Leven en visioenen van St. Andreas de Dwaas voor Christus

Andreas was een Slaaf van geboorte. Als jonge man werd hij tot slaaf gemaakt; en werd gekocht door Theognostus, een rijk man in Constantinopel, tijdens het bewind van keizer Leo de Wijze (zoon van keizer Basilius de Macedoniër).

Andreas was knap van lichaam en ziel. Theognostus had een oogje op Andreas en stond hem toe geletterd te worden. Andreas bad vurig tot God en woonde met liefde kerkdiensten bij.

Gehoorzamend aan een hemelse openbaring nam hij de ascese van dwaasheid voor Christus aan.

Op een keer, toen hij naar de bron ging om water te halen, scheurde hij zijn kleren uit en sneed ze met een mes, alsof hij krankzinnig was. Bedroefd door dit, bond zijn meester Theognostus hem in ketenen en bracht hem naar de kerk van St. Anastasia de Verlosser van Toverdranken, zodat gebeden voor hem zouden worden gelezen. Maar Andreas verbeterde niet, en zijn meester bevrijdde hem als geestesziek.

Andreas deed overdag alsof hij krankzinnig was, maar bad de hele nacht tot God. Hij leefde zonder enige vorm van onderdak. Hij bracht zelfs de nachten buiten door, liep halfnaakt rond in een enkel gescheurd kledingstuk en at slechts een beetje brood als goede mannen het hem gaven. Hij deelde alles wat hij ontving met de bedelaars en bespotte hen om niet door hen bedankt te worden, want de heilige Andreas wilde dat al zijn beloning van God zou komen. Daarom kwam de grote genade van God in hem en was hij in staat om de geheimen van de mensen te onderscheiden, engelen en demonen waar te nemen, demonen uit de mensen uit te drijven en de mensen te corrigeren voor hun zonden.

Andreas had een prachtig visioen van het Paradijs en de verheven machten van de hemel. Hij zag ook de Heer Christus op Zijn troon van heerlijkheid; en hij, met zijn leerling Epiphanius, zag de Allerheiligste Theotokos in de kerk van Blachernae terwijl zij het christelijke volk bedekte met haar omophorion. Deze gebeurtenis wordt gevierd als het Feest van de Bescherming van de Allerheiligste Theotokos (1 oktober). In een visioen hoorde hij ook onuitsprekelijke, hemelse woorden die hij niet aan de mensen durfde te herhalen.

Na een leven van bijna ongeëvenaarde hardheid van ascese, ging Andreas in 911 de rust in in de eeuwige glorie van zijn Heer.

Een visioen van de heilige Andreas de Dwaas-voor-Christus (1)

Een monnik in Constantinopel onderscheidde zich als een asceet en geestelijke vader, en veel mensen kwamen naar hem toe om te bidden. Maar deze monnik had de geheime ondeugd van hebzucht. Hij zamelde geld in en gaf het aan niemand. Sint-Andreas ontmoette hem op een dag op straat en zag een vreselijke slang om zijn nek gewikkeld. De heilige Andreas kreeg medelijden met hem, ging naar hem toe en begon hem raad te geven: “Broeder, waarom hebt u uw ziel verloren? Waarom heb je jezelf verbonden met de demon van hebzucht? Waarom heb je hem een rustplaats in jezelf gegeven? Waarom vergaart u goud alsof het met u mee het graf in zal gaan, en niet in de handen van anderen? Waarom wurg je jezelf door gierigheid? Terwijl anderen hongeren en dorsten en omkomen van de kou, verheugt u zich als u naar uw hoop goud kijkt! Is dit het pad van bekering? Is dit de monastieke rang? Zie je je demon?” Daarop werden de spirituele ogen van de monnik geopend, en hij zag de duistere demon en was zeer geschokt. De demon viel weg van de monnik en vluchtte, gedreven door de kracht van Andreas. Toen verscheen er een stralende engel van God aan de monnik, want zijn hart was ten goede veranderd. Onmiddellijk ging hij rond met het uitdelen van zijn opgepotte goud aan de armen en behoeftigen. Van toen af aan behaagde hij God in alles en werd hij meer verheerlijkt dan voorheen.

Lees verder “Heiligenleven : de heilige Andreas de Dwaas voor Christus ….”

Leven van Polycarpus 

23 februari – De heilige Polycarpus van Smyrna – (69-156) – Martelaar, apostolische kerkvader en bisschop van Smyrna, schrijver, prediker, theoloog –

Beschermheilige tegen dysenterie en oorpijn.

jPolycarpus wordt beschouwd als een heilige en kerkvader in de oosters-orthodoxe, oriëntaals-orthodoxe, katholieke, anglicaanse en lutherse kerken. Zijn naam ‘Polycarpus’ betekent ‘veel vrucht’ in het Grieks.

Irenaeus, die hem in zijn jeugd hoorde spreken, en Tertullianus vermeldt dat hij een discipel van de apostel Johannes was geweest. De heilige Hiëronymus schreef dat Polycarpus een leerling van Johannes was en dat Johannes hem tot bisschop van Smyrna had gewijd.

Samen met Clemens van Rome en Ignatius van Antiochië wordt Polycarpus beschouwd als een van de drie belangrijkste apostolische vaders. Het enige overgebleven werk dat aan zijn auteurschap wordt toegeschreven, is zijn Brief aan de Filippenzen; het wordt voor het eerst opgetekend door Irenaeus van Lyon.

Volgens de heilige Irenaeus was Polycarpus een metgezel van Papias, een andere “hoorder van Johannes” zoals Irenaeus het getuigenis van Papias interpreteert en een correspondent van Ignatius van Antiochië. Ignatius richtte een brief aan hem en noemt hem in zijn brieven aan de Efeziërs en aan de Magnesiërs.
I

renaeus beschouwde de herinnering aan Polycarpus als een link naar het apostolische verleden. Hij vertelt hoe en wanneer hij christen werd, en in zijn brief aan Florinus verklaarde hij dat hij Polycarpus persoonlijk in Neder-Azië had gezien en gehoord. Irenaeus schreef aan Florinus:

“Ik zou u de plaats kunnen vertellen waar de gezegende Polycarpus zat om het Woord van God te prediken. Het is mij nog steeds voor de geest met welke ernst hij overal in- en uitging; wat was de heiligheid van zijn gedrag, de majesteit van zijn gelaat; en wat waren zijn heilige vermaningen aan het volk. Ik meen hem nu te horen vertellen hoe hij met Johannes en vele anderen sprak die Jezus Christus hadden gezien, en de woorden die hij uit hun mond had gehoord.”
In het bijzonder hoorde hij het verslag van Polycarpus’ gesprek met Johannes en met anderen die Jezus hadden gezien. Irenaeus meldt ook dat Polycarpus door apostelen tot het christendom werd bekeerd, tot bisschop werd gewijd en communiceerde met velen die Jezus hadden gezien. Hij legt herhaaldelijk de nadruk op de zeer hoge ouderdom van Polycarpus. Polycarpus kuste de ketenen van Ignatius toen hij Smyrna passeerde op weg naar Rome voor zijn martelaarschap.

Polycarpus neemt een belangrijke plaats in in de geschiedenis van de vroegchristelijke kerk. Hij is een van de vroegste christenen van wie de geschriften bewaard zijn gebleven. De heilige Hiëronymus schreef dat Polycarpus een “leerling van de apostel Johannes was en door hem tot bisschop van Smyrna werd gewijd”. Hij was een ouderling van een belangrijke gemeente die een grote bijdrage leverde aan de oprichting van de christelijke kerk.

Irenaeus, die hem in zijn jeugd had horen prediken, zei over hem: “een man die van veel groter gewicht was en een standvastiger getuige van de waarheid, dan Valentinus en Marcion, en de rest van de ketters”. Polycarpus had van de apostel Johannes geleerd om te vluchten voor hen die de goddelijke waarheid veranderen. Op een dag ontmoette hij in de straten van Rome de ketter Marcion, die, verontwaardigd dat Polycarpus hem niet groette, zei: “Kent u mij?” De heilige antwoordde: “Ja, ik ken u, de eerstgeborene van Satan.” Polycarpus leefde in een tijd na de dood van de apostelen, toen er verschillende interpretaties van de uitspraken van Jezus werden gepredikt. Zijn rol was om de orthodoxe leer te authenticeren door zijn befaamde band met de apostel Johannes: “er werd veel waarde gehecht aan het getuigenis dat Polycarpus kon geven over de echte traditie van de oude apostolische leer”, merkte Wace op, “zijn getuigenis veroordeelde de verzinsels van de ketterse leraren als aanstootgevende nieuwigheden”. Irenaeus stelt (iii. 3) dat tijdens het bezoek van Polycarpus aan Rome, zijn getuigenis veel discipelen van Marcion en Valentinus bekeerde.

Het verhaal van het martelaarschap van Polycarpus is het vroegst opgetekende verslag van een christelijke martelaar. Polycarpus werd gegrepen omdat hij een christen was. Vervolging en dood zouden hem nu niet van Jezus wegrukken. Polycarpus werd het stadion van Smyrna binnengeleid. De menigte eiste dat hij aan de leeuwen zou worden overgelaten, maar in plaats daarvan werd hij veroordeeld tot de dood door vuur. Een ooggetuigenverslag beweert dat de vlammen hem geen kwaad deden. Hij werd uiteindelijk door het zwaard gedood en zijn lichaam werd verbrand.

De gemeenschap van gelovigen vierde de sterfdag van Polycarpus met grote vreugde, want in hem hadden ze een opmerkelijk voorbeeld van liefde en geduld gezien. Hij had zich sterk gehouden en de schat van het eeuwige leven gewonnen. Polycarpus wordt herinnerd als een apostolische vader, iemand die een discipel van de apostelen was.

Bron :https://anastpaul.com/2017/02/23/saint-of-the-day-23-february-st-polycarp-of-smyrna/