Er is een mooie reflectie van Sint-Augustinus die luidt:
Laat niemand zeggen: “Waarom zou ik naar de kerk gaan? Kijk naar degenen die elke dag gaan, ze oefenen niet wat ze horen.” Maar ze doen iets: luisteren, en op een dag zullen ze beide dingen kunnen doen: luisteren en oefenen. En jij, hoe ga je oefenen als je wegloopt van luisteren?
— Sint-Augustinus van Hippo
++++++++++
De tekst van Sint-Augustinus past binnen zijn bredere visie op bekering, volharding en de rol van de kerk als leerplaats.
Hier is wat context om het beter te begrijpen:
De spirituele achtergrond van de tekst:
Sint-Augustinus (354–430) was een kerkvader die veel schreef over de menselijke zwakheid, genade, en de noodzaak van voortdurende groei in geloof. In deze reflectie:
Luisteren staat symbool voor openheid en bereidheid om te leren, zelfs als men nog niet handelt naar wat men hoort.
Oefenen verwijst naar het in praktijk brengen van het geloof en de morele lessen.
Hij verdedigt de waarde van aanwezigheid in de kerk, zelfs als mensen nog niet perfect leven volgens de leer.
De boodschap in context:
Deze tekst is waarschijnlijk bedoeld als antwoord op kritiek van mensen die zeggen:
“Waarom zou ik naar de kerk gaan als de mensen daar zelf niet goed leven?”
Augustinus zegt dan:
Het luisteren is al een eerste stap.
Verandering kost tijd, en mensen groeien langzaam in geloof en gedrag.
Wie niet luistert, sluit zich af van die mogelijkheid tot groei.
Theologisch perspectief:
Dit sluit aan bij Augustinus’ visie dat:
Genade geleidelijk werkt.
De kerk een plek is voor zondaars, niet alleen voor heiligen.
Volharding in het geloof is essentieel, ook als je nog niet alles begrijpt of toepast.
————-
christelijkeinformatiebron 