Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
Ik kan een broeder voor wie ik bid niet langer veroordelen of haten, hoeveel problemen hij me ook bezorgt.
Zijn gezicht, dat vroeger misschien vreemd en ondraaglijk voor me was, verandert in voorbede in het gelaat van een broeder voor wie Christus stierf, het gezicht van een vergeven zondaar. Dit is een gelukkige ontdekking voor de christen die voor anderen begint te bidden. Er is geen afkeer, geen persoonlijke spanning, geen vervreemding die niet door voorbede overwonnen kan worden, voor zover het onze kant betreft. Voorbede is het reinigende bad waarin het individu en de gemeenschap elke dag moeten stappen. De strijd die we met onze broeder in voorbede voeren, kan zwaar zijn, maar die strijd heeft de belofte dat hij zijn doel zal bereiken.
― Dietrich Bonhoeffer, Samenleven: de klassieke verkenning van de christelijke gemeenschap
Augustinus: Christus’ avondoffer op het Kruis werd bij de Verrijzenis een morgen-gave
Heer, ik heb tot U geroepen, verhoor mij. Dit kunnen wij allen zeggen. Dit zeg niet ik, maar de gehele Christus. En meer nog is dit gezegd door de Persoon van het Lichaam. Omdat Hij het was, die toen Hij met het vlees bekleed was heeft gebeden, en vanuit de persoon van zijn lichaam tot de Vader bad, en toen Hij bad, dropen er druppels bloed van heel zijn lichaam af. Zo staat er geschreven in het Evangelie: Jezus bad in een vurig gebed, en Hij zweette Bloed. Wat is die bloedvloeiing uit heel zijn Lichaam anders dan het lijden van de martelaren in geheel de Kerk?
Heer, ik heb tot U geroepen, verhoor mij. Luister naar de stem van mijn smeking, zolang ik tot U blijf roepen. Denkt ge, dat ge ermee klaar bent met te zeggen: Ik heb tot U geroepen? Ge hebt geroepen, maar wees daarom nog niet zeker. Als de kwelling voorbij is, eindigt ook het roepen. Maar als de kwelling van de Kerk en van het Lichaam van Christus tot het einde van de wereld blijft, moet men niet alleen zeggen: Ik heb tot U geroepen, verhoor mij, maar: Luister naar de stem van mijn smeking zolang ik tot U blijf roepen. Moge mijn gebed als een wierook opstijgen voor uw aanschijn en moge het opheffen van mijn handen voor U zijn als een avondoffer.
Iedere christen weet, dat diot gewoonlijk begrepen wordt van het Hoofd zelf. Want toen tegen de avond de dag reeds ten einde liep, legde Hij op het kruis zijn leven af, om het weer terug te nemen; Hij verloor het niet zonder zin. Maar toch ook hier zijn wij voorafgebeeld. Want wat hing er van Hem anders aan het kruis, dan wat Hij van ons ontvangen heeft? En hoe kan het gebeuren, dat God de Vader op een bepaald ogenblik zijn enige Zoon opgeeft en verlaat, die toch met Hem één God is? Hij sloeg onze zwakheid toch aan het kruis, waar, zoals de Apostel zegt: onze oude mens aan het kruis geslagen is met Hem, en Hij met de stem van diezelfde mens van ons uitriep: Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?
Dat is dus het avondoffer, het lijden van de Heer, het kruis van de Heer, de opdracht van het heilzame slachtoffer, het door God aangenomen brandoffer. Dat avondoffer werd bij de Verrijzenis een morgen-gave. Het gebed dus, dat zuiver gericht wordt vanuit een gelovig hart, stijgt als wierook op van het heilig altaar. Niets is welriekender voor de Heer. Mogen allen die geloven deze geur verspreiden.
Onze oude mens, dus, zo luiden de woorden van de Apostel, is aan het kruis geslagen met Hem, opdat, zegt hij, het lichaam der zonde wordt vernietigd zodat wij niet langer aan de zonde dienstbaar zijn.
Ex Enarrationibus in psalmos, Ps 140,4-6; CCL 40,2028-2029
Maar het zijn niet alleen mensen die de heiligen kunnen helpen beschermen tegen onheil. Sint Franciscus van Assisi, de geliefde stichter van de Franciscaanse orde, die tegen het einde van de 12e eeuw werd geboren, ‘had een diepe liefde
voor Gods schepping en voelde dat al Gods schepselen zijn broeders en zusters waren.’ Er wordt gezegd dat hij zelfs ooit vrede sloot tussen een hongerige wolf die mensen en dieren had gedood en de stad die bang was voor de wolf en hem wilde doden. Er wordt ook beweerd dat toen hij tot de vogels in de bomen predikte, de vogels aandachtig luisterden en stil bleven totdat hij zei dat ze weg mochten vliegen.
Hoe zoet was het voor mij om ineens verlost te zijn van die vruchteloze vreugden die ik ooit vreesde te verliezen en nu graag verwierp!
U hebt ze van mij verdreven, U die de ware, de soevereine vreugde bent. U hebt ze van mij verdreven en hun plaats ingenomen,
U die zoeter bent dan alle genot, hoewel niet voor vlees en bloed, U die alle licht overstraalt maar dieper verborgen bent dan enig geheim in onze harten,
U die alle eer overtreft, hoewel niet in de ogen van mensen die alle eer in zichzelf zien. Eindelijk was mijn geest vrij van de knagende
angsten van ambitie en winst, van het wentelen in vuiligheid en het krabben aan de jeukende zweer van lust. Ik begon vrijuit met u te praten,
O Heer mijn God, mijn Licht, mijn Rijkdom en mijn Verlossing.
Augustinus van Hippo is een van de meest invloedrijke personen die ooit geleefd heeft. Als man uit de vierde eeuw heeft hij nog steeds een grote invloed op de eenentwintigste eeuw. Hij is een van de eersten die tot kerkleraar werd benoemd vanwege zijn diepgaande filosofische werken, die de basis legden voor het grootste deel van het denken in West-Europa, en meer specifiek voor de christelijke denkers die hem volgden. De grote werken van de daaropvolgende eeuwen zijn gebouwd op het fundament dat hij legde. Zowel katholieke als protestantse theologische argumenten over de aard van genade en de effecten van de vrije wil kunnen beweren dat ze aan zijn denken zijn ontsproten.
Hij is ook de grondlegger van de autobiografie. Hij schreef het boek Confessions , waarin hij zijn reis beschrijft van een losbandig hedonisme, via het manicheïsme naar bekering tot Christus, de doop en zijn eerste voorzichtige stappen als christen.
Het is voor ons nu moeilijk om ons de wereld voor te stellen waarin Augustinus geboren werd, in 354 in de stad Tagaste in het huidige Noord-Afrikaanse Algerije. 1 Constantius II, de zoon van Constantijn de Grote, was keizer van het Westen. In tegenstelling tot vandaag de dag werd dit Noord-Afrika gedomineerd door een Romeins Rijk met keizerlijke centra in Constantinopel en Milaan. De provincie, Numidië genaamd, maakte deel uit van het Westen en stond onder controle van Milaan.
Tagaste was een middelgrote stad in het binnenland. Augustinus kwam uit een relatief welgestelde familie, hoewel ze niet rijk waren. Zijn vader, Patricius, was een heiden, een volgeling van de oude Romeinse goden, en zijn moeder, Monica, was een devoot christen. Hoewel de kinderdoop nog niet de norm was, wilde ze dat haar drie kinderen gedoopt zouden worden en schreef ze hen in als catechumenen, maar de doop werd consequent geblokkeerd door haar man. Constantijn groeide dus ongedoopt op en volgde alleen het voorbeeld van het christelijk leven van zijn moeder.
Nicolo di Pietro, Sint-Augustinus naar school gebracht door Sint Monica en Patricius
Italiaans, 1413-1415
Vaticaanstad, Pinacoteca Vaticana
Hij lijkt een zeer intelligente jongen te zijn geweest, want zijn ouders zetten al hun middelen in, en leenden zelfs geld, om ervoor te zorgen dat hij een zeer goede opleiding kreeg, wat in die tijd ongebruikelijk was voor iemand van zijn klasse. Hij ging naar school in zijn geboorteplaats Tagaste en werd vervolgens met een studiebeurs naar school gestuurd voor aanvullend onderwijs, eerst naar de grotere stad Madauros, eveneens in Algerije, en vervolgens naar Carthago, de grootste Afrikaanse stad, in het huidige Tunesië.
Benozzo Gozzoli, School van Tagaste
Italiaans, 1464-1465
San Gimignano, Kerk van Sant’Agostino
In Carthago voltooide hij zijn studie retorica, ooit beschouwd als het hoogtepunt van de opleiding, die in die tijd een heel andere betekenis had dan tegenwoordig. Het omvatte het beheersen van het vermogen om anderen te overtuigen door middel van gesproken en geschreven taal, maar ook een brede kennis van allerlei onderwerpen. Augustinus was een meester in dit vak en na zijn eigen opleiding vestigde hij zich als docent retorica, eerst in Tagaste en vervolgens in Carthago.
Benozzo Gozzoli, Sint Augustinus aan de universiteit van Carthago
Italiaans , ca 1464-1465
San Gimignano, kerk van Sant’Agostino, Apsidal-kap
In Carthago voltooide hij zijn studie retorica, ooit beschouwd als het hoogtepunt van de opleiding, die in die tijd een heel andere betekenis had dan tegenwoordig. Het omvatte het beheersen van het vermogen om anderen te overtuigen door middel van gesproken en geschreven taal, maar ook een brede kennis van allerlei onderwerpen. Augustinus was een meester in dit vak en na zijn eigen opleiding vestigde hij zich als docent retorica, eerst in Tagaste en vervolgens in Carthago
Benozzo Gozzoli, Sint-Augustinus geeft les in Rome
Italiaans, ca. 1464-1465
San Gimignano, kerk van Sant’Agostino, Apsidal-kapel
Tijdens zijn verblijf in Carthago leidde hij het typische sociale leven van een Romeinse man uit de hogere klasse. Hij dronk, bezocht de spelen en nam een maîtresse. In de beschrijving die hij later over zijn leven in die tijd schreef, noemde hij haar naam niet, maar wel hun zoon, Adeodatus, die in 372 werd geboren, toen Augustinus 18 was. Hij woonde 15 jaar bij zijn maîtresse en verliet haar alleen tijdens de turbulentie van zijn bekering tot het christendom. In die tijd boekte hij veel succes als leraar retorica en zocht hij naar grotere gebieden om zijn vleugels uit te slaan. Hij verhuisde twee keer met zijn gezin, eerst naar Rome en vervolgens naar de keizerlijke hoofdstad Milaan, waar hij in 383 aankwam.
Benozzo Gozzoli, Sint-Augustinus vertrekt naar Milaan
Italiaans, ca. 1464-1465
San Gimignano, kerk van Sant’Agostino, Apsidal-kapel
Benozzo Gozzoli, Sint-Augustinus arriveert in Milaan
Italiaans, ca. 1464-1465
San Gimignano, kerk van Sant’Agostino, Apsidal-kapel
Deze periode van carrièreopbouw was ook de periode waarin Augustinus gecharmeerd raakte van de exotische religie die recentelijk uit het Perzische Rijk was geïmporteerd: het manicheïsme. Hij was niet de enige die in de verleiding kwam dit dualistische geloofssysteem te aanvaarden, dat veel leek te verklaren over de wereld zoals mensen die ervaren. Voor de manicheeërs bestaan er twee principes: licht en duisternis. Licht behoort tot de wereld van de geest en tot het goede. De tegenovergestelde duisternis behoort tot de materiële wereld en tot het kwaad. De geschiedenis wordt gezien als een duel tussen deze twee krachten: tussen licht en duisternis, tussen goed en kwaad, tussen de geest en de materie. Voor de manicheeër is materie slecht, simpelweg omdat het materie is. Aangezien er ook in het christelijk denken veel vergelijkbare taal bestaat, is het gemakkelijk te begrijpen waarom mensen die op zoek waren naar een vorm van verlichting hen in verwarring konden brengen. Het christendom ziet materie echter nooit als kwaad, maar als een geschenk van God dat op zichzelf goed is, hoewel het door mensen kan worden gemanipuleerd om kwade doeleinden te dienen. Het christendom draagt ook een morele boodschap uit en veronderstelt persoonlijke verantwoordelijkheid voor iemands daden. Het duurde 9 tot 10 jaar voordat Augustinus teleurgesteld raakte in de manicheïstische filosofie.
Navolger van Rogier van der Weyden, Sint Augustinus offert aan een Manicheïstische afgod
Vlaams, ca. 1480
Den Haag, Mauritshaus Museum
Het was zijn verhuizing naar Milaan, zijn tweede verhuizing na zijn vertrek uit Afrika, die Augustinus’ leven veranderde. In Milaan ontmoette hij Sint Ambrosius, de bisschop van Milaan, een getalenteerd prediker en evangelist. Het horen van Ambrosius’ uitleg over de evangeliën en de christelijke boodschap opende Augustinus’ hart voor de waarheid. Maar hij waagde de sprong niet meteen. Het duurde drie jaar voordat hij een definitief besluit nam. Dit besluit kwam, zoals hij het zelf vertelt, op een middag in een tuin in Milaan.
Zoals hij het beschrijft, zat hij in de tuin te huilen vanwege de geloofscrisis waarin hij zich bevond, toen: “ Ik zei dit en weende in de bitterste berouw van mijn hart, toen, zie, ik hoorde de stem als van een jongen of een meisje, ik weet niet welke, uit een naburig huis komen, zingend en dikwijls herhalend: ‘Neem op en lees; neem op en lees.’” Onmiddellijk veranderde mijn gelaatsuitdrukking en begon ik ernstig te overwegen of het gebruikelijk was dat kinderen bij welk spel dan ook zulke woorden zongen; noch kon ik me herinneren ooit zoiets gehoord te hebben. Dus, mijn tranen bedwingend, stond ik op en interpreteerde het op geen andere manier dan als een bevel uit de hemel om het boek te openen en het eerste hoofdstuk te lezen dat ik tegenkwam. Want ik had van Antonius gehoord dat hij, toen hij toevallig binnenkwam terwijl het evangelie werd voorgelezen, de vermaning ontving alsof het voorgelezene aan hem gericht was: Ga heen en verkoop wat je hebt en geef het aan de armen, en je zult een schat in de hemel hebben; en kom dan terug en volg mij. (Matteüs 19:21) En door zo’n orakel bekeerde hij zich onmiddellijk tot U. Zo snel keerde ik terug naar de plaats waar Alypius zat; want daar had ik het boek van de apostelen neergelegd toen ik opstond. Ik greep, opende het en las in stilte de paragraaf waarop mijn ogen het eerst vielen – Niet in oproer en dronkenschap, niet in een kamer en Weelde, niet in twist en afgunst, maar bekleed u met de Heer Jezus Christus en zorg niet voor het vlees, zodat u uw begeerten kunt bevredigen. (Romeinen 13:13-14) Ik wilde niet verder lezen, en dat was ook niet nodig; want onmiddellijk, toen de zin eindigde – door een licht, als het ware, van zekerheid dat in mijn hart kwam – verdween alle somberheid van twijfel.” 2
Guariento di Arpo, “Tolle Lege”, De bekering van Sint-Augustinus
Italiaans, ca. 1361-1365
Padua, Kerk van de Eremitani
Onmiddellijk daarna trok hij zich terug op het platteland en wijdde zich enkele maanden aan de studie van het christendom. In deze periode nam hij het besluit om zijn leven volledig aan God te wijden en liet hij alle gedachten aan zijn carrière als leraar en aan het huwelijk varen. Ook besloot hij na zijn doop terug te keren naar Afrika.
Guariento di Arpo, De doop van Augustus en zijn aankleden in een religieus habijt
Italiaans, ca. 1361-1365
Padua, Kerk van de Eremitanen
Augustinus werd, samen met zijn zoon Adeodatus en zijn vriend Alypius, tijdens de paaswake van het jaar 387 door Sint Ambrosius gedoopt. Zijn moeder, die hem naar Italië was gevolgd, was in de gemeente.
Benozzo Gozzoli, Doop van Sint-Augustinus
Italiaans, ca. 1464-1465
San Gimignano, kerk van Sant’Agostino, Apsidal-kapel
Kort daarna begon het hele gezelschap aan hun terugreis naar Italië, via het schiereiland van Milaan naar Ostia, de havenstad van Rome. Terwijl ze in Ostia op een schip wachtten, werd Monica, Augustinus’ moeder, ziek en stierf. Ze werd op eigen verzoek in Ostia begraven.
Benozzo Gozzoli, Dood van de
Italiaanse heilige Monica, ca. 1464-1465
San Gimignano, kerk van Sant’Agostino, Apsidal-kapel
Na zijn terugkeer naar Afrika vormden Augustinus en zijn vrienden een kleine kloostergemeenschap op zijn voorouderlijk landgoed, waar ze jarenlang ongestoord leefden. In 391 werd Augustinus tot priester gewijd voor de kerk in Hippo Regius, in zijn geboorteland Algerije, en enkele jaren later werd hij bisschop van Hippo (395). Hij bleef daar tot zijn dood in 430 en stierf tijdens het beleg van Hippo door de binnenvallende Vandalen. Zijn leven beslaat dan ook de periode waarin het West-Romeinse Rijk begon af te brokkelen onder de aanvallen van de barbaren. Het begint in het solide ogende rijk onder Constantius II, zoon van Constantijn de Grote, en eindigt in de regeerperiode van Valentinianus III, slechts 46 jaar vóór de gebeurtenissen in 476 die feitelijk het einde van het Romeinse Rijk in het westen markeren.
Tijdens zijn tijd in Hippo schreef Augustinus een verbazingwekkend aantal boeken, die des te indrukwekkender zijn omdat er zoveel door de eeuwen heen zijn overleefd. 3 Er zijn boeken over filosofie, over apologetiek in confrontatie met de ketterijen van zijn tijd (waarvan er vele van tijd tot tijd terugkeren), over exegese, over dogma. Er zijn brieven en preken en geschriften die zijn verzameld om de Augustijnse regel te creëren, die nog steeds verschillende groepen religieuze mannen en vrouwen regeert. En natuurlijk zijn er zijn twee meest bekende werken: De Belijdenissen , waarin hij reflecteert op zijn jeugd en zijn bekering, en De Stad Gods , waarin hij eerst reageert op heidense beweringen dat het christendom het keizerrijk had verzwakt en de plundering van Rome (410) door de Goten had toegestaan, en ten tweede de juiste relatie van christenen beschrijft tot de wereld waarin ze zich bevinden en hun uiteindelijke thuis bij God. Beide boeken zijn sinds zijn tijd onafgebroken gekopieerd en/of gedrukt.
Maïtre François, De stad van God en de stad van de mens
Uit La Cité de Dieu (deel I) van Augustinus van Hippo (vertaling uit het Latijn door Raoul de Presles
Frans (Parijs), ca. 1475 en 1478-1480
Den Haag, Museum Meermano
MS MMW 10 A 11, fol. 6r
Hij heeft ons een enorme erfenis nagelaten, waarop talloze andere filosofen, theologen en apologeten tot op de dag van vandaag voortbouwen.
Kunst was echter niet veel te zien in zijn werk. Het was aan toekomstige generaties om een iconografie voor Augustinus te leveren, wat ze zeker deden. En ze ontwikkelden verschillende iconografische lijnen. Hieronder vindt u een voorbeeld van deze verschillende lijnen, gepresenteerd in chronologische volgorde op basis van de datum van hun ontstaan, niet in de volgorde waarin ze in het leven van Augustinus voorkwamen.
Einde van het eerste deel
Volgt nog een deel 2 :
Levensgebeurtenissen .Sommige daarvan zijn hierboven opgenomen in de beschrijving van zijn leven. Andere komen hier te staan..
“Door het kruis slaan we onze vijanden neer en heffen we de hoorn van verlossing op. Door het kruis zetten we de hartstochten op de vlucht en besluiten we vrij om ons leven boven de hemelen te leven. Wie het kruis op zijn schouders draagt, wordt een navolger van Christus en wordt samen met Christus verheerlijkt. Bij het zien van het kruis worden engelen versierd en duivels veracht. Bij het vinden van het kruis ging de dief het paradijs binnen en in plaats van zijn diefstal ontving hij het koninkrijk. Degene die eenvoudigweg Degene die eenvoudig het kruisteken maakt, verdrijft zijn angsten en ontvangt in plaats daarvan vrede. Degene die het kruis als zijn bescherming heeft, zal veilig zijn voor alle kwaad en onschendbaar.”
St. Theodorus de Studiet, Oratie over de verering van het kostbare en levengevende kruis
“Als een mens zijn eigen wil verloochent omwille van God, dan zal God hem met onbeschrijfelijke vreugde naar de volmaaktheid leiden, zonder dat hij het zelfs maar weet.”
God van ons leven, er zijn dagen dat de lasten die we dragen onze schouders schuren en ons belasten; wanneer de weg somber en eindeloos lijkt, de lucht grijs en dreigend; wanneer ons leven geen muziek in zich heeft, en onze harten eenzaam zijn, en onze zielen hun moed hebben verloren. Overspoel het pad met licht, laat onze ogen glijden naar waar de lucht vol belofte is; stem ons hart af op dappere muziek; geef ons het gevoel van kameraadschap met helden en heiligen van alle tijden; En verlevendig onze geest zo, dat wij in staat zullen zijn de zielen te bemoedigen van allen die met ons op de weg des levens gaan, tot Uw eer en glorie.
Ik heb je pas laat liefgehad, Schoonheid zo oud en zo nieuw, ik heb je pas laat liefgehad!
Zie, jij was binnenin,
maar ik buiten, daar op zoek naar jou,
en op de welgevormde dingen die jij gemaakt hebt,
stortte ik me hals over kop – ik, misvormd.
Jij was bij me, maar ik was niet bij jou.
Ze hielden me ver van jou vandaan,
die dingen die niet zouden bestaan als
ze niet in jou waren.
Je riep, schreeuwde, doorbrak mijn doofheid;
je laaide op, je vlamde, verdreef mijn blindheid;
je verspreidde je heerlijke geuren, ik snakte naar adem; en nu verlang ik naar je;
ik heb je geproefd, en nu heb ik honger en dorst;
je raakte me aan, en ik brandde van verlangen naar jouw vrede.
Oorspronkelijke tekst – “Sero te amavi, pulchritudo tam antiqua et tam nova! sero te amavi! (Late have I loved you, beauty so old and so new: late have I loved you.)”—St. Augustine, The Confessions
Wanneer ik mij eindelijk met heel mijn wezen aan U vastklamp, zal er voor mij geen angst of moeite meer zijn, en zal mijn leven werkelijk levend zijn, levend omdat het vervuld is van U. Maar nu is het heel anders. Iedereen die U vervult, verheft U ook; maar ik ben niet vervuld van U, en daarom ben ik een last voor mezelf. Vreugden waarover ik zou moeten wenen, strijden tegen verdriet dat aanleiding zou moeten geven tot vreugde, en ik weet niet welke zal overwinnen. Maar ik zie ook verdriet dat kwaad is in mij strijden met vreugde die goed is, en ik weet niet welke de overhand zal krijgen. Dit is doodsangst, Heer, heb medelijden met mij! Het is doodsangst! Zie, ik verberg mijn wonden niet; U bent de dokter en ik ben ziek; U bent barmhartig, ik heb barmhartigheid nodig.
Is het menselijk leven op aarde niet een tijd van beproeving? Wie zou moeilijkheden en ontberingen kiezen? U gebiedt ons ze te verdragen, maar niet om ze lief te hebben. Niemand houdt van wat hij moet verdragen, zelfs als hij het uithoudingsvermogen liefheeft, want hoewel hij zich mag verheugen in zijn vermogen om te volharden, zou hij er de voorkeur aan geven niets te hebben dat uithoudingsvermogen vereist. In ongunstige omstandigheden verlang ik naar voorspoed, en in tijden van voorspoed vrees ik tegenspoed. Welke middenweg is er tussen deze twee, waar het menselijk leven vrij zou kunnen zijn van beproeving? Wee wereldse voorspoed, en wee opnieuw, door angst voor onheil en vluchtige vreugde! Maar wee, wee, en wee opnieuw over wereldse tegenspoed, door afgunst op beter fortuin, de ontberingen van de tegenspoed zelf, en de angst dat het uithoudingsvermogen zal wankelen. Is het menselijk leven op aarde niet een tijd van beproeving zonder respijt?
Op uw buitengewoon grote genade, en daarop alleen, rust al mijn hoop.
“Laat heb ik U liefgehad.” In dit beroemde fragment uit zijn Belijdenissen (Lib. 10, 26, 37-29, 40; CSEL 33, 255-256) worstelt Augustinus, net als Job, met het probleem van lijden, tegenspoed, beproeving en het verdriet dat voortkomt uit Gods schijnbare afwezigheid in moeilijke tijden. “Laat heb ik U liefgehad”, voor het feest van Augustinus op 28 augustus. Augustinus vindt zijn vrede in het doen van Gods wil en zijn dienaar te zijn.
Want hij die gewond is in de strijd schaamt zich niet om zichzelf over te geven aan de handen van een bekwame arts, zodat hij datgene kan overwinnen wat hem (in) de strijd is overkomen; en de koning wijst hem die genezen is niet af, maar telt en beschouwt hem met zijn leger. Dus de man die Satan heeft geslagen, zou zich niet moeten schamen om zijn zonde te belijden, ervan af te wijken en voor zichzelf het medicijn van berouw te smeken. Want gangreen komt in de wond van hem die zich schaamt om het te tonen, en schade komt aan zijn hele lichaam; en hij die zich niet schaamt, heeft zijn wond genezen en keert weer terug om ten onder te gaan in het conflict. En hij die gangreen krijgt, kan niet genezen worden en mag de wapens die hij heeft afgelegd niet weer aandoen. Dus voor hem die overwonnen is in ons conflict, is er deze manier om genezen te worden, wanneer hij zal zeggen “Ik heb gezondigd”, en zal smeken om berouw. En hij die zich schaamt, kan niet genezen worden, omdat hij de dokter die twee penningen ontvangt (misschien een toespeling op Lucas 10:35) niet wil laten weten wat zijn wonden zijn, zodat door zijn toedoen alle plekken waar hij geslagen is, genezen kunnen worden.
De Heilige Geest heeft , met bewonderenswaardige wijsheid en zorg voor ons welzijn, de Heilige Schrift zo gerangschikt dat de eenvoudiger passages onze honger stillen en de meer obscure passages onze eetlust stimuleren. Want er wordt bijna niets opgegraven uit die obscure passages dat niet elders in de duidelijkste taal kan worden weergegeven.
“O Eeuwige Vader! Hoezeer verdient deze nederigheid. Welke schat hebben wij die Uw Zoon zou kunnen kopen? De verkoop van Hem, dat weten we al, was voor dertig zilverlingen. Maar om Hem te kopen, is geen prijs voldoende. Omdat Hij door het delen in onze natuur één is geworden met ons hier beneden—en als Heer van Zijn eigen wil—herinnert Hij de Vader eraan dat omdat Hij Hem toebehoort, de Vader Hem op zijn beurt aan ons kan geven. En dus zegt Hij: “ons brood.” Hij maakt geen onderscheid tussen Zichzelf en ons, maar wij maken één door onszelf niet elke dag op te geven voor Zijn Majesteit.”
—Weg van Volmaaktheid XXXIII.5
Teresa stelde deze woorden samen terwijl ze nadacht over de woorden van het Onze Vader: “Geef ons heden ons dagelijks brood.” Haar meditatie over deze zin bracht haar onmiddellijk naar Christus’ ervaring van het lijden en de betekenis ervan voor haar en haar tijdgenoten. Voor haar is Jezus het fundament en model van nederigheid in het spirituele leven.
jNederigheid speelt een belangrijke rol bij innerlijke vooruitgang, omdat we daardoor de schoonheid van onze ziel en onze beperkingen leren waarderen en begrijpen. We leren zo geleidelijk de controle over ons leven in geloof en vertrouwen aan God over te dragen en een gevoeligheid te ontwikkelen om Zijn wil waar te nemen en uit te voeren. We leren anderen op de juiste manier lief te hebben en de diepte van Gods liefde voor ons te accepteren en te koesteren.
Laten we daarom bidden om de genade van nederigheid, zodat we kunnen groeien in een oprechte relatie met God, onszelf en anderen.
De heilige Theresia spreekt vandaag tot ons en zegt:
Laat niets u verontrusten,
Laat niets u beangstigen,
Alle dingen gaan voorbij:
God verandert nooit.
Geduld verkrijgt alle dingen.
Wie God heeft, ontbreekt niets;
God alleen is voldoende.
O God, die door uw Geest
de heilige Teresa van Jezus hebt opgewekt
om de Kerk de weg te wijzen naar volmaaktheid,
geef dat wij altijd gevoed mogen worden
door het voedsel van haar hemelse leer
en aangewakkerd mogen worden door het verlangen naar ware heiligheid.
Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon,
die met u leeft en heerst in de eenheid van de Heilige Geest,
één God, voor eeuwig en altijd.
Heilige Teresa, bid voor ons:
dat wij de beloften van Jezus Christus waardig mogen zijn.
[De reflectie is geschreven door Fr. Emiel Albalahin, O.Carm.]
“Laat de mens begrijpen dat God een arts is en dat verdrukking een medicijn is voor verlossing, geen straf voor verdoemenis. Geniet u van troost? Erken een vader die u liefkoos. Wordt u in verdrukking gebracht? Erken een ouder die u corrigeert. U bent ongelukkig als God u, nadat u gezondigd hebt, vrijstelt van de gesel in deze leugen. Het is een teken dat Hij u uitsluit van het aantal van Zijn kinderen.
christelijkeinformatiebron 