“Heb Gods volk lief. Want wij zijn niet heiliger dan hen in de wereld omdat wij hier zijn gekomen en ons binnen deze muren hebben opgesloten, maar integendeel: wie hier komt, weet juist door zijn komst al dat hij slechter is dan allen die in de wereld zijn, slechter dan allen op aarde … En hoe langer een monnik binnen zijn muren leeft, des te scherper moet hij zich hiervan bewust zijn. Want anders had hij geen reden om hier te komen. … Dit besef is de kroon op het pad van de monnik en op het pad van iedere mens op aarde. Want monniken zijn geen ander soort mensen, maar slechts zoals alle mensen op aarde ook zouden moeten zijn.”
—Ouderling Zosima
De Gebroeders Karamazov – Dostojewski
+++++++++
[De woorden van Ouderling Zosima benadrukken nederigheid en de spirituele reis van de monnik, en zelfs die van ieder mens.
Ze herinneren ons eraan dat afzondering niet betekent dat iemand verheven is boven anderen, maar juist een erkenning kan zijn van innerlijke tekortkomingen en het streven naar groei.
Absoluut! Zijn woorden zijn een krachtige herinnering dat ware spiritualiteit niet draait om afzondering om beter te zijn dan anderen, maar juist om de diepe introspectie die leidt tot nederigheid en begrip. Het idee dat een monnik—en in bredere zin, ieder mens—moet erkennen dat hij niet heiliger is dan de rest, maar juist zijn eigen tekortkomingen beter begrijpt, kan ons helpen om met compassie naar onszelf en anderen te kijken. Hoe pas jij deze gedachte toe in jouw dagelijks leven? Vind je dat het moderne leven ruimte biedt voor dit soort reflectie?]
christelijkeinformatiebron 