(De tekst hierboven bevat stukken uit het volledige artikel – Hieronder is een vertaling van de ganse tekst) :
De missie van Jezus van de Vader is niet de missie om gekruisigd te worden; wat de Vader wenste is dat Jezus mens zou zijn. Alle minimaal intelligente mensen die voorstellen om ouders te worden, weten dat hun kinderen een leven van lijden, teleurstelling en misschien tragedie zullen hebben, maar dit is niet wat ze voor hen wensen; wat ze willen is dat ze leven, mens zijn. En dit is wat Jezus ziet als een gebod dat hem door zijn Vader in de hemel is opgelegd; de gehoorzaamheid van Jezus aan zijn Vader moet totaal, volledig menselijk zijn. Dit is zijn gehoorzaamheid, een uitdrukking van zijn liefde voor de Vader; het feit dat mens zijn betekent gekruisigd worden, is niet iets dat de Vader rechtstreeks heeft gepland, maar wat wij hebben geregeld. We hebben een wereld gemaakt waarin er geen manier is om mens te zijn die geen lijden met zich meebrengt. Jezus aanvaardde het kruis in liefde en gehoorzaamheid, en zijn gehoorzaamheid was aan het gebod om mens te zijn…
Niet Adam maar Jezus was de eerste mens, het eerste lid van het menselijk ras waarin de mensheid tot vervulling kwam, de eerste mens voor wie het leven simpelweg bestond uit liefhebben – want daar zijn mensen voor… Wanneer we Jezus ontmoeten , op welke manier we hem ook tegenkomen, hij raakt een snaar in ons; wij resoneren met hem omdat hij de menselijkheid laat zien die in ons verborgen ligt – de menselijkheid waar we bang voor zijn. Hij is de mens die wij niet durven te zijn. Hij neemt risico’s uit de liefde die wij herkennen als risico’s en die we dus voor het grootste deel niet nemen… Om deze reden zijn we bang en nemen we er genoegen mee minder dan menselijk te zijn. We erkennen dat onze aard ons tot iets nieuws en beangstigends roept; het roept ons op tot communicatie, wat betekent dat we onszelf overgeven, onszelf overgeven en dat we ter beschikking staan van anderen. We erkennen, hoe vaag ook, dat we het soort wezen zijn dat zijn vervulling, zijn geluk en bloei alleen vindt door zichzelf op te geven, door boven zichzelf uit te stijgen. We moeten onszelf verliezen in liefde; dit is waar we bang voor zijn… Meestal nemen we genoegen met wat we zijn, wat we zelf hebben gemaakt. We nemen genoegen met de persoon die we hebben bereikt of opgebouwd; we nemen genoegen met ons eigen zelfbeeld omdat we bang zijn om naar het beeld van God te worden gemaakt… Het is wanneer liefde naakt verschijnt voor wat het is, dat ze het meest kwetsbaar is; en daarom hebben wij Christus gekruisigd. Jezus was de eerste mens die helemaal geen angst voor liefde had; de eerste die geen angst had om mens te zijn…Zijn hele leven en dood waren een reactie in liefde en gehoorzaamheid op de gave van het mens-zijn, een daad van dankbaarheiden waardering voor de gave van het mens-zijn…
Mijn stelling is dus dat Jezus stierf omdat hij mens was. Juist door zijn menselijkheid heeft hij geen barrières en geen verdedigingsmechanismen opgeworpen tegen degenen van wie hij hield en die hem haatten. Hij weigerde de gevolgen van het mens-zijn in onze onmenselijke wereld te ontlopen. Dus het kruis laat onze wereld zien zoals die werkelijk is, wat wij ervan gemaakt hebben. Het is een wereld waarin het gevaarlijk en zelfs fataal is om mens te zijn; een wereld gestructureerd door geweld en angst. Het kruis laat zien dat wat er ook nog meer mis mag zijn met deze of gene samenleving, wat er ook verholpen kan worden door deze of gene politieke of economische verandering, er een fundamentele fout bestaat die door de geschiedenis heen en door alle vooruitgang heen blijft bestaan… Het kruis ontmaskert of onthult dus de zonde van de wereld. In deze zin is de kruisiging van Jezus de archetypische zonde van de mensheid, de wortel en de betekenis van onze oorspronkelijke ‘zonde’… Vanuit één gezichtspunt is het kruis het sacrament van de zonde van de wereld – het is de ultieme zonde die werd begaan. onvermijdelijk door het soort wereld dat we hebben gemaakt. Vanuit een ander gezichtspunt is het het sacrament van onze vergeving, omdat het het ultieme teken is van Gods liefde voor ons…
De allerhoogste uitdrukking van zijn menselijkheid in onze wereld is het kruis. Het kruis is het teken dat Jezus de eerste echte mens is, de eerste die leeft en sterft, puur uit liefde… Het is Jezus als mens die het werk van onze verlossing doet, uiteraard handelend door de genade van God en optredend als instrument van God, maar handelend als mens, als heilige. Het is deze liefdevolle gehoorzaamheid die uiteindelijk aan het kruis wordt getoond en die voor Jezus zijn opstanding en de redding van zijn volgelingen verdient. We worden niet gered door de tussenkomst van een god, maar door de grote heiligheid van iemand van onszelf…
Het kruis en de opstanding zijn de eeuwige dialoog tussen Vader en Zoon zoals geprojecteerd op het scherm van de geschiedenis, hoe het er in de geschiedenis uitziet. Als je wilt weten hoe de Drie-eenheid eruit ziet, wees dan vervuld met de Geest en kijk naar het kruis. Wanneer de Drie-eenheid in onze geschiedenis wordt weerspiegeld, zoals iets dat wordt weerspiegeld in kabbelend water, ziet het er nogal vreemd uit, net zoals de mens in onze geschiedenis er vreemd uitziet, veracht en gekruisigd: Ecce homo …
De evangeliën, zoals ik bij vele gelegenheden heb gezegd, benadrukken twee tegengestelde waarheden die de tragedie van de menselijke situatie tot uitdrukking brengen: de eerste is dat als je niet liefhebt, je niet zult leven; de tweede is dat als je liefhebt, je gedood zult worden. Als je niet kunt liefhebben, blijf je in jezelf opgesloten en steriel, niet in staat een toekomst voor jezelf of anderen te creëren, niet in staat om te leven. Als je echter effectief liefhebt, zul je een bedreiging vormen voor de structuren van overheersing waarop onze menselijke samenleving rust en zul je gedood worden. Het leven en de dood van Jezus dramatiseren deze stand van zaken. De gehoorzaamheid van Christus is gewoon de eeuwige. afhankelijkheid van de Zoon van de Vader, de processie van de Zoon van de Vader, van ware God van ware God, geprojecteerd in de geschiedenis… Het feit dat deze gehoorzaamheid een gehoorzaamheid tot de dood is , zelfs de dood aan het kruis, is omdat de geschiedenis waarop er wordt geprojecteerd dat het een zondige geschiedenis is, een geschiedenis waarin werkelijk mens zijn gelijk staat aan vermoord worden.” ( Herbert McCabe , God doet er toe , pp. 22-23, 93-95, 97-100, 218, 233)
christelijkeinformatiebron 