Kahlil Gibran over Liefde
Wanneer liefde je roept, volg hem, Hoewel zijn wegen moeilijk en steil zijn.
En wanneer zijn vleugels je omhullen, geef je over aan hem, hoewel het zwaard
verborgen tussen zijn veren je kan verwonden.
En wanneer hij tot je spreekt, geloof in hem, hoewel zijn stem je dromen kan
verbrijzelen zoals de noordenwind de tuin verwoest.
Want zelfs als liefde je kroont, zal hij je ook kruisigen.
Zelfs als hij er is voor je groei, is hij er ook voor je snoei.
Zelfs als hij opstijgt naar je hoogte en je tederste takken streelt
die trillen in de zon, zo zal hij afdalen naar je wortels en ze
schudden in hun vastklampen aan de aarde.
Zoals schoven van koren verzamelt hij je bij zichzelf.
Hij dorst je om je naakt te maken. Hij zeeft je om je te bevrijden van je
schillen.
Hij maalt je tot witheid. Hij kneedt je totdat je buigzaam bent;
En dan wijst hij je toe aan zijn heilig vuur, zodat je heilig brood kunt worden
voor Gods heilige feest.
Al deze dingen zal liefde je aandoen zodat je de geheimen van je hart kunt kennen, en in die kennis een fragment van het hart van het Leven kunt worden.
++++++++++++
Diepgang en dualiteit van liefde:
Liefde als paradox:
Gibran toont liefde niet als louter romantisch of zacht, maar als een kracht die zowel geneest als verwondt. Liefde verheft je, maar breekt je ook open. Dat maakt zijn visie eerlijk en universeel.
Spirituele dimensie:
Hij beschrijft liefde als een goddelijke kracht die je zuivert, kneedt en transformeert — alsof je een offer wordt dat gezuiverd wordt voor iets groters.
Poëtische beeldspraak:
De metaforen zijn intens en visueel: liefde als een dorser, een zeef, een vuur. Ze roepen beelden op van transformatie en zuivering, wat de tekst een bijna sacrale toon geeft.
Emotionele resonantie:
Herkenbaarheid: Iedereen die ooit diep heeft liefgehad, herkent de pijn en vreugde die Gibran beschrijft. Zijn woorden raken aan de kern van menselijke ervaring.
Troost en inzicht:
De tekst biedt troost door te laten zien dat pijn in de liefde niet zinloos is, maar deel uitmaakt van een groter proces van groei en zelfkennis.
Literaire en filosofische waarde:
Invloedrijk werk: Gibran’s boek De Profeet, waaruit deze passage komt, is wereldwijd geliefd en vertaald in tientallen talen. Het wordt vaak geciteerd in spirituele en filosofische contexten.
Tijdloosheid:
Hoewel het in 1923 werd geschreven, blijft de tekst relevant — omdat liefde en lijden universeel en tijdloos zijn.
**************
christelijkeinformatiebron 