Want niets doet het oog van de ziel zo pijn en vertroebelt het als de menigte wereldse zorgen en de zwerm verlangens. Want dit is het hout dat deze rook voedt. En zoals vuur, wanneer het vochtige en verzadigde brandstof vasthoudt, veel rook doet ontbranden; zo ook produceert dit verlangen, zo heftig en brandend, wanneer het een ziel vastpakt die (om zo te zeggen) vochtig en losbandig is, op zijn manier ook een overvloed aan rook. Om deze reden is er behoefte aan de dauw van de Geest en aan die lucht, zodat deze het vuur kan doven, de rook kan verstrooien en onze gedachten vleugels kan geven. Want het kan niet, het kan niet zo zijn dat iemand die gebukt gaat onder zulke grote kwaden naar de hemel zou vliegen; het is goed als we, omdat we geen belemmeringen hebben, onze weg daarheen kunnen klieven; of beter gezegd, het is zelfs niet mogelijk, tenzij we de vleugel van de Geest verkrijgen.
Uit de preken van Johannes Chrysostomos
christelijkeinformatiebron 