Sint Augustinus: Hoe bidden wij altijd ?

Sint Augustinus zegt:

“Verlangen is uw gebed;

en als uw verlangen onophoudelijk is , zal uw gebed

ook onophoudelijk zijn. De voortzetting van uw

verlangen is de voortzetting van uw gebed.”

Uit een commentaar van Sint Augustinus op Psalm 37(38)
Uw verlangen is uw gebed.

Ik heb het uitgebruld met het gekreun van mijn hart. Er is een heimelijk gekreun, dat door de mens niet wordt gehoord: maar als de gedachte aan een sterk verlangen zich zo sterk van het hart heeft meester gemaakt, dat de wond van de innerlijke mens tot uitdrukking komt in een uitgesproken uitroep, vraagt iedereen zich af waarom. Een man zegt bij zichzelf: “Misschien is dit de oorzaak van zijn gekreun? Misschien is er dit of dat ding met hem gebeurd?” Maar wie kan het antwoord weten dan degene voor wiens ogen en oren hij kreunde? Dus de psalmist zegt dat ik het uitschreeuwde met het zuchten van mijn hart, want als de mensen ooit het gekreun van een mens horen, horen ze alleen het gekreun van het vlees; Het gekreun in het hart zwijgt. En wie zag en merkte de oorzaak van zijn gekreun op? Al mijn verlangen ligt voor je. Het kan niet voor de mensen zijn omdat ze het hart niet kunnen zien, maar toch zegt de psalm dat al mijn verlangen voor je ligt. Als uw verlangen Hem wordt voorgehouden, dan zal de Vader, Die in het verborgene ziet, het u toestaan.
Want dat verlangen van uw hart is uw gebed; En als je verlangen ononderbroken doorgaat , dan geldt dat ook voor je gebed. Het was niet voor niets dat de apostel zei: Bid zonder ophouden. Kunnen we altijd de knie buigen, het lichaam ter aarde werpen of onze handen opheffen, zodat hij onophoudelijk zegt: Bid? Als dat is wat gebed betekent, dan zeg ik dat we het niet kunnen doen zonder op te houden. Er is nog een andere innerlijke vorm van gebed zonder ophouden, en dat is het verlangen van het hart. Met welke activiteit je ook bezig bent, als je alleen maar naar die sabbat verlangt, houd je
niet op met bidden. Als je niet wilt pauzeren in gebed, pauzeer dan nooit in je verlangen. Je voortdurende verlangen is je voortdurende gebed. Als je ophoudt te verlangen, zul je stil zijn gevallen in je gebed. Wie zijn degenen die stil zijn gevallen? Van wie gezegd wordt: Omdat de ongerechtigheid overvloedig zal zijn, zal de liefde van velen verkillen. Het bevriezen van de liefde is de stilte van het hart; Het branden van liefde is de schreeuw van het hart. Als de liefde doorgaat, verhef je nog steeds je stem; Als je altijd je stem verheft, verlang je altijd naar iets; als u altijd verlangt, is het de sabbatsrust waar u aan denkt. En al mijn verlangens zijn voor uw aangezicht. Hoe kunnen we veronderstellen dat ons verlangen voor Hem is, maar dat ons ‘zuchten’ niet voor Hem is? Hoe kan dat, aangezien ons verlangen zelf zijn uitdrukking vindt in het “kreunen”? En zo komt de regel En mijn gekreun is niet voor je verborgen. Voor u is het inderdaad niet verborgen; Maar het is voor veel mannen verborgen. De dienaar van God lijkt soms in nederigheid te zeggen: En mijn gekreun is niet voor u verborgen. Soms lijkt hij ook te glimlachen . Is dat verlangen dan dood in zijn hart? Als er echter het verlangen in ons is, is er ook het “zuchten”. Het vindt niet altijd zijn weg naar de oren van de mens; maar het houdt nooit op te klinken in de oren van God. Laten we, terwijl we nog pelgrims zijn en in Christus leven, voor de Heer zingen, opdat we naar Hem mogen verlangen totdat we in Zijn tegenwoordigheid komen, want de man die dorst naar God klampt zich in zijn hart aan Hem vast, ook al zwijgt zijn tong. Hij die geen verlangen naar God heeft, is als een stomme man voor hem, ongeacht het geschreeuw waarmee hij de oren van de mensen beukt, want de man die dorst naar God klampt zich aan hem vast in zijn hart, ook al zwijgt zijn tong.