St. John Chrysostom did not believe in abstract schemes; he had a fiery faith in the creative power of Christian love. It was for that reason that he became the teacher and prophet for all ages in the Church. In his youth he spent some few years in the desert, but would not stay there. For him monastic solitude was just a training period. He returned to the world to proclaim the power of the Gospel. He was a missionary by vocation; he had an apostolic and evangelistic zeal. He wanted to share his inspiration with his brethren ‘ He wanted to work for the establishment of God’s Kingdom. He prayed for such things in common life so that nobody would need to retire to the wilderness in search for perfection, because there would be the same opportunity in the cities. He wanted to reform the city itself, and for that purpose he chose for himself the way of priesthood and apostolate.
Was this a utopian dream? Was it possible to reshape the world, and to overrule the wordliness of the world? Was Chrysostom successful in his mission? His life was stormy and hard, it was a life of endurance and martyrdom. He was persecuted and rejected not by the heathen, but by false brethren, and died homeless as a prisoner in exile. All he was given to endure he accepted in the spirit of joy, as from the hand of Christ, Who was Himself rejected and executed. The Church gratefully recognized that witness and solemnly acclaimed Chrysostom as one of the “ecumenical teachers” for all ages to come.
There is some unusual flavor of modernity in the writings of Chrysostom. His world was like ours, a world of tensions, a world of unresolved problems in all walks of life. His advice may appeal to our age no less than it did to his own. But his main advice is a call to integral Christianity, in which faith and charity, belief and practice, are organically linked in an unconditional surrender of man to God’s overwhelming love, in an unconditional trust in His mercy, in an unconditional commitment to His service, through Jesus Christ, our Lord.
Fr. George Florovsky
Johannes Chrysostomos geloofde niet in abstracte schema’s; hij had een vurig geloof in de scheppende kracht van de christelijke liefde. Daarom werd hij de leraar en profeet voor alle leeftijden in de kerk. In zijn jeugd bracht hij enkele jaren door in de woestijn, maar wilde daar niet blijven. Voor hem was de monastieke eenzaamheid slechts een trainingsperiode. Hij keerde terug naar de wereld om de kracht van het Evangelie te verkondigen. Hij was missionaris van beroep; Hij had een apostolische en evangelische ijver. Hij wilde zijn inspiratie delen met zijn broeders: ‘Hij wilde werken aan de vestiging van Gods Koninkrijk. Hij bad voor zulke dingen in het gewone leven, zodat niemand zich in de woestijn hoefde terug te trekken op zoek naar volmaaktheid, omdat er dezelfde gelegenheid zou zijn in de steden. Hij wilde de stad zelf hervormen en koos voor dat doel voor zichzelf de weg van priesterschap en apostolaat.
Was dit een utopische droom? Was het mogelijk om de wereld opnieuw vorm te geven en de woordelijkheid van de wereld te overheersen? Was Chrysostomos succesvol in zijn missie? Zijn leven was stormachtig en hard, het was een leven van volharding en martelaarschap. Hij werd vervolgd en verworpen, niet door de heidenen, maar door valse broeders, en stierf dakloos als een gevangene in ballingschap. Alles wat hem gegeven was om te verduren, aanvaardde hij in de geest van vreugde, als uit de hand van Christus, Die Zelf verworpen en terechtgesteld was. De Kerk erkende dankbaar dat getuigenis en riep Chrysostomos plechtig uit als een van de “oecumenische leraren” voor alle komende eeuwen.
Er is een ongewone smaak van moderniteit in de geschriften van Chrysostomus. Zijn wereld was als de onze, een wereld van spanningen, een wereld van onopgeloste problemen in alle lagen van de bevolking. Zijn raad kan onze tijd niet minder aanspreken dan de zijne. Maar zijn belangrijkste advies is een oproep tot integraal christendom, waarin geloof en naastenliefde, geloof en praktijk, organisch verbonden zijn in een onvoorwaardelijke overgave van de mens aan Gods overweldigende liefde, in een onvoorwaardelijk vertrouwen in Zijn barmhartigheid, in een onvoorwaardelijke toewijding aan Zijn dienst, door Jezus Christus, onze Heer.
Vader George Florovsky
christelijkeinformatiebron 