij gebroken keramiek met goud wordt hersteld—de breuken worden niet verborgen, maar juist benadrukt als deel van het verhaal.
ook al maakt je ongeduld datgene wat zeker is twijfelachtig,
en verandert een zeer korte tijd in een lange.”
— St. Teresa van Jezus (1515–1582) Kerklerares.
++++++++++++++++
Hierboven staat de vertaling van de tekst op het glas-in-loodraam :
St. Teresa van Ávila had een rijk en intens mystiek leven dat ze zelf uitvoerig beschreef in haar autobiografie Het boek van mijn leven en in haar spirituele werken zoals De innerlijke burcht. Haar ervaringen zijn niet alleen indrukwekkend vanwege hun diepgang, maar ook omdat ze ze met zeldzame helderheid en psychologische inzicht wist te verwoorden.
Haar belangrijkste mystieke ervaringen:
Hier zijn de meest opvallende en diepgaande momenten uit haar spirituele reis:
1. Visioenen van Christus:
Teresa beschreef meerdere keren dat ze Christus in visioenen zag, vaak als een stralende, menselijke gestalte.
Deze visioenen waren niet alleen visueel, maar ook emotioneel en intellectueel transformerend.
Ze ervoer een diepe liefde en nabijheid, alsof haar ziel werd aangeraakt door God zelf.
2. De transverberatie (doorboring van het hart):
Een van haar beroemdste ervaringen:
ze zag een engel met een vurige speer die haar hart doorboorde.
Ze beschreef dit als een extatische pijn die haar volledig vervulde met goddelijke liefde.
Deze gebeurtenis werd later verbeeld in het beroemde beeldhouwwerk van Bernini in Rome.
“De engel stak de speer meerdere malen in mijn hart, tot diep in mijn ingewanden, en toen hij hem eruit trok, leek het alsof hij alles met zich meenam. Ik bleef branden in de liefde van God.” — Teresa van Ávila3. Extase en geestelijke vervoering:
3. Exstase en geestelijke vervoering:
Ze beleefde momenten waarin haar zintuigen volledig uitgeschakeld werden en ze zich totaal opgenomen voelde in God.
Tijdens deze extases kon ze niet bewegen, spreken of denken zoals normaal — haar ziel was volledig gericht op het goddelijke.
4. De innerlijke burcht en de zeven kamers:
In haar werk De innerlijke burcht beschrijft ze de ziel als een kristallen kasteel met zeven kamers.
Elke kamer vertegenwoordigt een fase van spirituele groei, culminerend in volledige vereniging met God in het zevende vertrek.
Dit model is een van de meest invloedrijke beschrijvingen van mystieke ontwikkeling in de christelijke traditie.
5. Mystieke vereniging met God:
In haar hoogste mystieke fase voelde ze zich volledig één met God — zonder woorden, zonder beelden, alleen pure aanwezigheid.
Ze noemde dit “spirituele huwelijk”, waarin de ziel zich verenigt met haar goddelijke Bruidegom.
Deze ervaringen waren voor Teresa geen vlucht uit de wereld, maar een bron van kracht voor haar hervormingswerk en haar omgang met anderen. Ze benadrukte dat ware mystiek altijd leidt tot meer liefde, nederigheid en dienstbaarheid.
Ze waren dode mannen die naast een levende liepen—ze liepen, dood, met leven. Het leven liep met hen mee, maar in hun harten was het leven nog niet vernieuwd.
En verlang je naar leven? Imiteer de discipelen en je zult de Heer herkennen. Ze boden gastvrijheid aan; onze Heer leek vastbesloten om verder te gaan op Zijn weg, maar ze hielden Hem tegen…
Jij ook, houd de vreemdeling vast als je je Verlosser wilt herkennen… Leer waar je de Heer kunt vinden, waar je Hem kunt bezitten, waar je Hem kunt herkennen—bij het breken van het brood met Hem.
St. Augustinus (354–430)
+++++++++++++++
Een krachtige en poëtische meditatie over geestelijke ontwaking en het herkennen van Christus in het alledaagse.
Hier is een beknopte samenvatting van de belangrijkste punten uit de tekst:
Belangrijkste inzichten:
Geestelijke blindheid: De discipelen liepen letterlijk met Jezus mee, maar herkenden Hem niet.
Dit symboliseert hoe mensen soms geestelijk “dood” kunnen zijn, zelfs als het leven (Christus) vlak naast hen is.
Verlangen naar leven:
De tekst roept op om het leven actief te zoeken—niet alleen fysiek, maar ook spiritueel. Het echte leven begint pas wanneer het hart vernieuwd wordt.
Gastvrijheid als sleutel:
Jezus leek verder te willen gaan, maar de discipelen nodigden Hem uit om te blijven.Deze daad van gastvrijheid leidde tot herkenning van Christus.
Het suggereert dat openheid en uitnodiging essentieel zijn om Hem te ontmoeten.
Herkenning in het alledaagse:
Jezus werd herkend bij het breken van het brood—een eenvoudig, dagelijks ritueel.
Dit benadrukt dat het goddelijke vaak zichtbaar wordt in gewone momenten.
Augustinus’ boodschap:
Hij spoort aan om Christus te zoeken in de ontmoeting met de ander, in het delen, en in het openen van je hart.
************
De implicaties van deze boodschap uit Lucas 24:29 en de reflectie van Augustinus zijn diepgaand en raken aan zowel persoonlijke spiritualiteit als onze omgang met anderen.
Hier zijn enkele belangrijke implicaties:
Geestelijke implicaties:
Herkenning van Christus vereist openheid De discipelen herkenden Jezus pas toen ze Hem uitnodigden en met Hem het brood deelden. Dit impliceert dat we Christus vaak pas herkennen wanneer we ons hart openen en Hem werkelijk binnenlaten—niet alleen in gebed, maar ook in onze dagelijkse keuzes.
Gastvrijheid als spirituele daad Het uitnodigen van de vreemdeling is niet alleen een sociale handeling, maar een heilige. Het laat zien dat God zich openbaart in de ander, vooral in wie kwetsbaar, onbekend of vergeten is.
Het gewone is heilig :
Jezus wordt herkend bij het breken van brood—een alledaags gebaar. Dit leert ons dat het goddelijke zich vaak toont in het eenvoudige, het dagelijkse.
Het vraagt van ons aandacht en eerbied voor het gewone.
Persoonlijke implicaties:
Leven met een open hart:
De tekst daagt ons uit om niet alleen uiterlijk mee te lopen met geloof of traditie, maar innerlijk wakker te worden.
Het is een oproep tot een vernieuwd hart, een levend geloof.
Zoekend blijven Zelfs als we ons verloren voelen of geestelijk “dood”, kunnen we Christus ontmoeten door te blijven zoeken, uitnodigen en delen.
Er is altijd hoop op herkenning en vernieuwing.
Maatschappelijke implicaties:
Zorg voor de vreemdeling In een wereld waar mensen vaak worden buitengesloten, herinnert deze boodschap ons eraan dat het juist in de vreemdeling is dat we Christus kunnen ontmoeten. Gastvrijheid is een daad van geloof én gerechtigheid.
Gemeenschap als plek van openbaring:
Het breken van brood gebeurt in gemeenschap. Dit onderstreept het belang van samenkomen, delen en verbondenheid als plekken waar God zich laat zien.
Deze boodschap is dus niet alleen een spirituele reflectie, maar een uitnodiging tot transformatie—van binnenuit én in onze relaties met anderen.
++++++++++++
Het is één ding om een spirituele boodschap te begrijpen, maar het werkelijk toepassen in je dagelijks leven is waar transformatie begint.
Hier zijn praktische manieren om de boodschap uit Lucas 24:29 en Augustinus’ reflectie te integreren in je leven:
1.Wees gastvrij—ook als het ongemakkelijk is: Nodig mensen uit, letterlijk en figuurlijk. Dat kan een maaltijd zijn, een gesprek, of gewoon tijd en aandacht.
Zie in elke ontmoeting een kans om Christus te herkennen, vooral in mensen die anders zijn dan jij.
2.Zoek het heilige in het gewone: Sta stil bij alledaagse rituelen zoals eten, wandelen, werken.
Vraag jezelf af: “Waar is God hier?”
Begin je dag met een kort gebed waarin je God uitnodigt om “bij je te blijven”.
3.Blijf geestelijk wakker:
Lees regelmatig uit de Bijbel en vraag niet alleen “wat staat er?”, maar “wat betekent dit voor mijn hart?”
Reflecteer:
Loop ik met Christus mee, of herken ik Hem echt?
4. Deel je leven met anderen:
Breek het brood—niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk: deel je tijd, je verhaal, je kwetsbaarheid.
Zoek gemeenschap waarin je samen kunt groeien in geloof en herkenning van Christus.
5. Verwelkom het onverwachte:
Sta open voor verrassingen. Jezus kwam als vreemdeling, niet als koning. Misschien komt Hij vandaag als buurman, collega of zelfs als iemand die je irriteert.
Oefen je hart in het herkennen van het goddelijke in het onverwachte.
Deze boodschap nodigt uit tot een levenshouding van openheid, aandacht en verbondenheid.
Het is geen eenmalige actie, maar een manier van leven waarin je steeds opnieuw zegt: “Blijf bij ons.”
De Donkere Nacht van Johannes van het Kruis is een meesterwerk van christelijke mystiek, en de symboliek erin is rijk en gelaagd. Hier is een overzicht van de belangrijkste symbolische elementen en hun betekenis:
1. De Donkere Nacht van de Ziel
Symboliseert een periode van diepe innerlijke leegte, verwarring of lijden.
Niet bedoeld als iets negatiefs, maar als een noodzakelijke fase op weg naar spirituele zuivering en vereniging met God.
Denk aan het loslaten van wereldse zekerheden om ruimte te maken voor het goddelijke.
2. Innerlijk Licht en Gids
De ziel wordt niet geleid door externe bronnen (zoals religieuze rituelen of dogma’s), maar door het innerlijke vuur van liefde en geloof.
“Dat wat brandde in mijn hart” verwijst naar de goddelijke vonk die richting geeft in duisternis.
3. Mystieke Liefde en Vereniging
De ziel is de minnaar, God is de Geliefde.
Hun ontmoeting is intiem en transformerend: de ziel wordt “getransformeerd in de Geliefde”.
Dit is geen lichamelijke liefde, maar een spirituele vereniging waarin het ego verdwijnt.
4. Natuur als Metafoor
Elementen zoals cederbomen, wind, lelies en bloeiende borst zijn geen decoratie, maar symbolen van tederheid, rust en harmonie.
De natuur weerspiegelt de innerlijke toestand van de ziel in haar ontmoeting met God.
5. Stilte en Geheimhouding
De reis gebeurt “in het geheim”, “zonder dat iemand het merkt”.
Dit benadrukt dat ware spirituele groei vaak onzichtbaar en innerlijk is, niet publiek of spectaculair.
6. Zelfvergetelheid en Overgave
“Ik bleef achter, verloren in vergetelheid” toont hoe de ziel zichzelf volledig vergeet in de aanwezigheid van God.
Dit is het hoogtepunt van mystieke ervaring: totale overgave, het loslaten van het ego, en rusten “tussen de lelies”.
Johannes van het Kruis schreef dit gedicht niet alleen als poëzie, maar als een spirituele kaart voor wie verlangt naar diepe vereniging met het goddelijke. Het is een reis van duisternis naar licht, van verlangen naar vervulling, van ik naar God.
Verklaringen:
De uitdrukking “donkere nacht van de ziel” wordt vaak informeel gebruikt om een extreem moeilijke en pijnlijke periode in iemands leven te beschrijven, bijvoorbeeld na het overlijden van een geliefde; het verbreken van een huwelijk; of de diagnose van een levensbedreigende ziekte.
Deze tekst, afkomstig uit “Noche oscura del alma” van San Juan de la Cruz, is doordrenkt met mystieke symboliek en spirituele diepgang. Hier zijn de belangrijkste thema’s die erin verweven zijn:
Dit is het hoogtepunt van mystieke ervaring: totale overgave en het loslaten van het ego.
++++++++++
Mystieke Symboliek vs. Hedendaagse Poëzie
Johannes gebruikt symboliek om spirituele transformatie en goddelijke vereniging uit te drukken. Denk aan de “nacht” als zuivering en de “Geliefde” als God.
In hedendaagse poëzie, zoals bij Delphine Lecompte, worden symbolen vaak ingezet om persoonlijke emoties en existentiële worstelingen te verbeelden. Dieren, bijvoorbeeld, staan symbool voor kwetsbaarheid of verlangen.
Waar Johannes streeft naar het goddelijke, zoekt Lecompte naar het menselijke in het absurde. Beiden gebruiken symboliek als brug naar iets dat woorden overstijgt.
Symbolisme rond 1900
Dichters als Martinus Nijhoff en Baudelaire zagen poëzie als een middel om contact te maken met een hogere werkelijkheid.
Net als Johannes gebruikten zij symbolen uit de natuur, droom en mythologie om het onzegbare te suggereren.
Maar waar Johannes zijn symboliek baseert op religieuze mystiek, kozen symbolisten vaak voor esoterie en esthetiek als bron van hun beelden.
Universele vs. Contextuele Symboliek
Johannes’ symbolen zijn vaak universeel: de nacht, het licht, de minnaar. Ze resoneren over culturen heen.
In moderne literatuur zie je vaker contextuele symbolen, zoals het groene licht in The Great Gatsby, dat alleen binnen dat verhaal betekenis heeft.
Johannes’ symboliek is dus tijdloos en breed toepasbaar, terwijl moderne dichters vaak kiezen voor unieke, persoonlijke beeldtaal.
Samenvattend:
De symboliek in De Donkere Nacht van Johannes van het Kruis is diep mystiek en spiritueel, en die kun je prachtig vergelijken met andere poëtische stromingen en dichters. Laten we een paar interessante parallellen en contrasten verkennen:
Mystieke Symboliek vs. Hedendaagse Poëzie
Johannes gebruikt symboliek om spirituele transformatie en goddelijke vereniging uit te drukken. Denk aan de “nacht” als zuivering en de “Geliefde” als God.
In hedendaagse poëzie, zoals bij Delphine Lecompte, worden symbolen vaak ingezet om persoonlijke emoties en existentiële worstelingen te verbeelden. Dieren, bijvoorbeeld, staan symbool voor kwetsbaarheid of verlangen.
Waar Johannes streeft naar het goddelijke, zoekt Lecompte naar het menselijke in het absurde. Beiden gebruiken symboliek als brug naar iets dat woorden overstijgt.
Symbolisme rond 1900
Dichters als Martinus Nijhoff en Baudelaire zagen poëzie als een middel om contact te maken met een hogere werkelijkheid.
Net als Johannes gebruikten zij symbolen uit de natuur, droom en mythologie om het onzegbare te suggereren.
Maar waar Johannes zijn symboliek baseert op religieuze mystiek, kozen symbolisten vaak voor esoterie en esthetiek als bron van hun beelden.
Universele vs. Contextuele Symboliek
Johannes’ symbolen zijn vaak universeel: de nacht, het licht, de minnaar. Ze resoneren over culturen heen.
In moderne literatuur zie je vaker contextuele symbolen, zoals het groene licht in The Great Gatsby, dat alleen binnen dat verhaal betekenis heeft.
Johannes’ symboliek is dus tijdloos en breed toepasbaar, terwijl moderne dichters vaak kiezen voor unieke, persoonlijke beeldtaal.
Samenvattend:
Johannes van het Kruis staat in een traditie waarin symboliek dient om het goddelijke mysterie te benaderen. Andere dichters gebruiken symboliek om het menselijke mysterie te verkennen. Maar in beide gevallen is het doel hetzelfde: via beelden en metaforen iets uitdrukken wat niet letterlijk gezegd kan worden.
Beschrijving van het kunstwerk. Het beeld is een religieus kunstwerk dat de Ontslaping van de Moeder Gods uitbeeldt. Het toont de apostelen die zich hebben verzameld rond het lichaam van de Heilige Maagd Maria, die op een rustbed ligt. Boven haar is Jezus Christus afgebeeld, die haar ziel vasthoudt, omringd door engelen. De scène speelt zich af in een kerkachtige structuur, met architectonische elementen zichtbaar op de achtergrond.
De tekst van Gregorius van Tours,
De tekst komt uit een werk van St. Gregorius van Tours (ca. 538–594), een Frankische bisschop en geschiedschrijver.
Hij schreef over de Tenhemelopneming van Maria in een tijd waarin deze gebeurtenis nog niet officieel was vastgelegd in de leer van de Kerk.
Zijn beschrijving is een van de vroegste westerse getuigenissen van het geloof dat Maria, de moeder van Jezus,
na haar dood met lichaam en ziel in de hemel werd opgenomen.
****************
Tekst hier onder is de tekst vandde afbeelding van St. Gregorius van Tours (538–594 n.Chr.):
“Toen de gezegende Maagd eindelijk de loop van dit leven had voltooid en nu uit deze wereld zou worden geroepen, kwamen alle apostelen uit elke regio naar haar huis… en zie, de Heer Jezus kwam met zijn engelen en ontving haar ziel… bij het aanbreken van de dag hieven de apostelen het lichaam met de bank op en legden het in het graf,en zij bewaakten het in afwachting van de komst van de Heer. En zie, de Heer stond weer bij hen en beval dat het heilige lichaam zou worden opgenomen en op een wolk naar het paradijs zou worden gedragen, waar nu, herenigd met haar ziel…”
*************
De afbeelding stelt de Ontslaping van de Moeder Gods (ook wel de Dormition van de Heilige Maagd Maria) voor, een belangrijk thema in de oosters-orthodoxe en katholieke traditie. Hier is een uitleg van de betekenis:
Wat stelt de afbeelding voor voor?
De Ontslaping van Maria verwijst naar het moment waarop de Heilige Maagd Maria haar aardse leven beëindigde.
In plaats van een gewone dood, wordt dit gezien als een vredige overgang — een “ontslaping”— waarna haar lichaam en ziel werden opgenomen in de hemel.
Jezus Christus wordt afgebeeld terwijl Hij haar ziel ontvangt, vaak als een klein, witgekleed figuurtje in zijn armen — een visuele metafoor voor haar zuivere en heilige ziel.
De apostelen zijn bijeen rond haar lichaam, wat symboliseert dat haar ontslapen een gebeurtenis van groot belang was voor de vroege Kerk.
Engelen en hemelse elementen benadrukken de goddelijke aanwezigheid en het wonder van haar opname in de hemel.
Theologische betekenis:
In de katholieke traditie wordt dit moment vaak geassocieerd met de Tenhemelopneming van Maria, het dogma dat Maria met lichaam en ziel in de hemel werd opgenomen.
In de oosters-orthodoxe traditie wordt het Dormition-feest gevierd op 15 augustus, en het benadrukt haar rol als Moeder van God en haar overgang naar het eeuwige leven.
De afbeelding toont hoe Maria niet alleen een menselijke moeder was, maar ook een spiritueel middelpunt van de Kerk, en hoe haar leven eindigt in een mystiek herenigd worden met God.
+++++++++++
Zogenaamde apocriefe geschriften beschrijven in de 5e eeuw het sterven en de ten hemelopneming van Maria. Zoals van de (pseudo) Johannes de theoloog en van de (pseudo) Miletus van Sardes. In de 8e eeuw schrijven Andreas van Kreta en Johannes van Damascus uitvoerig over het ontslapen van Maria en deze auteurs genieten in de oosters orthodoxe kerk een groot aanzien. Deze verhalen weerspiegelen het geloof zoals dat onder de gelovigen leefde en dat door de kerk van oost en west als authentiek erkend is
Belangrijke symboliek in de afbeelding:
Het kleine figuurtje in Jezus’ armen Dit stelt Maria’s ziel voor, vaak afgebeeld als een kind in witte gewaden. Het symboliseert haar zuiverheid en de overgang van het aardse naar het hemelse leven.
De wolk of het licht rondom Jezus en de engelen Wolken en licht zijn klassieke symbolen van goddelijke aanwezigheid. Ze geven aan dat dit een bovennatuurlijke gebeurtenis is, niet slechts een menselijke dood.
De apostelen rond haar lichaam, Hun aanwezigheid benadrukt de heiligheid van het moment.
Volgens de overlevering werden zij op wonderlijke wijze bijeen gebracht, wat Maria’s ontslapen tot een universeel kerkelijk moment maakt.
Architectonische elementen (zoals zuilen of een apsis):
Deze verwijzen naar de Kerk als spirituele ruimte.
Ze plaatsen het gebeuren in een heilige context en verbinden Maria’s ontslapen met de gemeenschap van gelovigen.
Het bed of de baar waarop Maria ligt Vaak rijk versierd, dit symboliseert eerbied en koninklijke waardigheid.
Maria wordt gezien als de “Koningin van de Hemel”.
Engelen rondom haar lichaam of boven haar:
Zij begeleiden haar ziel naar de hemel en benadrukken haar unieke rol als brug tussen hemel en aarde.
Daar ligt zij op haar sterfbed neer
de ogen dicht, zij ademt nauwelijks meer
apostelen zijn van uit de hele wereld
ijlings toegesneld.
Hieronder treft u een door pastor Paul Brenninkmeijer geschreven gedicht:
Dan verschijnt haar Zoon
door engelen omgeven
en heeft haar ziel zo wonderschoon
ten hemel opgeheven.
Als de moeder van het Leven
is zij door Zijn goddelijke macht
overgebracht
van de dood naar het leven.
Zij is voor ons het toonbeeld
van menselijke onbedorvenheid
zij gaf zich onverdeeld
in overgave en bereidheid.
Maria Hemelvaart in Kortenberg en scherpenheuvel…..
Een prachtig gebed ter ere van de Heilige Moeder van God…..
Akathist van onze koningin Maria, altijd maagd en moeder van God:
Maria, gij spreekt voor ons ten beste,
gij zijt voor ons een schutsvrouw tegen alle kwaad.
Daarom zingen wij vol dankbaarheid dit glorielied.
Red ons door uw grote macht, o moeder van God
uit alle gevaren, nu wij tot u zingen:
Wees gegroet, moeder Gods, o Maria altijd maagd!
1. Als gezant van de hemel werd een aartsengel tot de moeder Gods gezonden om de blijde boodschap te verkondigen. Toen aanschouwde hij, o Heer uw menswording en riep in opperste verbazing met zijn hemelse stem:
Verheug u, uit wie de vreugd zal verschijnen.
Verheug u, door wie de vloek zal verdwijnen.
Verheug u, gij richt de gevallen Adam weer op.
Verheug u, vertroosting voor de tranen van Eva.
Verheug u, gij gaat al ons denken te boven.
Verheug u, diepte, onpeilbaar voor het engelenoog.
Verheug u, want de troon van de koning zijt gij.
Verheug u, want gij draagt de drager der wereld.
Verheug u, ster, die de Zon doet verschijnen.
Verheug u, schoot waarin God nederdaalt.
Verheug u: door u wordt de schepping vernieuwd.
Verheug u: door u wordt de Schepper een kind.
Wees gegroet, moeder Gods, o Maria altijd maagd!
2. Bewust was zich Maria haar reinheid en daarom sprak zij onomwonden tot Gabriël: “O hoe wonderbaar is mij uw woord, hoe ondoorgrondelijk. Gij verkondigt dat de maagd moeder wordt. En gij jubelt voor God: ALLELUJA, ALLELUJA, ALLELUJA!”
3. Gericht op de kennis die niet de kennen is, zei de Maagd tot de gezant van de Heer: “Zeg mij: hoe zal dit geschieden? Dat ik uit mijn maagdelijke schoot een Zoon zal baren?” Maar de engel sprak haar toe met deze woorden:
Verheug u, ingewijde in een onzegbaar mysterie.
Verheug u, bewaarster van een door God verzegeld geheim.
Verheug u, Christus’ wonderen beginnen in u.
Verheug u, gij bevat de kern van zijn lering.
Verheug u, hemelladder waarlangs God tot ons afdaalt.
Verheug u, brug die aardbewoners in de hemel geleidt.
Verheug u, bron van verbazing der engelen.
Verheug u, gij doorbreekt de macht van de duivels.
Verheug u, op onuitsprekelijke wijze baart gij het Licht.
Verheug u, die niemand dit wonder laat zien.
Verheug u, de wijsheid der wijzen gaat gij te boven.
Verheug u: gij verdiept ons eenvoudig geloof.
Wees gegroet, moeder Gods, o Maria altijd maagd!
4. Door Gods kracht overschaduwd heeft de Maagd ontvangen, hoewel zij nooit door een man werd benaderd. Haar moederschoot werd een vruchtbare akker En allen die verlossing willen oogsten naderen en zingen luid: ALLELUJA, ALLELUJA, ALLELUJA!
5. En de maagd spoedde zich naar Elisabeth nadat zij in haar moederschoot God had ontvangen. Het kind in de schoot van Elisabeth sprong vol vreugde op alsof het zelf Gods moeder begroette:
Verheug u, rank van een onsterfelijke stam;
Verheug u, gij draagt de vrucht die nimmer vergaat.
Verheug u, gij voedt Hem die alle leven verzadigt.
Verheug u, gij schenkt het leven aan Hem die ons maakte.
Verheug u, weelde van de ontferming van God.
Verheug u, tafel die overvloeit van Gods rijke genade.
Verheug u, gij geeft ons lichaam weer kracht.
Verheug u, gij bereidt onze ziel een veilige haven.
Verheug u, heerlijk geurende wierook van voorspraak.
Verheug u, die heel de wereld redt door gebed.
Verheug u, Gods welbehagen voor wie moeten sterven.
Verheug u, die de stervelingen moed geeft bij God.
Wees gegroet, moeder Gods, o Maria altijd maagd!
Maria, gij spreekt voor ons ten beste,
Gij zijt voor ons een schutsvrouw tegen alle kwaad.
Daarom zingen wij vol dankbaarheid dit glorielied.
“…hoe intens de Zoon afhankelijk wilde zijn van de Moeder, hoeveel van zichzelf hij aan zijn Moeder wilde toeschrijven. Samen illustreren ze levendig hoe God en mens zich tot elkaar verhouden in het verbond dat de eeuwige God met de mens wil sluiten: de mens heeft de pure genade van God te danken voor zijn vermogen om te reageren op Gods aanbod; maar God, in zijn soevereine vrijheid, verwaardigt zich afhankelijk te worden van de mens voor zover hij de mens vrij heeft geschapen en in het genadeverbond neemt hij die geschapen vrijheid serieus.” — Hans Urs von Balthasar
Het is een diepzinnige reflectie op de relatie tussen God en mens, en hoe vrijheid en genade samenkomen in het goddelijke verbond
++++++++++++++++
De tekst van Hans Urs von Balthasar is rijk aan theologische en filosofische betekenis. Laten we het stap voor stap ontleden:
Kernidee:
De relatie tussen God en mens:
Von Balthasar beschrijft hoe Jezus, de Zoon van God, zich bewust afhankelijk maakt van Maria, zijn moeder.
Dit is geen zwakte, maar een bewuste keuze die iets fundamenteels onthult over hoe God met de mens wil omgaan.
Belangrijke elementen uit de tekst:
Afhankelijkheid van de Zoon tegenover de Moeder:
Jezus kiest ervoor om zich aan Maria toe te vertrouwen.
Dit laat zien dat God niet alleen almachtig is, maar ook bereid is zich kwetsbaar en afhankelijk op te stellen binnen menselijke relaties.
Toeschrijving van zichzelf aan de Moeder Jezus schrijft een deel van zijn identiteit en missie toe aan Maria.
Dit benadrukt haar unieke rol in het heilsgeschiedenis en toont hoe God mensen betrekt in zijn goddelijke plan.
Het verbond tussen God en mens Von Balthasar ziet dit als een illustratie van het grotere verbond dat God met de mens sluit: een relatie gebaseerd op genade én vrijheid.
Genade en menselijke vrijheid:
De mens kan alleen op God reageren dankzij Gods genade. Maar God neemt de menselijke vrijheid serieus—hij dwingt niet, maar nodigt uit.
Dat maakt de relatie wederkerig en authentiek.
Wat betekent dit voor ons?:
Deze passage daagt ons uit om na te denken over hoe wij zelf omgaan met afhankelijkheid, vrijheid en genade.
Het is een uitnodiging om te zien dat echte relaties—ook met het goddelijke—niet gaan over controle, maar over vertrouwen, s
Samenwerking en wederzijdse erkenning.
*****************
De concepten die Hans Urs von Balthasar aanreikt—zoals afhankelijkheid, genade, vrijheid en het verbond tussen God en mens
—zijn verrassend toepasbaar op hedendaagse religieuze praktijken
Laten we ze in context plaatsen:
Afhankelijkheid en gemeenschap
In veel moderne kerken en geloofsgemeenschappen zie je een hernieuwde nadruk op relationele spiritualiteit. Denk aan:
Kleine groepen en huisgemeenten:
Mensen zoeken verbondenheid en kwetsbaarheid, net zoals Jezus zich afhankelijk opstelde tegenover Maria.
Pastorale zorg:
De erkenning dat geestelijke groei vaak plaatsvindt in relatie tot anderen, niet in isolatie.
Toepassing:
Het idee dat God zich “afhankelijk” maakt van de mens nodigt gelovigen uit om ook afhankelijk te durven zijn van elkaar—niet als zwakte, maar als kracht.
Genade als fundament:
Veel moderne theologie benadrukt dat genade voorafgaat aan menselijke actie. Dit zie je terug in:
Liturgie en sacramenten:
Zoals de eucharistie, waarin de genade van God wordt gevierd als iets dat ons geschonken wordt, niet verdiend.
Contemplatieve praktijken:
Stilte, meditatie en gebed als manieren om ontvankelijk te worden voor genade, eerder dan actief iets te “doen”.
Toepassing:
De mens reageert op Gods aanbod, maar dat vermogen om te reageren is zelf al genade. Praktijken die ruimte maken voor stilte en ontvankelijkheid weerspiegelen dit.
Vrijheid en verantwoordelijkheid:
Von Balthasar benadrukt dat God de menselijke vrijheid serieus neemt. In moderne religieuze praktijken zie je dit terug in:
Ethiek en sociale betrokkenheid: Geloof wordt niet alleen beleefd in rituelen, maar ook in keuzes die mensen maken in de wereld.
Oecumene en interreligieuze dialoog:
Vrijheid betekent ook openheid voor de ander, zonder dwang of superioriteit.
Toepassing:
God dwingt niet, maar nodigt uit. Religieuze praktijken die mensen ruimte geven om zelf te kiezen en te zoeken, sluiten hierbij aan.
Het verbond als dynamische relatie:
In plaats van een statisch geloofssysteem, zien we steeds meer nadruk op spirituele groei als een reis:
Pelgrimages, retraites, levenslange vorming: Praktijken die het verbond tussen God en mens niet als een eenmalige gebeurtenis zien, maar als een voortdurende dialoog.
Narratieve theologie:
Mensen worden uitgenodigd om hun levensverhaal te zien als deel van Gods grotere verhaal.
Toepassing:
Het verbond is geen contract, maar een levende relatie. Praktijken die ruimte maken voor persoonlijke ervaring en groei weerspiegelen dat.
“Mensen zonder remedie zijn degenen die stoppen met het zorgen voor hun eigen zonden om zich te richten op die van anderen. Ze zoeken niet wat er gecorrigeerd moet worden, maar waar ze kunnen bijten. En omdat ze zichzelf niet kunnen verontschuldigen, zijn ze altijd bereid anderen te beschuldigen.” — Augustinus van Hippo
[“Le persone senza rimedio sono quelle che smettono di occuparsi dei propri peccati per concentrarsi su quelli degli altri. Non cercano ciò che deve essere corretto, ma dove possono mordere. E poiché non riescono a scusare se stesse, sono sempre pronte ad accusare gli altri.” — Sant’Agostino d’Ippona
[“As pessoas sem remédio são aquelas que deixam de cuidar dos próprios pecados para se concentrarem nos dos outros. Elas não procuram o que deve ser corrigido, mas onde podem morder. E como não conseguem se desculpar, estão sempre prontas para acusar os outros.” — Santo Agostinho de Hipona]
++++++++++++
Het citaat van Augustinus gaat over mensen die hun eigen fouten negeren en zich in plaats daarvan richten op het bekritiseren van anderen. Hier is een uitleg in duidelijke stappen:
Uitleg van de tekst:
“Mensen zonder remedie” → Dit betekent mensen die niet te helpen zijn, omdat ze niet openstaan voor verbetering of zelfreflectie.
“Stoppen met het zorgen voor hun eigen zonden” → Ze houden op met nadenken over hun eigen fouten of tekortkomingen.
“Om zich te richten op die van anderen” → In plaats daarvan besteden ze hun energie aan het bekritiseren van anderen.
“Ze zoeken niet wat er gecorrigeerd moet worden, maar waar ze kunnen bijten” → Ze zijn niet op zoek naar rechtvaardigheid of verbetering, maar naar een kans om iemand aan te vallen of te veroordelen.
“Omdat ze zichzelf niet kunnen verontschuldigen” → Ze kunnen hun eigen gedrag niet rechtvaardigen of erkennen.
“Zijn ze altijd bereid anderen te beschuldigen” → Ze projecteren hun eigen schuld op anderen en zijn snel met oordelen.
Wat Augustinus hiermee bedoelt:
Hij waarschuwt voor hypocrisie en morele arrogantie.
In plaats van jezelf te verbeteren, is het makkelijker (maar destructiever) om anderen te bekritiseren.
Zulke mensen zijn volgens hem “zonder remedie” omdat ze niet willen veranderen — ze zijn blind voor hun eigen fouten.
26 juli Sint Anna Moeder van de Gezegende Maagd Maria
Zoals haar naam “Anna” betekent, werd haar overvloedige genade geschonken, en zij werd voor altijd door God gezegend.
Als echtgenote van Sint Joachim overtrof zij alle vrouwen in privileges en genade.
De devotie tot Sint Anna is geworteld in haar band met Maria en het mensgeworden Woord.
De oude liturgie stamt uit de zesde eeuw in het Oosten en uit de achtste eeuw in het Westen.
Paus Urban IV autoriseerde het feest in 1378, en in 1584 stelde Gregorius XIII 26 juli vast als officiële feestdag.
Paus Leo XIII breidde het feest in 1879 uit tot de hele Kerk. Deze devotie is bijzonder populair in Canada.
Gebed :
God, die het behaagde om aan de gezegende Anna zoveel genade te schenken dat zij de moeder werd van de moeder van Uw eniggeboren Zoon: Schenk ons genadig, nu zij bij U is, dat wij, die haar feestdag vieren, geholpen mogen worden door haar gebeden.
Door dezelfde Onze Heer Jezus Christus Uw Zoon, die leeft en regeert met U, in de eenheid van de Heilige Geest, één God, wereld zonder einde. Amen.
De betekenis van Sint Anna in het christendom is bijzonder groot, vooral vanwege haar rol als moeder van de Heilige Maagd Maria en grootmoeder van Jezus Christus. Hoewel ze niet voorkomt in de Bijbel, is haar verhaal bekend uit apocriefe geschriften zoals het Proto-evangelie van Jakobus en uit eeuwenoude traditie.
++++++++++++
Belang van Sint Anna:
Matriarch van de Heilige Familie. Als moeder van Maria staat Anna aan het begin van de menselijke lijn die leidt naar Christus. Haar opvoeding van Maria wordt gezien als essentieel voor de komst van de Verlosser.
Symbool van geloof en vertrouwen Volgens de overlevering was Anna jarenlang kinderloos. Door gebed en goddelijke genade werd ze uiteindelijk zwanger van Maria. Dit wonder wordt gezien als een teken van haar diepe geloof.
Patrones van moeders en vrouwen met kinderwens:
Ze wordt vaak aangeroepen door vrouwen die kracht, troost of vruchtbaarheid zoeken. Haar rol als moeder maakt haar tot een krachtige voorspreekster voor gezinnen.
Voorbeeld van nederigheid en dienstbaarheid:
Haar leven staat symbool voor stille toewijding, gebed en zorg voor anderen.
Ze is een inspiratiebron voor een eenvoudig en spiritueel leven.
Inspiratie voor gezin en gemeenschap Sint Anna moedigt gelovigen aan om liefdevolle en geloofsvolle gezinnen te vormen.
Haar verhaal benadrukt het belang van opvoeding en geloofsoverdracht.
Devotie en nalatenschap:
Haar feestdag wordt gevierd op 26 juli.
+++++++++++
Over de hele wereld zijn kerken, kapellen en pelgrimsoorden aan haar gewijd.
Ze wordt bijzonder vereerd in Canada, Bretagne (Frankrijk) en Latijns-Amerika.
Sint Anna is een figuur van stille kracht, diep geloof en moederlijke liefde—een geestelijke grootmoeder die generaties blijft inspireren.
De Maagd en het Kind met Sint-Anna – Leonardo da Vinci ca. 1503 – Louvre, Parijs:
Olieverf op hout. Maria en Jezus zijn dicht bij elkaar, Anna kijkt liefdevol toe. Het lam symboliseert Jezus’ offer.
Gebed tot de Moeder Gods bij haar ontslapen – door St. Gregorius Palamas
Daarom, o Vrouwe, deel genadig uw barmhartigheid en uw genade met al uw mensen, uw erfdeel. Red ons van de verschrikkingen die ons omringen. Zie hoeveel gevaren van allerlei aard ons treffen, van onze eigen mensen en van vreemden, van binnen en van buiten. Door uw kracht keer alles ten goede. Breng wederzijds kalmte tussen medeburgers thuis, en verdrijf degenen die aanvallen als wilde beesten van buiten.
Schenk ons uw hulp en genezing om onze hartstochten te bestrijden, en geef onze zielen en lichamen overvloedige genade die voldoende is voor elke behoefte. En als we het niet kunnen bevatten, vergroot dan onze capaciteit en geef ons meer, zodat we gered en versterkt door uw genade het pre-eeuwige Woord kunnen verheerlijken, die vlees van u nam voor ons, samen met Zijn Vader zonder begin en de levensgevende Geest, nu en voor altijd tot in de eeuwige eeuwen. Amen.
++++++++++++++++++++++
Het gebed tot de Moeder Gods bij haar ontslapen, geschreven door St. Gregorius Palamas, is diep geworteld in de oosters-orthodoxe spiritualiteit en theologie. Hier is de betekenis ervan in context:
Theologische en spirituele betekenis
Ontslaping van de Moeder Gods: In de oosters-orthodoxe traditie verwijst “ontslaping” naar het sterven van Maria, de Moeder van Jezus, dat niet als een tragisch einde wordt gezien, maar als een vreedzame overgang naar het eeuwige leven. Het feest wordt gevierd op 15 augustus en staat bekend als een feest van hoop en verlossing2.
Maria als voorspreekster: Het gebed benadrukt Maria’s rol als bemiddelaar en beschermster van de gelovigen. Ze wordt aangeroepen om bescherming te bieden tegen innerlijke en uiterlijke gevaren, genezing te schenken en vrede te brengen.
Mystieke eenheid met Christus: Gregorius Palamas, een belangrijke mystieke theoloog, ziet Maria als degene die het Woord van God (Christus) in zich heeft ontvangen. Haar ontslapen is niet alleen een lichamelijke dood, maar een verheffing tot de hemelse sferen, waar ze haar rol als voorspreekster voortzet.
Gemeenschap van heiligen: Het gebed weerspiegelt het geloof dat Maria, ook na haar dood, actief betrokken blijft bij het welzijn van de gelovigen. Haar genade en hulp worden als levend en werkzaam ervaren.
Samengevat: Dit gebed is een smeekbede om Maria’s tussenkomst in tijden van nood, een lofzang op haar heilige leven, en een uitdrukking van vertrouwen in haar voortdurende aanwezigheid en hulp. Het is doordrenkt van hoop, devotie en een diep besef van de geestelijke verbondenheid tussen hemel en aarde.
Betekenis van het Icoon het ontslapen van de Moeder Gods
De feestdag van het Ontslapen van de Moeder Gods is 15 augustus
Het Ontslapen van Moeder Gods.
Over de dood en ten hemelopneming van Maria vinden we niets in de Bijbel. Bij het concilie van Efese (431) kreeg Maria de eretitel van Theotokos, dit is: “ Moeder van God”. Vanaf dat moment leeft de verering van Maria op in de oosterse en westerse kerk.
Zogenaamde apocriefe geschriften beschrijven in de 5e eeuw het sterven en de ten hemelopneming van Maria. Zoals van de (pseudo) Johannes de theoloog en van de (pseudo) Miletus van Sardes. In de 8e eeuw schrijven Andreas van Kreta en Johannes van Damascus uitvoerig over het ontslapen van Maria en deze auteurs genieten in de oosters orthodoxe kerk een groot aanzien. Deze verhalen weerspiegelen het geloof zoals dat onder de gelovigen leefde en dat door de kerk van oost en west als authentiek erkend is.
In de Rooms-katholiek kerk is de ten hemelopneming van Maria in 1950 door Paus Pius XII tot dogma verklaard. De oosters-orthodoxe kerken kennen dit als dogma weliswaar niet, maar zij vieren het feest van Maria’s ontslapen op 15 augustus als de laatste in de rij van de twaalf belangrijkste feesten. De eerste is de geboorte van Maria op 8 september. Op iconen wordt het ontslapen van Maria steeds op dezelfde manier uitgebeeld. Het Ontslapen van de Moeder Gods (de dood van Maria) is niet zozeer een droevige gebeurtenis, maar een feest van hoop. De gestorvene is immers overgegaan naar een ander, beter leven.
De gestorvene ligt uitgestrekt op een baar, die met een rood kleed is bedekt. Rondom de baar zijn de apostelen afgebeeld. Zij zijn ijlings vanuit de hele wereld toegesneld. Zij huilen niet, maar sommigen maken wel een gebaar van droefheid. Petrus en Paulus staan respectievelijk links en rechts vooraan. Petrus zwaait met het wierookvat.
Christus is in een mandorla, een amandelvormige cirkel, omgeven door engelen uit de hemel neergedaald en staat achter de baar. In zijn armen houdt hij de ziel van zijn Moeder, voorgesteld als een klein ingebakerd poppetje. Hij zal haar meenemen naar de hemel. Achteraan zijn links en rechts ook twee bisschoppen afgebeeld ( in wit gewaad met kruisen). De linker zou de heilige Hiërothos kunnen zijn, die de uitvaartdienst van Maria zou hebben geleid. De bisschop aan de rechter zijde is mogelijk de reeds genoemde bisschop Andreas van Kreta die een belangrijke rol heeft gespeeld in de Marialeer. Volgens de legende zijn de vrouwen links en rechts achteraan vriendinnen van de Moeder Gods, aan wie zij haar kleed na haar dood had beloofd.
christelijkeinformatiebron 