In een toespraak tot de catechisten gebruikt de heilige Augustinus het type van Mozes, de Rode Zee en het manna om hun weg in het geloof aan te moedigen om gedoopt te worden, lid te worden van de Kerk en de communie te ontvangen.

Waarheen brengt Jezus door de doop, waarvan Mozes toen het beeld toonde, toen hij hen door de zee bracht? Waarheen? Naar het manna.  Wat is het manna? “Ik ben,” zegt Hij, “het levende brood, dat uit de hemel is neergedaald.”  De gelovigen ontvangen het manna, nu ze door de Rode Zee zijn gebracht.  Waarom Rode Zee? Naast zee, waarom ook “rood”? Die “Rode Zee” betekende de doop van Christus. Hoe is de doop van Christus rood, maar als gewijd door het bloed van Christus?  Waarheen leidt Hij dan degenen die geloven en gedoopt zijn? Naar het manna.  Zie, “manna,” zeg ik: wat de Joden, dat het volk Israël, ontvingen, is algemeen bekend, algemeen bekend wat God uit de hemel op hen had laten regenen;  en toch weten catechumenen niet wat christenen ontvangen.  Laat hen zich dan schamen voor hun onwetendheid; laat hen door de Rode Zee gaan, laat hen het manna eten,  zodat, zoals zij in de naam van Jezus hebben geloofd, Jezus zichzelf aan hen mag toevertrouwen.

St Augustinus , tractaat 11; 400 AD

++++++++++++++++

[Een prachtige meditatie over hoe de Eucharistie wordt gezien als het nieuwe manna, en hoe de doop wordt gesymboliseerd door de doortocht door de Rode Zee.

Deze tekst komt uit een preek of traktatie van Augustinus van Hippo, een invloedrijke kerkvader uit de 4e–5e eeuw na Christus. Hij was een van de grote theologen van het christendom en schreef diepgaande beschouwingen over het geloof, sacramenten en het leven met God.

De passage is typisch voor hoe Augustinus typologie toepast: hij verbindt gebeurtenissen uit het Oude Testament (zoals de doortocht door de Rode Zee en het manna uit de hemel) met de sacramenten van de Kerk (de doop en de Eucharistie). In zijn uitleg symboliseert.]

———————