Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
Sint Fulgentius van Ruspe (c 462 – 533) Abt, bisschop van de stad Ruspe, Romeinse provincie van Afrika, Noord-Afrika in het huidige Tunesië, theoloog, schrijver – bekend als “The Pocket Augustine” – geboren als Fabius Claudius Gordianus Fulgentius in c 462 in Carthago, Noord-Afrika (het huidige Tunis, Tunesië) en stierf op 1 januari 533 in Ruspe aan natuurlijke oorzaken. Hij wordt vandaag en op 3 januari vereerd door de Augustijnen.
Hij werd geboren in een Romeinse senatoriale familie en was goed opgeleid. Zijn vader Claudius stierf toen Fulgentius nog vrij jong was. Zijn moeder, Mariana, leerde hem Grieks en Latijn spreken. Hij werd zo goed in Grieks dat hij het sprak als een inboorling en leerde heel Homerus uit zijn hoofd. Hij was ook goed opgeleid in Latijnse literatuur.
Naarmate hij ouder werd, beheerde hij zijn huis verstandig in onderwerping aan zijn moeder en Fulgentius kreeg al snel veel respect voor zijn beheer van de familiezaken. Deze reputatie hielp hem een post te verwerven als ambtenaar in de regering van Rome, als procurator van Byzacena.
Hij raakte snel uitgekeken op het provinciale leven. Dit, samen met zijn studies van religie, met name een preek van Sint Augustinus van Hippo over Psalm 36, leidde ertoe dat hij aangetrokken werd tot een religieus leven en hij trad in een klooster, werd monnik, werd vervolgens gewijd en werd abt.
Destijds waren de Ariaanse vervolgingen gestopt, maar de verkiezing van katholieke bisschoppen was verboden. In 508 werd het noodzakelijk om de wet te trotseren toen bisschoppen werden gewijd, Fulgentius werd gekozen voor Ruspe (het huidige Kudiat Rosfa, Tunesië). Hij werd met 60 andere bisschoppen verbannen naar Sardinië. Daar bouwden ze een klooster en bleven schrijven, bidden en studeren.
Fulgentius werd rond 515 door de Ariaanse koning Thrasimund uitgenodigd om terug te keren naar Carthago om daar te debatteren met zijn Ariaanse vervanger. Hij weerlegde zijn Ariaanse tegenstanders zo succesvol dat hij in 518 opnieuw werd verbannen.
Koning Hilderic volgde Thrasimund in 523 op en stond de ballingen toe om terug te keren. Toen de vrede eindelijk was hersteld in de Afrikaanse kerk, keerde Fulgentius terug naar zijn bisdom. Hij had liever teruggekeerd naar zijn klooster en zijn studies hervat, maar hij was zo’n populaire prediker dat hij tot aan zijn dood op de preekstoel bezig was.
Als bisschop volgde hij het voorbeeld van Augustinus door in gemeenschap te leven met de geestelijkheid van zijn bisdom. Hij stichtte verschillende andere kloosters in Afrika. Toen hij werd verbannen naar Sardinië, wilde hij niet weg van het monastieke gemeenschapsleven, en stichtte daar zelfs kloosters.
Er zijn verschillende brieven en acht preken bewaard gebleven. Fulgentius’ werk toont zijn enorme kennis van het Grieks en een sterke invloed en overeenkomst met Sint Augustinus, zozeer zelfs dat hij bekend staat als ” The Pocket Augustine. ” Hij schreef vaak tegen het Arianisme en Pelagianisme.
jSint Fulgentius stierf in 533 in Ruspe aan natuurlijke oorzaken. Enkele van zijn relikwieën bevinden zich in Bourges, Frankrijk.
Sint Fulgentius streefde er werkelijk naar om een leven te leiden in overeenstemming met het voorschrift van Sint Augustinus:
“Alles buiten ons fluctueert met de stormen en verleidingen van deze tijd. Maar we hebben een innerlijke woestijn nodig, waar we onszelf verzamelen en leven van ons geloof.” … (Sermo 47,25)
Bedenk goed dat het niet de mensen zijn die vrede oproepen, maar degenen die vrede bewerkstelligen die geprezen worden. Want er zijn mensen die praten, maar niets doen.”
Tenzij iemand geboren wordt uit water en Geest, kan hij het Koninkrijk van Evangelie niet binnengaan.
Waarom worden beide genoemd en waarom wordt niet alleen de Geest voldoende geacht voor de voltooiing van de doop?
De mens is, zoals we heel goed weten, samengesteld, niet eenvoudig: en daarom worden de gelijksoortige geneesmiddelen voor genezing toegewezen aan hem die tweeledig en samengevoegd is: – voor zijn zichtbare lichaam, water, het zintuiglijke element – voor zijn ziel, die we niet kunnen zien, de onzichtbare Geest, aangeroepen door geloof, aanwezig onuitsprekelijk. Want de Geest ademt waar Hij wil en u hoort Zijn stem, maar u kunt niet zeggen waar Hij vandaan komt of waarheen Hij gaat. Hij ontbindt het lichaam dat gedoopt wordt en het water dat doopt.
Erken het gezag in de apostolische opvolging van de Kerk
Nu alle lasterpraat van Faustus is weerlegd, althans die over de onderwerpen die hier uitgebreid zijn behandeld en volledig zijn uitgelegd zoals de Heer mij heeft toegestaan, sluit ik af met een woord van raad aan u die betrokken bent bij die schokkende en vervloekte dwalingen , dat, als u het hoogste gezag van de Schrift erkent, u dat gezag moet erkennen dat vanaf de tijd van Christus Zelf, door de bediening van Zijn apostelen , en door een regelmatige opeenvolging van bisschoppen op de zetels van de apostelen , tot op onze eigen dag over de hele wereld is bewaard gebleven, met een reputatie die aan iedereen bekend is . Daar worden ook de moeilijkheden van het Oude Testament opgelost en de voorspellingen vervuld. Als u om een bewijs vraagt, bedenk dan eerst wat u bent, hoe ongeschikt om de aard van uw eigen ziel te begrijpen , laat staan om over God te spreken ; ik bedoel een intelligent begrip, zoals u beweert te wensen, of ooit te hebben gewenst, en niet de ideeën van een lichtgelovige fantasie. Als u deze incompetentie erkent, die moet voortduren zolang u blijft zoals u bent, kunt u tenminste verwezen worden naar de natuurlijke overtuiging van elke menselijke geest , tenzij deze door dwaling is verdorven , van de volmaakte onveranderlijkheid en onvergankelijkheid van de natuur en substantie van God . Erken dit, of geloof het, en u zult niet langer Manicheeërs zijn , zodat u in de loop van de tijd katholiek kunt worden .
En zie, mannen brachten een man binnen die verlamd was, en zij zochten naar middelen om hem binnen te brengen en hem voor hem neer te leggen. En toen zij dat niet konden, lieten zij hem door de tegels voor Jezus neer.
De genezing van deze verlamde was geen toevallige gebeurtenis; het was ook geen eenvoudige genezing, aangezien de Heer zich erop voorbereidt door gebed (vs. 16); niet om hulp te verkrijgen, maar als een voorbeeld voor ons: Hij gaf ons een voorbeeld om na te volgen; want Hij had geen behoefte om te bidden. Hier dus, met de wetgeleerden die uit heel Galilea, uit Judea en uit Jeruzalem kwamen, hebben wij voor ons, onder de genezingen van andere personen, de genezing van deze verlamde beschreven.
Maar laten we eerst nog eens zeggen wat we eerder hebben gezegd: Dat iedereen die ziek is, de hulp moet zoeken in het gebed van anderen, opdat zij weer gezond mogen worden; dat door hun voorspraak het verzwakte gestel van ons lichaam, de wankelende voetstappen van onze daden, weer gezond mogen worden door het geneesmiddel van het hemelse woord. Laten er daarom zekere helpers van de ziel ( monitores ) zijn, om de ziel van de mens op te richten, zelfs die onverschillig ligt in de zwakheid van het uiterlijke lichaam, zodat het door hun hulp gemakkelijk mag zijn voor een mens om zichzelf op te richten en weer te verlagen, om in het zicht van Jezus te worden geplaatst; waardig om voor het oog van de Heer te verschijnen. Want de Heer ziet met genegenheid naar de nederigen: Omdat Hij de nederigheid van zijn dienstmaagd heeft aanschouwd (Lc. i. 48).
Wiens geloof, toen hij het zag, zei hij: Mens, uw zonden zijn u vergeven.
Groot is de Heer, die sommigen vergeeft vanwege de verdiensten van anderen; en terwijl Hij sommigen aan beproevingen onderwerpt, vergeeft Hij anderen hun zonden. Waarom zou het gebed van uw medemens u niet baten, wanneer een dienaar zowel de verdienste had om voor een ander voor God te pleiten als het voorrecht om te verkrijgen waar hij om bad? Leer, u die oordeelt, om te vergeven. Leer, u die ziek bent, om gezondheid te verkrijgen door gebed. Mocht u schuchter zijn vanwege uw ernstige zonden, zoek dan de gebeden van anderen, roep de Kerk op om voor u te bidden, en in Zijn achting voor haar zal de Heer geven wat Hij u kon weigeren.
En hoewel wij het geloof niet mogen onthouden aan dit verslag, omdat wij werkelijk geloven dat het lichaam van deze verlamde genezen werd, moeten wij toch de genezing van de innerlijke mens opmerken, wiens zonden vergeven werden, welk feit, aangezien de Joden beweren dat alleen God kan vergeven, verkondigt dat Hij werkelijk God is, terwijl zij tegelijkertijd, door dit te beweren, hun eigen valsheid verkondigen. Opdat zij de grootheid van het werk (d.w.z. om zonden te vergeven) mogen prijzen, ontkennen zij Zijn ware grootheid. En zo, geen woord van geloof van hen zoekend, ontvangt de Zoon van God getuigenis zowel van hen als van Zijn werken.
Ongeloof kan niet belijden, kan niet geloven. Dus terwijl getuigenis niet ontbreekt voor Zijn Goddelijkheid, ontbreekt geloof voor hun redding. Want hoe sterker belijden zij Hem die Hem onwillig belijden, en hoe groter hun schuld in het ontkennen van wat bewezen wordt door hun eigen beweringen. Groot is werkelijk de waanzin van dit ongelovige volk: dat alleen God belijden zonden kan vergeven, weigeren zij God te geloven zoals Hij zonden vergeeft. Maar de Heer, die zondaars wil redden en wil laten zien dat Hij God is, zowel door Zijn kennis van verborgen dingen als door de wonderen van Zijn werken, zegt verder:
Wat is gemakkelijker te zeggen: Uw zonden zijn u vergeven; of te zeggen: Sta op en wandel?
Op deze plaats geeft Hij een volledige gelijkenis van de opstanding. Genezende wonden van geest en lichaam, vergeeft Hij de zonden van zielen en maakt een einde aan de zwakheid van het vlees: Dit is om de hele mens te genezen. En hoewel het een groot ding is om mensen hun zonden te vergeven (want wie kan zonden vergeven dan God alleen, Die ze ook vergeeft door hen aan wie Hij de macht heeft gegeven om zonden te vergeven?) is het toch een veel goddelijker werk om opstanding te geven aan hun lichamen; omdat de Heer Zelf de Opstanding is.
Maar opdat u mag weten dat de Zoon des mensen macht heeft op aarde om zonden te vergeven (zegt hij tot de zieke van de verlamming), Ik zeg u: Sta op, neem uw bed op en ga naar uw huis.
Dit bed wordt hem gezegd op te nemen, wat betekent het anders dan dat hem wordt gezegd het menselijk lichaam op te richten? Dit is het bed dat David elke nacht waste, zoals we lezen: Ik zal mijn bed wassen: Ik zal mijn rustbed met mijn tranen bevochtigen (Ps. vi. 7). Dit is het bed van pijn waarop onze ziel ziek ligt in de zware kwelling van een belast geweten. Maar als iemand dit bed draagt volgens de geboden van Christus, is het niet langer een bed van pijn, maar van rust. Want wat de dood was, begint nu rust te zijn; door de genade van de Heer Die onze slaap van de dood heeft veranderd in de genade van het genoegen van de Heer. Hem wordt niet alleen geboden zijn bed op te nemen, maar ook terug te keren naar zijn huis; dat wil zeggen, hem wordt gezegd terug te keren naar het paradijs; want dat is het ware thuis van de mens en het eerste dat hem ontvangt: verloren, niet door de wet, maar door bedrog. Terecht wordt hem daarom zijn thuis teruggegeven; aangezien Hij is gekomen Die de daad van bedrog vernietigde en zijn recht herstelde.
En onmiddellijk voor hen opstaand nam hij het bed op waarop hij lag; en hij ging heen naar zijn eigen huis, God verheerlijkend.
Er is geen vertraging in zijn terugkeer naar gezondheid: één is het moment van spreken en genezen. Ongelovig zien ze hem opstaan; verbaasd zien ze hem op zijn weg. Ze zijn geneigd om de wonderen van de goddelijke genade te vrezen in plaats van te geloven. Als ze geloofd hadden, zouden ze niet gevreesd hebben, maar liefgehad: want volmaakte liefde drijft de vrees uit (I Joh. 4:18). En zo begonnen deze mannen, omdat ze niet liefhadden, kwaad te spreken. Tot degenen die kwaad dachten, zegt Jezus: Waarom denkt u kwaad in uw harten? Wie zegt dit? De Hogepriester. Hij zag de melaatsheid in de harten van de Joden en toont hun dat ze erger zijn dan melaatsen. De melaatse die Hij rein maakte, beveelt Hij om zich aan de priester te tonen en een geschenk aan te bieden (Mt. viii:4). De priester keert melaatsen weg; zodat ze anderen niet met hun melaatsheid besmetten.
U alleen volg ik, Heer Jezus, Die mijn wonden geneest. Want wat zal mij scheiden van de liefde van God, die in U is? Zal verdrukking, of nood, of hongersnood? Ik word vastgehouden als door spijkers, en geketend door de banden van liefdadigheid. Verwijder van mij, Heer Jezus, met Uw machtige zwaard, de verdorvenheid van mijn zonden. Bevestig mij in de banden van Uw liefde; snijd weg wat verdorven is in mij. Kom snel en maak een einde aan mijn vele, mijn verborgen en geheime ellenden. Open de wond opdat de kwade humor zich niet verspreidt. Reinig met Uw nieuwe wassing in mij alles wat bevlekt is. Hoor mij, jullie aardse mensen, die in jullie zonden dronken gedachten voortbrengen. Ik heb een Geneesheer gevonden. Hij woont in de hemel, en deelt Zijn genezing uit op aarde. Hij alleen kan mijn pijnen genezen, Die er Zelf geen heeft. Hij alleen Die weet wat verborgen is, kan het verdriet van mijn hart wegnemen, de angst van mijn ziel: Jezus Christus. Christus is genade, Christus is leven, Christus is opstanding. Amen.
Bron : PL 15, col. 1638, Expos. Evang. sec. Lucam., V, 10-15.)
“Hij moet toenemen, maar ik moet afnemen.” – Joh. 3:30
“Hij moet toenemen, maar ik moet afnemen.” In Johannes had de menselijke gerechtigheid het hoogste niveau bereikt dat de mens kon bereiken. De waarheid zelf (Joh 14,6) zei: “Onder de mensen is er niemand groter geweest dan Johannes de Doper” (vgl. Mt 11,11); dus geen mens had hem kunnen overtreffen. Maar hij was slechts een mens, terwijl Jezus Christus mens en God was. En omdat ons volgens de christelijke genade wordt gevraagd (…) niet over onszelf te roemen, maar “wie zich beroemt, die roeme in de Heer” (2 Kor 10,17), …, is dat de reden waarom Johannes uitriep: “Hij moet meer worden, maar ik moet minderen.” Zeker, God is niet verminderd of toegenomen in Zichzelf. Maar voor onszelf, in de mate dat zich een waar geestelijk leven ontwikkelt, neemt de goddelijke genade toe en neemt de menselijke belangrijkheid af, totdat de tempel van God, die bestaat uit alle leden van het lichaam van Christus (vgl. 1 Kor 3,16), zijn volmaaktheid bereikt, alle overheersing, gezag en belangrijkheid zijn gestorven en God “alles in allen” is geworden (vgl. Kol 1,16; 1 Kor 15,28). …
“Het Woord was het ware licht dat iedereen verlicht die in deze wereld komt, … uit zijn volheid hebben wij allen ontvangen” (Joh 1,9,16). Op zichzelf is het licht altijd totaal licht, maar het neemt toe bij iemand die verlicht is en neemt af wanneer wat zonder God in die persoon is, wordt vernietigd. Want zonder God kunnen we alleen maar zondigen en deze menselijke kracht neemt af, wanneer de goddelijke genade de zonde overwint en vernietigt. De zwakheid van het schepsel maakt plaats voor de kracht van de Schepper en de ijdelheid van ons egoïsme smelt voor de liefde die het universum vult. Uit het diepst van onze nood bejubelt Johannes de Doper de barmhartigheid van Christus: “Hij moet toenemen en ik moet afnemen.”
– Sint-Augustinus (354-430) Bisschop, Vader, Doctor in de Genade – Preek voor de geboorte van Johannes de Doper;
“Ik ben erg gesteld op Jezus Christus. Hij is misschien wel de mooiste man die ooit op aarde heeft rondgelopen. Iedereen die zei “Gezegend zijn de armen. “Gezegend zijn de zachtmoedigen” moet een figuur zijn van ongeëvenaarde vrijgevigheid en inzicht en waanzin.. . Een man die zichzelf verklaarde te staan tussen de dieven, de prostituees en de daklozen. Zijn positie is niet te bevatten. Het is een onmenselijke vrijgevigheid. Een vrijgevigheid die de wereld zou omverwerpen als het omarmd zou worden, omdat niets dat mededogen zou kunnen weerstaan. Ik probeer niet de Joodse kijk op Jezus Christus te veranderen. Maar voor mij, ondanks wat ik weet over de geschiedenis van het legale christendom, heeft de figuur van de man mij geraakt”.
Vriendschap is een van de grootste geschenken die een mens kan ontvangen. Het is een band die verder gaat dan gemeenschappelijke doelen, gemeenschappelijke interesses of gemeenschappelijke geschiedenissen. Het is een band die sterker is dan seksuele verbintenis kan creëren, dieper dan een gedeeld lot kan verstevigen en zelfs intiemer dan de banden van het huwelijk of de gemeenschap. Vriendschap is samen zijn met de ander in vreugde en verdriet, zelfs als we de vreugde niet kunnen vergroten of het verdriet kunnen verminderen. Het is een eenheid van zielen die adel en oprechtheid aan liefde geeft. Vriendschap laat al het leven stralen.
God van ons leven, er zijn dagen dat de lasten die we dragen onze schouders schuren en ons neerdrukken; wanneer de weg somber en eindeloos lijkt, de lucht grijs en bedreigend; wanneer ons leven geen muziek in zich heeft, en onze harten eenzaam zijn, en onze zielen hun moed hebben verloren. Overstroom het pad met licht, laat onze ogen gaan naar waar de luchten vol belofte zijn; stem onze harten af op dappere muziek; geef ons het gevoel van kameraadschap met helden en heiligen van alle tijden; en versnel zo onze geesten dat we de zielen van allen die met ons op de weg van het leven reizen, kunnen aanmoedigen, tot uw eer en glorie.
Neem het voorbeeld van de aarde. Ook al is het één, toch is een deel van de aarde rotsachtig, een deel heel vruchtbaar. En een deel is goed voor wijnranken, terwijl een ander deel geschikt is voor het verbouwen van tarwe en gerst. Zo zijn er ook verschillende soorten menselijke harten en wil. Evenzo worden ook gaven van boven verschillend verdeeld. Aan de een wordt een bediening van prediking gegeven, aan een ander die van onderscheiding, aan een ander de gaven van genezing (1 Cor 12:9).Want God weet hoe een persoon zijn rentmeesterschap kan vervullen en dus geeft hij zijn verschillende gaven dienovereenkomstig. Op een vergelijkbare manier met betrekking tot de innerlijke gevechten, is het de vijandelijke macht toegestaan om mensen aan te vallen in de bepaalde mate dat elke persoon in staat is om te ontvangen en te weerstaan.
Beschouw de intellectuele kwaliteit van de menselijke ziel niet lichtvaardig, geliefden. De onsterfelijke ziel is als een kostbaar vat. Zie hoe groot de hemel en de aarde zijn en toch had God er geen plezier in, maar alleen in jou. Denk aan uw waardigheid en nobelheid, want niet namens de engelen maar voor u kwam de Heer u beschermen om u terug te roepen toen u verdwaald was, toen u gewond raakte, en Hij u de eerste geschapen toestand van de zuivere Adam heeft hersteld. Want de mens was heer over de hemel en de dingen beneden. Hij was de onderscheider van zijn hartstochten en was volkomen vreemd aan de demonen. Hij was zuiver van elke zonde of kwaad, gemaakt naar de gelijkenis van God. Maar door de overtreding ging hij verloren en raakte hij gewond. Satan verduisterde zijn geest. In één opzicht is dit zo, maar in een ander opzicht leeft hij nog steeds, kan hij onderscheiden en beschikt hij over een wil.’ ( PSEUDO-MACARIUS , p. 164)
Macarius van Egypte : vijftig spirituele homilieën
“Jezus, Zoon van David, ontferm U over mij!” – Lukas 18:39
‘Mijn vriend, je hebt geleerd dat het Koninkrijk der Hemelen in jou is, als je dat wilt, en dat elke zegen van de eeuwigheid in je handen ligt. Haast u dus om deze zegeningen die voor u zijn opgeslagen te zien, te grijpen en te winnen… Roep tot God; buig je voor Hem neer.
Net als de blinde uit de oudheid zou ook jij moeten zeggen: “Heb medelijden met mij, Zoon van God, en open de ogen van mijn ziel, opdat ik dat Licht van de wereld mag zien dat U bent, o mijn God, en evenzo een kind van dat goddelijke licht mag worden. O goede en edelmoedige, zend de Heilige Geest, de Trooster, ja, op mij om mij alles te leren over U, alles over wat van U is, God van het universum. Woon ook in mij, zoals Gij hebt gezegd, opdat ik op mijn beurt waardig zou worden om in U te wonen. Laat mij weten hoe ik in U kan binnengaan en weet dat ik U in mij bezit. O Gij, Onzichtbare, verwaardigt mij gestalte te krijgen, opdat ik, bij het zien van Uw ontoegankelijke Schoonheid, Uw beeld mag dragen, o U die in de hemelen woont en ik alle zichtbare dingen mag vergeten. Verleen mij de glorie die de Vader U heeft gegeven, o barmhartige, opdat ik, gelijkend op U zoals al Uw dienaren, door genade mag delen in Uw Goddelijk Leven en voortdurend bij U mag blijven, nu en altijd, tot in alle eeuwigheid!”
– De heilige Simeon de nieuwe theoloog (949-1022), Griekse monnik (Ethica 5).
Gelukkig nieuwjaar!” “Gelukkig nieuwjaar! Moge Gods genade je vergezellen en Zijn vreugde je kracht geven in 2025.” “Terwijl we het oude jaar afsluiten, laten we God danken voor Zijn onmetelijke zegeningen en Hem vragen ons te leiden in het nieuwe jaar.
Moge Gods hand voor u zijn, Om uw de weg te wijzen Achter u, om u te beschermen Onder u, om u op te vangen Boven u, om u te zegenen Een goed 2025 gewenst.
God accepteert onze verlangens alsof ze van grote waarde zijn. Hij verlangt er vurig naar dat wij Hem begeren en liefhebben. Hij accepteert onze verzoeken om voordelen alsof we Hem een gunst bewijzen. Zijn vreugde in het geven is groter dan de onze in het ontvangen. Laten we dus niet apathisch zijn in ons vragen, noch te nauwe grenzen stellen aan onze verzoeken; niet om frivole dingen vragen die Gods grootheid onwaardig zijn”.
Wat is traditie? Het is datgene wat door iedereen, overal en te allen tijde begrepen is; datgene wat u hebt ontvangen, en niet datgene wat u hebt bedacht. Onze taak is dus niet om religie te leiden waar wij willen dat het heen gaat, maar om het te volgen waar het heen leidt, en niet om datgene wat van ons is aan onze erfgenamen te geven, maar om datgene te bewaken wat aan ons is gegeven.
christelijkeinformatiebron 