“Hoe meer men naar iets verlangt,
hoe pijnlijker het wordt om het te ontnemen.
En omdat na dit leven het verlangen naar God, het Hoogste Goed,
intens is in de zielen van de rechtvaardigen (
omdat deze impuls naar Hem niet
wordt belemmerd door het gewicht van het lichaam
en die tijd van genot,
van het volmaakt Goede, zou zijn gekomen)
als er geen obstakel was geweest.
De ziel lijdt enorm,
door de vertraging.”
De heilige Thomas van Aquino (1225-1274)Engelachtige doktor;
++++++++++++
Wat een prachtige en diepzinnige passage van de heilige Thomas van Aquino.
Zijn woorden raken aan het mysterie van het verlangen naar God en de pijn van het uitstel van de vereniging met het goddelijke.
Hier zijn een paar reflecties die je misschien interessant vindt:
Kernideeën uit de tekst:
Verlangen als bron van pijn:
Hoe sterker het verlangen naar iets, hoe groter de pijn als het niet wordt vervuld.
Ziel zonder lichamelijke belemmering:
Na de dood is het verlangen naar God zuiverder en intenser, omdat het lichaam niet langer een obstakel vormt.
Lijden door uitstel:
De ziel van de rechtvaardige lijdt omdat ze nog niet volledig verenigd is met God, ondanks haar gereedheid.
Theologisch perspectief:
Thomas van Aquino beschrijft hier het concept van het vagevuur of de tijdelijke scheiding van God na de dood. Zelfs de rechtvaardigen, die uiteindelijk tot God zullen komen, ervaren een soort pijn door het uitstel van die volmaakte vereniging.
Dit sluit aan bij zijn visie op geluk als de volledige contemplatie van God—het hoogste goed.
Inspirerende gedachte:
Het idee dat het verlangen naar het goede zelf een vorm van lijden kan zijn, herinnert ons eraan hoe diep onze ziel verlangt naar iets dat ons overstijgt.
Misschien is dat verlangen op zich al een teken van onze bestemming.
—————
christelijkeinformatiebron 