“Mensen reizen om zich te verwonderen over de hoogte van bergen, over de enorme golven van de zeeën, over de lange loop van rivieren, over de uitgestrektheid van de oceaan, over de cirkelvormige beweging van de sterren… en toch lopen ze zichzelf voorbij zonder verwondering.”
— St. Augustinus
+++++++++++
Deze tekst komt van Sint-Augustinus van Hippo (354–430), een van de invloedrijkste denkers in de christelijke traditie en de westerse filosofie. Hij leefde in het huidige Algerije en werd beroemd door zijn werken zoals Confessiones en De Civitate Dei.
Achtergrond van de tekst:
De uitspraak weerspiegelt Augustinus’ centrale thema: de zoektocht naar waarheid en God begint niet buiten ons, maar in onszelf.
Hij schreef deze gedachte in een tijd waarin hij reflecteerde op zijn eigen leven — van een roekeloze jeugd tot een diepe spirituele bekering.
In Confessiones, zijn autobiografie, benadrukt hij hoe mensen vaak de schoonheid van de schepping bewonderen, maar vergeten dat het grootste wonder de menselijke ziel is.
De boodschap? Dat echte verwondering niet alleen in het uiterlijke ligt — bergen, sterren, oceanen — maar in het innerlijke: je eigen bewustzijn, je relatie met het goddelijke, je morele kompas.
+++++++++++++
Een passage uit Boek X van Augustinus’ Confessiones. Daar schrijft hij:
“Gij waart binnen in mij, maar ik was buiten, en daar zocht ik U… Gij waart bij mij, maar ik was niet bij U.” — Confessiones X.27
En ook:
“U bent in mij dieper dan mijn diepste innerlijk en hoger dan mijn hoogste hoogte.” — Confessiones X.27.38
Deze passages drukken uit dat mensen vaak naar buiten kijken — naar de wereld, naar schoonheid, naar kennis — terwijl het goddelijke en het ware juist in het innerlijke te vinden is. Het is een oproep tot introspectie en spirituele bewustwording.
—————
christelijkeinformatiebron 