Omdat we weten en geloven dat God onze Vader is, beschouwen we de kerk, vooral als we de liturgie vieren, als ons ware thuis. We komen vrij binnen en gaan naar buiten, we zijn blij om hier te zijn, we maken een kruisteken, we steken onze kaarsen aan, we spreken met onze vrienden , en het is gemakkelijk te zien dat de orthodoxen het gevoel hebben dat de kerk hun thuis. En de kerk is ons thuis. Onze familie is de bijeenkomst (synaxis) van de kerk. Ons gezin bestaat niet alleen uit onze kinderen en familieleden, hoeveel we er ook hebben. Het zijn eerder wij allemaal, de hele mensheid, inclusief al degenen die zich naar links of naar rechts hebben afgewend, of die misschien nog niet eens aan God hebben gedacht, of hebben durven toegeven dat hun hart gevuld is met geschreeuw en gekreun, en dat ze hiermee hopen de hemel te openen, of dat God hen zal antwoorden, maar ze aarzelen en schamen zich. De liturgie is onze familie, onze bijeenkomst, ons huis. En wat een ruim huis is het! Samen met ons zijn degenen die afwezig zijn, samen met zondaars, en de goddelozen, en de doden, ja, zelfs degenen die in de hel zijn, maar die zich misschien toch iets over God herinneren. En wie weet hoeveel van hen verlichting zullen vinden, uit de Hades zullen worden gehaald en zelfs uit de diepten van de hel zullen worden gesleept, dankzij de gebeden van de Kerk, haar herdenkingsdiensten en goddelijke liturgieën.* Dit is ons thuis. Wij gelovigen hebben zo’n groot huis!
christelijkeinformatiebron 