
“Er moet worden erkend dat de mens in zijn beperkte en relatieve aardse leven alleen in staat is het mooie en het waardevolle tot stand te brengen als hij gelooft in een ander leven, onbeperkt, absoluut, eeuwig. Dat is een wet van zijn wezen. Een contact met dit sterfelijke leven zonder enig ander doel leidt tot het wegslijten van effectieve energie en een zelfvoldoening die iemand nutteloos en oppervlakkig maakt. Alleen de spirituele mens, die diep geworteld is in het oneindige en eeuwige leven, kan een ware schepper zijn.
Maar het humanisme ontkende de geestelijke mens, droeg het eeuwige over aan het tijdelijke en nam zijn standpunt in naast de natuurlijke mens binnen de beperkte grenzen van de aarde.”
– Nikolaj Berdjajev
