DE HEILIGE WILLIBRORD

Sint Willibrord (ca. 658 – 739) “Apostel der Friezen” – Bisschop, Missionaris – geboren ca. 658 te Northumbria, Engeland en overleden op 7 november 739 aan natuurlijke oorzaken, op 81-jarige leeftijd. Beschermheren – Convulsie, epilepsie, epileptici, Luxemburg, Nederland, Aartsbisdom Utrecht, Nederland, Heusden, België, Waalre, Nederland.

Willibrord werd geboren in Northumberland rond 658 en ging toen hij twintig jaar oud was naar Ierland om te studeren bij St. Egbert. Twaalf jaar later voelde hij zich aangetrokken om de grote heidense stammen te bekeren die als een wolk boven het noorden van Europa hingen, op verzoek van Pepijn van Herstal, de Austrasische burgemeester van het paleis, die nominale soevereiniteit over die regio had.

Willibrord reisde twee keer naar Rome. Beide reizen naar Rome hebben een historische betekenis. Zoals de Eerwaarde Bede ons vertelt, was Willibrord niet de enige Angelsaks die naar Rome reisde. De manier waarop hij het bezoek en het doel ervan beschreef, is belangrijk; in tegenstelling tot alle anderen was Willibrord niet op de gebruikelijke pelgrimstocht naar de graven van de apostelen Petrus en Paulus en de martelaren. In plaats daarvan “haastte hij zich naar Rome, waar paus Sergius toen de apostolische stoel voorzat, om het gewenste werk van het prediken van het Evangelie aan de heidenen te ondernemen, met zijn vergunning en zegen”. Als zodanig kwam hij niet als pelgrim naar de paus, maar specifiek als missionaris.

De tweede keer dat hij naar Rome ging, op 21 november 695, in de kerk van Santa Cecilia in Trastevere, gaf paus Sergius I hem een pallium en wijdde hem tot bisschop van de Friezen. Hij keerde terug naar Frisia om te preken en kerken te stichten, waaronder een klooster in Utrecht, waar hij zijn kathedraal bouwde. Willibrord wordt beschouwd als de eerste bisschop van Utrecht.

In 698 stichtte hij de abdij van Echternach op de plaats van een Romeinse villa in Echternach, die hem was geschonken door Pepijns schoonmoeder, Irmina van Oeren, de vrouw van seneschal en paltsgraaf Hugobert. Nadat Hugobert stierf, stichtte Irmina een benedictijnenklooster in Horren in Trier. Toen een plaag haar gemeenschap bedreigde, kreeg ze de hulp van Willibrord en toen de pest voorbij het klooster trok, gaf ze Willibrord de gronden voor zijn abdij in Echternach.

Pepijn van Herstal stierf in 714. In 716 heroverde de heidense Radbod, koning van de Friezen, Frisia, stak kerken in brand en doodde vele missionarissen. Willibrord en zijn monniken werden gedwongen te vluchten. Na de dood van Radbod in 719 keerde Willibrord terug om zijn werk te hervatten, onder de bescherming van Karel Martel. Winfrid, beter bekend als Sint Bonifatius, sloot zich aan bij Willibrord en bleef drie jaar, voordat hij verder reisde om te prediken in Frankisch gebied.

Hij werkte onophoudelijk als bisschop gedurende meer dan vijftig jaar, geliefd door God en de mens, en stierf vol dagen en goede werken. Volgens zijn wens werd hij begraven in Echternach. Hij werd al snel als een heilige beschouwd. De bronnen van Willibrord, die langs zijn missieroutes liepen, werden door het volk bezocht om genezing te vragen voor verschillende zenuwziekten, vooral van kinderen.

Talrijke wonderen en relikwieën worden aan hem toegeschreven. Bij één gelegenheid werd het transport van zijn relikwieën zo gevierd: “de vijf bisschoppen in volledige pontificalen hielpen; aan de dans namen deel 2 Zwitserse gardes, 16 vaandeldragers, 3.045 zangers, 136 priesters, 426 muzikanten, 15.085 dansers en 2.032 spelers”. Elk jaar op Pinksterdinsdag wordt er in Echternach een Dansprocessie gehouden die duizenden deelnemers en een gelijk aantal toeschouwers trekt, om de nagedachtenis van een heilige te eren die vaak de apostel van de Benelux-landen (België, Nederland en Luxemburg) wordt genoemd. Zijn relikwieën worden bewaard in Echternach, Luxemburg en in de Kathedraal van Sint-Catharina in Utrecht, Nederland