“Hij moet toenemen, maar ik moet afnemen.” – Joh. 3:30
“Hij moet toenemen, maar ik moet afnemen.” In Johannes had de menselijke gerechtigheid het hoogste niveau bereikt dat de mens kon bereiken. De waarheid zelf (Joh 14,6) zei: “Onder de mensen is er niemand groter geweest dan Johannes de Doper” (vgl. Mt 11,11); dus geen mens had hem kunnen overtreffen. Maar hij was slechts een mens, terwijl Jezus Christus mens en God was. En omdat ons volgens de christelijke genade wordt gevraagd (…) niet over onszelf te roemen, maar “wie zich beroemt, die roeme in de Heer” (2 Kor 10,17), …, is dat de reden waarom Johannes uitriep: “Hij moet meer worden, maar ik moet minderen.” Zeker, God is niet verminderd of toegenomen in Zichzelf. Maar voor onszelf, in de mate dat zich een waar geestelijk leven ontwikkelt, neemt de goddelijke genade toe en neemt de menselijke belangrijkheid af, totdat de tempel van God, die bestaat uit alle leden van het lichaam van Christus (vgl. 1 Kor 3,16), zijn volmaaktheid bereikt, alle overheersing, gezag en belangrijkheid zijn gestorven en God “alles in allen” is geworden (vgl. Kol 1,16; 1 Kor 15,28). …
“Het Woord was het ware licht dat iedereen verlicht die in deze wereld komt, … uit zijn volheid hebben wij allen ontvangen” (Joh 1,9,16). Op zichzelf is het licht altijd totaal licht, maar het neemt toe bij iemand die verlicht is en neemt af wanneer wat zonder God in die persoon is, wordt vernietigd. Want zonder God kunnen we alleen maar zondigen en deze menselijke kracht neemt af, wanneer de goddelijke genade de zonde overwint en vernietigt. De zwakheid van het schepsel maakt plaats voor de kracht van de Schepper en de ijdelheid van ons egoïsme smelt voor de liefde die het universum vult. Uit het diepst van onze nood bejubelt Johannes de Doper de barmhartigheid van Christus: “Hij moet toenemen en ik moet afnemen.”
– Sint-Augustinus (354-430) Bisschop, Vader, Doctor in de Genade – Preek voor de geboorte van Johannes de Doper;
christelijkeinformatiebron 