Terwijl de stervende zijn laatste woorden tot ons richt, is zijn tong plotseling verloren, zijn ogen dof, zijn mond verstomd, zijn stem verlamd wanneer de troepen van de Heer zijn gearriveerd, wanneer Zijn angstaanjagende legers hem overweldigen, wanneer de goddelijke gerechtsdeurwaarders de ziel uitnodigen om het lichaam te verlaten, wanneer het onverbiddelijke ons vastgrijpt om ons naar het tribunaal te slepen… Dan nemen de engelen de ziel en gaan door de lucht. Daar staan vorstendommen, machten en leiders van de vijandige troepen die de wereld regeren, genadeloze aanklagers, strenge agenten van een onverbiddelijk belastingbureau, als zoveel examinatoren die de ziel in de lucht opwachten, klaar om een afrekening te eisen, om alles te onderzoeken, zwaaiend met hun claims, dat wil zeggen onze zonden: die van de jeugd en van de ouderdom, die opzettelijk en die niet, die begaan door daden en die door woorden of gedachten. Groot is dan de angst van de arme ziel, onuitsprekelijk zijn kwelling wanneer hij zichzelf in de greep ziet van deze myriaden vijanden, die hem tegenhouden, duwen en schuiven, beschuldigen, verhinderen in het licht te wonen, het land van de levenden binnen te gaan. Maar de heilige engelen nemen de ziel mee en leiden hem weg.
Sint Ephrem de Syriër ca. 306-373
Bron : (“Sur la seconde venue du Christ”, ed. Assemani, tome 3, pp. 275-276. uittreksel uit “Life After Death According to the Orthodox Tradition” door Jean-Claude Larchet pp. 90-91)
christelijkeinformatiebron 