In mystieke contemplatie ziet de mens niet met het intellect of met het lichaam, maar met de Geest; En met volledige zekerheid weet hij dat hij bovennatuurlijk een licht aanschouwt dat alle ander licht overtreft. Maar hij weet niet door welk orgaan hij dit licht aanschouwt, noch kan hij de aard van het orgaan analyseren; want de wegen van de Geest, waardoor hij ziet, zijn ondoorgrondelijk. En dit is wat de heilige Paulus bevestigde, toen hij dingen hoorde die de mens niet geoorloofd is te zeggen en dingen zag die niemand kan aanschouwen: “… of het nu in het lichaam of buiten het lichaam is, ik kan het niet zeggen’ (2 Kor. 12:3) – dat wil zeggen, hij wist niet of het zijn verstand of zijn lichaam was dat ze zag. Want hij nam deze dingen niet waar door gewaarwording, maar zijn visie was even helder als die waarmee wij de objecten van zintuiglijke waarneming zien, en zelfs nog helderder. Hij zag zichzelf uit zichzelf gedragen door de mysterieuze zoetheid van zijn visioen; Hij werd niet alleen buiten elk object en elke gedachte getransporteerd, maar zelfs buiten zichzelf.
Deze gelukkige en vreugdevolle ervaring, die Paulus aangreep en zijn verstand in extase boven alles deed uitstijgen, waardoor hij zich geheel in zichzelf keerde, deze ervaring nam de vorm aan van licht, een licht van openbaring, maar van dien aard, dat het hem niet openbaarde wat de voorwerpen van zintuiglijke waarneming waren. Het was een licht zonder grenzen of beëindiging onder of boven of aan de zijkanten; Hij zag geen enkele grens aan het licht dat hem verscheen en om hem heen scheen, maar het was als een zon die oneindig veel helderder en groter was dan het heelal: en in het midden van dit licht stond hijzelf, omdat hij niets anders dan een oog was geworden. Dat was min of meer zijn visie.
– Sint Gregorius Palamas
christelijkeinformatiebron 