—————-
“Laat je deur openstaan om hem te ontvangen, ontgrendel je ziel voor hem, bied hem een welkom in je geest, en dan zul je de rijkdom van eenvoud, de schatten van vrede, de vreugde van genade zien. Gooi de poort van je hart wijd open, sta voor de zon van het eeuwige licht dat op elke persoon schijnt… Het is de ziel die zijn deur, zijn poorten heeft. Christus komt naar deze deur en klopt; Christus klopt aan deze poorten. Open voor hem; hij wil binnenkomen, om zijn bruid te vinden die wacht en kijkt.”
— Sint Ambrosius van Milaan, uit Een Expositie van Psalm 118
++++++++++++++++
De tekst van Sint Ambrosius is rijk aan symboliek en spiritualiteit. Hier is een uitleg in eenvoudige bewoordingen:
- Openheid voor het goddelijke De tekst roept op om “de deur van je ziel” te openen voor Christus. Dit is een metafoor: Ambrosius vraagt je om innerlijk open te staan voor het goddelijke—om geest, hart en ziel beschikbaar te stellen voor spirituele ontmoeting.
- Eenvoud, vrede en genade als geschenken Wanneer iemand zich openstelt, belooft Ambrosius dat men de “rijkdom van eenvoud”, de “schatten van vrede” en de “vreugde van genade” zal ervaren. Dat zijn geen materiële zaken, maar innerlijke gaven die volgen uit een leven in verbinding met God.
- De symboliek van de poort De “poort van je hart” is opnieuw een krachtig beeld. Christus klopt aan: hij dwingt zich niet op, maar wacht tot je zelf de beslissing neemt om hem binnen te laten. Het idee komt rechtstreeks uit Bijbelse passages zoals Openbaring 3:20: “Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop.”
- Bruiloftssymbool Ambrosius noemt Christus die zijn “bruid” zoekt—een verwijzing naar de traditie waarin de Kerk (of de individuele ziel) wordt gezien als de bruid van Christus. Het beeld staat voor een intieme, liefdevolle, eeuwige verbintenis.
Kortom: De tekst is een poëtische oproep tot spirituele ontvankelijkheid. Niet met dwang, maar met een uitnodiging om de deur naar innerlijke rust en verbondenheid open te zetten
——————–
christelijkeinformatiebron 