Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
Sint-Patrick was een Romeins-Britse burger uit de hogere klasse die in een christelijk huishouden in de vijfde eeuw werd opgevoed, maar toegaf dat hij nooit veel aandacht schonk in de kerk. Pas nadat hij in slavernij werd meegenomen door de Ieren, begon hij na te denken over het evangelie. Na zijn terugkeer naar Groot-Brittannië ontving hij dromen van God die hem vertelden om terug te keren naar Ierland om de heidenen te evangeliseren. Patrick werd toen de eerste evangelist die het Woord van God buiten de Romeinse grenzen in het Westen bracht. Zijn trinitarische belijdenis hieronder is gebaseerd op de Geloofsbelijdenis van Nicea, die de Katholieke Kerk produceerde tussen 325 n.Chr. – 381 n.Chr.
VADER Dit is omdat er geen andere God is, noch zal er ooit zijn, noch is er ooit geweest, behalve God de Vader. Hij is degene die niet verwekt is, degene zonder begin, degene uit wie alle beginnen voortkomen, degene die alle dingen in stand houdt – dat is onze leer.
ZOON En zijn zoon, Jezus Christus, van wie we getuigen dat hij altijd is geweest, sinds vóór het begin van dit tijdperk, bij de Vader op een geestelijke manier. Hij werd op een onbeschrijfelijke manier verwekt vóór elk begin. Alles wat we kunnen zien, en alles buiten ons gezichtsveld, is door hem gemaakt. Hij werd een mens; en nadat hij de dood had overwonnen, werd hij verwelkomd in de hemel bij de Vader. De Vader gaf hem alle macht over elk wezen, zowel hemels als aards en onder de aarde. Laat elke tong belijden dat Jezus Christus, in wie we geloven en van wie we verwachten dat hij binnenkort naar ons terugkeert, Heer en God is. Hij is rechter van de levenden en de doden; hij beloont iedere persoon naar zijn daden.
HEILIGE GEEST Hij heeft ons royaal de Heilige Geest uitgestort, de gave en belofte van onsterfelijkheid, die gelovigen en degenen die luisteren kinderen van God en mede-erfgenamen met Christus maakt. Dit is degene die we erkennen en aanbidden – één God in een Drie-eenheid van de heilige naam.
“Alle mensen moeten gelijk bemind worden. Maar aangezien je niet iedereen goed kunt doen, moet je speciale aandacht schenken aan degenen die, door toevalligheden van tijd, plaats of omstandigheden, in nauwere verbinding met jou worden gebracht.”
[Een mooie gedachte over naastenliefde en verbondenheid.]
[Bonhoeffer was een Duitse theoloog die bekend stond om zijn verzet tegen het Nazi-regime. Zijn woorden benadrukken de moed die nodig is om ideeën uit te dagen en zinvolle discussies uit te lokken. Een krachtig sentiment, vind je niet?]
++++++++++++
“We must dare to say disputable things as long as they bring vital questions to the forefront.” —Dietrich Bonhoeffer (1906 – 1945)
[Bonhoeffer was a German theologian known for his resistance against the Nazi regime. His words emphasize the courage needed to challenge ideas and provoke meaningful discussions. A powerful sentiment, wouldn’t you say?]
“Inderdaad, zij predikten eerst het Evangelie, en daarna, door Gods wil, gaven zij het aan ons door in de Schrift… Matteüs gaf een Evangelie aan de Hebreeën in hun eigen taal, terwijl Petrus en Paulus aan het evangeliseren waren in Rome en de basis legden voor de Kerk. Marcus, de leerling en vertaler van Petrus, gaf schriftelijk door wat door Petrus was gepredikt. Lucas, de metgezel van Paulus, zette ook het Evangelie dat door hem was gepredikt in een boek. Daarna publiceerde Johannes, de leerling van de Heer, een Evangelie terwijl hij in Efeze in Azië verbleef.”
++++++++++++++++
[Dit citaat beschrijft hoe de verspreiding van het Evangelie plaatsvond door de apostelen en discipelen, en hoe dit uiteindelijk schriftelijk werd vastgelegd. De afbeelding toont een schilderij van St. Irenaeus van Lyon (ca. 189 A.D.).]
“En waar Hij ook kwam, naar een dorp, een gehucht of een stad, legden ze de zieken neer op de marktplaatsen en smeekten Hem om hen alleen de kwast van Zijn mantel te laten aanraken. En allen die Hem aanraakten, werden gered.” – Marcus 6:56
“Laten we iemand die zwaargewond is en op het punt staat zijn laatste adem uit te blazen, in gedachten houden. … Nu, de wond van de ziel is zonde, waarover de Schrift het als volgt uitdrukt: “Wond en striem en gapende wond, niet doorgeprikt, niet verbonden en niet met zalf verzacht” (Jes. 1:6).
O, jij die gewond bent, herken je Geneesheer in jezelf en toon Hem de wonden van je zonden. Moge Hij het gekerm van je hart verstaan, Die de geheime gedachten ervan al kent. Mogen je tranen Hem ontroeren. Ga zo ver als een beetje schaamteloosheid in je smeken (vgl. Lucas 11:8). Zucht zonder ophouden tot Hem vanuit de diepte van je hart. Moge je verdriet Hem bereiken, zodat Hij kan zeggen: ook aan u: “De Heer heeft uw zonde vergeven” (2 Sam. 12:13).
Roep met David, die zei: “Wees mij genadig, o God, in … de grootheid van uw barmhartigheid” (Ps. 50[51]:3).
Het is alsof men zou zeggen: “Ik ben in groot gevaar vanwege een enorme wond, die geen dokter kan genezen, tenzij de almachtige Geneesheer komt om mij te helpen.” Voor deze almachtige Geneesheer is niets ongeneeslijk. Hij geneest kosteloos, met één woord, Hij herstelt mijn gezondheid. Ik zou aan mijn wond hebben gewanhoopt, ware het niet dat ik mijn vertrouwen in de Almachtige had gesteld.”
– St. Paus Gregorius de Grote (ca. 540-604) Kerkvader en dokter van de Kerk (Co
+++++++++++
[De pagina bevat inspirerende woorden van Paus Gregorius de Grote over geestelijke genezing en vergeving. Hier zijn enkele interessante feiten die hieraan gerelateerd zijn:
De rol van barmhartigheid in het christelijk geloof wordt benadrukt in de citaten van Gregorius. Zijn woorden lijken een echo te zijn van Psalm 51, waarin David om Gods genade smeekt na een misstap.
Paus Gregorius de Grote (ca. 540-604) was een van de vier grote Latijnse kerkvaders en wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke pausen in de geschiedenis. Zijn geschriften en hervormingen hadden een diepgaande impact op de middeleeuwse kerk.
Het concept van zonde als een wond is een krachtig beeld in de christelijke traditie. De Bijbel gebruikt vaak medische metaforen om de noodzaak van spirituele genezing uit te drukken, zoals in Jesaja 1:6, waar zonden worden vergeleken met niet-verzorgde wonden.
Marcus 6:56, dat op de pagina wordt aangehaald, beschrijft hoe zieken Jezus aanraakten en genezing ontvingen. Dit onderstreept een centraal thema in het christendom: geloof en genade als bron van herstel.]
“Vergissen is menselijk, volharden in zijn fout is duivels.
[Deze uitspraak benadrukt hoe iedereen fouten maakt, maar het bewust blijven vasthouden aan een vergissing wordt als iets negatiefs gezien
Sint Augustinus Filosoof en theoloog Geboren in Thagaste (het huidige Souk Ahras) op 13 november 354 en overleden op 28 augustus 430 in Hippone (het huidige Annaba).]
Waar en wanneer de ingewijden in de mysteriën van Coelestis goede instructies ontvingen, weten we niet. Wat we wel weten, is dat we voor haar heiligdom, waarin haar beeld staat, en te midden van een grote menigte die van alle kanten samenkwam en dicht op elkaar stond, intens geïnteresseerde toeschouwers waren van de spelen die gaande waren, en we zagen, toen we ons oog erop richtten, aan deze kant een grootse vertoning van hoeren, aan de andere kant de maagdelijke godin: we zagen deze maagd aanbeden met gebeden en met obscene rituelen. Daar zagen we geen schaamteloze mimespelers, geen actrice die overladen was met bescheidenheid: alles wat de obscene rituelen eisten, werd volledig nageleefd. Ons werd duidelijk getoond wat de maagdelijke godheid behaagde, en de matrone die getuige was van het schouwspel keerde als een wijzere vrouw terug van de tempel. Sommigen van de meer voorzichtige vrouwen keerden hun gezicht af van de onbescheiden bewegingen van de spelers en leerden de kunst van het kwaad door een heimelijke blik. Want zij werden door de bescheiden houding die mannen betaamt, ervan weerhouden om brutaal naar de onbescheiden gebaren te kijken; maar nog veel meer werden zij ervan weerhouden om met een kuis hart de heilige rituelen van haar die zij aanbaden te veroordelen. En toch werd deze losbandigheid – die, als ze thuis werd beoefend, daar alleen in het geheim kon worden beoefend – beoefend als een openbare les in de tempel; en als er nog enige bescheidenheid in de mensen overbleef, was die bezig met zich te verbazen dat slechtheid die mensen niet onbeteugeld konden begaan, deel zou uitmaken van de religieuze leer van de goden, en dat het nalaten daarvan de woede van de goden zou opwekken. Welke geest kan dat zijn, die door een verborgen inspiratie de verdorvenheid van de mensen aanwakkert, en hen aanzet tot overspel, en zich voedt met de volwaardige ongerechtigheid, tenzij het dezelfde is die plezier vindt in zulke religieuze ceremonies, in de tempels beelden van duivels plaatst, en ervan houdt om de beelden van ondeugden in het spel te zien; die in het geheim rechtvaardige woorden fluistert om de weinigen die goed zijn te misleiden, en die in het openbaar uitnodigingen verspreidt tot losbandigheid om bezit te nemen van de miljoenen die slecht zijn?
“Er zijn weinig christelijke plichten die zo vaak en zo nadrukkelijk worden onderwezen in het Nieuwe Testament als die van vergeving. Het neemt een centrale plaats in binnen het Onze Vader. De enige belijdenis die we in dat gebed uitspreken, is dat we degenen vergeven ‘die tegen ons overtreden’. Het is een test voor onze eigen vergeving. Wie zijn naaste niet kan vergeven voor enkele kleine misstappen, heeft geen werkelijke ervaring van de vrije en volledige vergeving die Christus aanbiedt.
(Mattheüs 18:35; Efeziërs 4:32)
Daarnaast is vergeving een kenmerk van de inwoning van de Heilige Geest. Zijn aanwezigheid in iemands hart wordt altijd gekend door de vruchten die Hij voortbrengt, zowel actief als passief. Wie niet heeft geleerd veel te verdragen en te vergeven, toont daarmee dat hij niet geboren is uit de Geest.
[De persoon die zijn buurman niet kan vergeven voor de paar kleine overtredingen die tegen hem zijn begaan, kan niets ervaren van die vrije en volledige vergeving die ons door Christus wordt aangeboden. (Mattheüs 18:35; Efeziërs 4:32)
Niet in de laatste plaats is het een van de belangrijkste kenmerken van de inwoning van de Heilige Geest. De aanwezigheid van de Geest in het hart kan altijd worden herkend aan de vruchten die Hij in het leven voortbrengt. Die vruchten zijn zowel actief als passief. Degene die niet heeft geleerd om te verdragen en te vergeven, om veel te accepteren en veel over het hoofd te zien, is niet geboren uit de Geest. (1 Johannes 3:14; Mattheüs 5:44, 45)”]
Als God u veel laat lijden, is dat een teken dat Hij grote plannen voor u heeft en dat Hij zeker van plan is u tot een heilige te maken. En als u een grote heilige wilt worden, smeek Hem dan zelf om u veel gelegenheid te geven om te lijden; want er is geen hout beter om het vuur van de heilige liefde aan te steken dan het hout van het kruis, dat Christus gebruikte voor Zijn eigen grote offer van grenzeloze liefdadigheid.
“Over twintig jaar zul je meer teleurgesteld zijn over de dingen die je niet hebt gedaan dan over de dingen die je wel hebt gedaan. Dus gooi de trossen los. Zeil weg van de veilige haven. Vang de passaatwinden in je zeilen. Ontdek. Droom. Ontdek.”
St. Augustinus begint zijn verhandeling aan Honoratus door eraan te herinneren dat ze zich bij de manicheïsche cultus hadden aangesloten omdat de geleerde leraren die ze op school waren tegengekomen, een beroep hadden gedaan op hun redenering en logica. Die mannen hadden beloofd dat ze alleen de waarheid zouden verkondigen, vrij van alle bijgeloof.
“Het is dan mijn doel, indien ik daartoe in staat ben, je te bewijzen dat de manicheërs op goddeloze en roekeloze wijze tegen degenen tekeergaan, die, door het gezag van het katholieke geloof volgend, al door hun geloof bewapend en voorbereid zijn op God, die op het punt staat hen licht te schenken, nog voordat zij in staat zijn de Waarheid te aanschouwen, die de zuivere geest aanschouwt.
Want, Honoratus, weet u dat wij met zulke mensen in aanraking kwamen om geen andere reden dan omdat zij zeiden dat men, los van alle vrees voor autoriteit, door zuivere en eenvoudige rede de weg naar God zou wijzen en degenen die bereid waren hen te horen, van alle dwalingen zou bevrijden.
Want wat dwong mij, gedurende bijna negen jaar, de religie – die mij als kind door mijn ouders was bijgebracht – af te wijzen en een toegewijde volgeling en luisteraar van die mannen te worden, als niet dat zij verklaarden dat wij, door bijgeloof in verwarring geraakt, opgedragen worden het geloof boven de rede te stellen, en dat zij niemand aansporen tot geloof zonder eerst de waarheid te hebben besproken en verhelderd? Wie zou zich niet laten verleiden door zulke beloftes, zeker de geest van een jonge man die hunkert naar de waarheid en bovendien een trotse en spraakzame geest bezit, gevoed door de discussies van bepaalde geleerde mannen op school?”
— Sint Augustinus, ca. 391 n.Chr.
[Laten we de historische context verkennen waarin Augustinus deze gedachten uitsprak en bekijken hoe zijn ideeën vandaag de dag nog steeds resoneren.
Historische Context
Augustinus leefde in een periode van enorme overgang: het laat-Romeinse Rijk, waarin de oudheid en het vroege christendom met elkaar in botsing kwamen. In de vierde en begin vijfde eeuw waren er diepe spanningen tussen traditionele Romeinse (paganistische) waarden en de opkomende christelijke ideologieën. In deze turbulente tijden werd er fel gedebatteerd over de aard van waarheid, de rol van de rede en de noodzaak van genade. Augustinus kwam voort uit een wereld waarin filosofen, theologen en politieke leiders vochten over wat “waarheid” inhield. Zijn teksten weerspiegelen de strijd tegen diverse stromingen – zoals het manicheïsme en andere ketterse opvattingen – en tonen hoe diep hij overtuigd was dat het goddelijke licht en de innerlijke transformatie essentieel waren voor het bereiken van ware kennis.
Resonantie in de Huidige Tijd
In onze moderne samenleving lijkt het debat tussen rede en spiritualiteit nooit ver weg. Tegenwoordig zien we een voortdurende zoektocht naar zingeving in een wereld die vaak overrolt van wetenschap en technologie, maar waar de mens soms de persoonlijke, spirituele dimensie mist. Net zoals in de tijd van Augustinus, nodigt zijn nadruk op nederigheid en de erkenning van onze beperkingen ons uit om na te denken over hoe wij om moeten gaan met de complexiteit van het leven.
Veel mensen ervaren de druk om alleen op basis van rationele, meetbare feiten te opereren, terwijl er in hun innerlijke leven een onuitgesproken hunkering is naar iets hogers, iets wat niet volledig in woorden of logica gevangen kan worden. Augustinus’ kritiek op de arrogantie van de menselijke rede en de roep om een bescheidener, transcendente benadering, biedt een tegenwicht aan een maatschappij die soms te zeer gedreven wordt door materialisme en individualisme.
Nadere Reflectie
Wat opvalt, is dat de thema’s die Augustinus aansnijdt – zoals de noodzaak van innerlijke verlichting, de kracht van geloof en de kritiek op zelfoverschatting – nog steeds relevant zijn. In een tijd waarin we dagelijks geconfronteerd worden met informatie-overload en een constante stroom van meningen, herinnert zijn boodschap ons eraan dat een diepere, meer reflectieve benadering nodig is om tot een gevoel van balans en inzicht te komen.]
“Als christenen worden we in verleiding gebracht om onnodige concessies te doen aan degenen buiten het geloof. We geven te veel toe. Nu bedoel ik niet dat we het risico moeten lopen een lastpak te worden door op ongepaste momenten te getuigen, maar er komt een moment waarop we moeten laten zien dat we het er niet mee eens zijn. We moeten onze christelijke kleuren tonen, als we trouw willen blijven aan Jezus Christus. We kunnen niet zwijgen of alles zomaar toegeven.”
C.S.Lewis
+++++++++++++++++++
Lewis was een Britse schrijver, hoogleraar, letterkundige en christelijk apologeet. Hij werd geboren op 29 november 1898 in Belfast en overleed op 22 november 1963 in Oxford.
Lewis is vooral bekend om zijn fantasierijke werken, waaronder De Kronieken van Narnia, een reeks kinderboeken die wereldwijd populair zijn geworden. Daarnaast schreef hij ook christelijke apologetische werken zoals Mere Christianity en The Screwtape Letters. Zijn geschriften hebben een diepe invloed gehad op zowel de literatuur als het christelijk denken.
[Het citaat komt uit ‘God in the Dock’. De afbeelding toont ook de tekst The Philosopher’s Notepad in de hoek, met een sfeervol landschap, luchtballonnen, vogels en een houten pad door een rotsachtig gebied]
christelijkeinformatiebron 