Echte contemplatie brengt geen spanning met zich mee. Er is geen reden waarom het de zenuwen van iemand zou aantasten: integendeel, het ontspant ze. Het laat je uitgerust en verfrist achter in je hele wezen. Er is geen spanning bij echte contemplatie, want als het geschenk echt is, ben je er niet afhankelijk van, je bent niet verslaafd aan de ‘behoefte’ om iets te ervaren. De contemplatieve zoekt geen geruststelling in zichzelf, in zijn deugd, in zijn toestand, in zijn ‘gebed’. Zijn vertrouwen is in God, niet in zichzelf. De vrede en ‘rust’ van contemplatie zijn de vrucht van een levend geloof in de werking van goddelijke genade. De contemplatief is in staat zichzelf en al het andere los te laten , wetende dat alles wat er toe doet in zijn leven in Gods handen ligt, en dat hij niet ‘over morgen hoeft na te denken’. Hij beseft ten volle de betekenis van de evangelieboodschap van verlossing door de genade van God en niet door afhankelijkheid van menselijk vernuft.
Bron :– The Inner Experience: Notes on Contemplation William H. Shannon, redacteur (San Francisco: Harper San Francisco, 2003) p. 113.
christelijkeinformatiebron 