Geldt het gebod van de Heer over onophoudelijk bidden, dat mensen altijd moeten bidden (Lucas 18:1), alleen voor monniken of voor alle christenen in het algemeen? Als het alleen voor monniken gold, zou de apostel Paulus niet aan de christenen in Thessalonica hebben geschreven om zonder ophouden te bidden (Tessalonicenzen 5:17). De apostel herhaalt het gebod van de Heer woord voor woord en richt het aan alle christenen zonder onderscheid, of het nu monniken of leken zijn. De heilige Gregorius Palamas leefde enige tijd een ascetisch leven als jonge hiëronymus in een klooster in Beroea. In dat klooster woonde de oudere Job, een bekende asceet die door iedereen werd gerespecteerd. Het gebeurde dat, in de aanwezigheid van de oudere Job, St. Gregorius citeerde de woorden van de apostel en beweerde dat onophoudelijk bidden de plicht is van iedere christen en niet alleen voor monniken. Ouderling Job antwoordde echter dat onophoudelijk bidden alleen de plicht van de monnik is, en niet voor iedere christen. Gregory, de jongste van de twee, gaf toe en trok zich zwijgend terug. Toen Job terugkeerde naar zijn cel en in gebed ging, verscheen er een engel in grote hemelse glorie aan hem en zei: ‘O Ouderling, twijfel niet aan de waarheid van Gregory’s woorden; hij sprak correct en jij zou hetzelfde moeten denken en het aan anderen moeten doorgeven.” Zo bevestigden zowel de apostel als de engel het gebod dat alle christenen zonder ophouden tot God moeten bidden. Niet alleen zonder ophouden in de kerk, maar ook zonder ophouden overal en altijd, en vooral in je hart. Want als God het geen moment beu wordt ons goede dingen te geven, hoe kunnen wij het dan beu worden Hem voor deze goede dingen te danken? Als Hij onophoudelijk aan ons denkt, waarom denken wij dan niet onophoudelijk aan Hem?
St Nikolai
christelijkeinformatiebron 